De taxi stopte voor een smal hotel in de Alfama, waar de geur van zout en gegrillde sardines tussen de steegjes hing. Emma stapte uit, de koffer achter zich aan, en keek omhoog naar de gevel met de blauwe azulejos. Ze was tweeëndertig, had net haar baan bij een architectenbureau in Rotterdam opgezegd, en had zichzelf een week alleen in Portugal beloofd. Alleen. Dat was het plan geweest.

Tot ze op de luchthaven naast hem had gezeten.

Thomas was zesendertig, werkte als fotograaf, en had dezelfde vlucht naar Lissabon genomen voor een opdracht over fado-huizen. Ze hadden gepraat over licht, over steden die 's nachts een ander gezicht krijgen, over de manier waarop een camera soms eerlijker is dan een gesprek. Hij had haar laten lachen met een verhaal over een trouwerij waarbij de bruidegom per ongeluk de fotograaf in het zwembad had geduwd. Zij had hem verteld over gebouwen die ze tekende en nooit zag verrijzen. Bij aankomst hadden ze elkaars nummers uitgewisseld alsof het niets betekende. Nu, terwijl ze haar kamer opzocht, voelde haar telefoon zwaarder in haar zak dan nodig was.

Haar kamer was klein en netjes: een bed met witte lakens, een raam op een binnenplaats, een douche die te weinig druk had. Emma stond onder het lauwe water en dacht aan zijn hand toen hij haar koffer van de bagageband had geholpen. Niet aan iets groters. Alleen aan die hand.

Die avond at ze alleen in een restaurant met uitzicht op de Taag. De zon zakte langzaam weg en kleurde het water koper. Toeristen maakten foto's; locals dronken wijn alsof de avond hun eigendom was. Haar telefoon trilde.

Ben je al ergens? Ik heb een tafel bij een fado-plek. Als je zin hebt.

Ze staarde naar het bericht. Haar eerste avond. Alleen. Of niet. Ze voelde de bekende stem in haar hoofd die zei dat ze voorzichtig moest zijn, dat ze hier was om na te denken over haar carrière, niet over mannen. En toen een andere stem, zachter: je bent tweeëndertig, je bent alleen, en je mag willen.

Stuur het adres, typte ze terug.

Het fado-huis was klein, warm, vol met houten tafels en rode lampen. Thomas zat al, een glas rode wijn voor zich, zijn camera naast zijn elleboog. Hij stond op toen hij haar zag. Geen omhelzing, alleen een glimlach die iets te lang bleef hangen.

Ik dacht dat je misschien je rust wilde, zei hij.

Dat dacht ik ook, antwoordde Emma. Tot ik hier was.

Ze dronken wijn terwijl een vrouw in het zwart zong over verlangen en verloren havens. Emma verstond de woorden niet, maar ze voelde ze wel. Thomas keek naar haar, niet naar de zangeres. Onder de tafel raakten hun knieën elkaar, eerst per ongeluk, daarna niet meer. Hij vertelde over een fado-huis in Mouraria waar de muren zwart waren van decennia tabak en tranen. Zij vertelde over een brug die ze ooit had ontworpen en die nooit werd gebouwd. Tussen de nummers door vulden ze elkaars stiltes zonder ongemak.

Buiten, in de koele avondlucht, bleven ze staan alsof geen van beiden wilde beslissen wie het eerst naar huis ging. Trams piepten in de verte. Iemand lachte luid in een steeg.

Mijn hotel is hier om de hoek, zei Thomas rustig. Als je wilt komen. Of ik loop met je mee naar de jouwe. Of we zeggen tot ziens en doen alsof dit genoeg was.

Emma keek hem aan. Hij was duidelijk, open. Geen druk. Alleen een uitnodiging, netjes neergelegd alsof hij het antwoord al kon verdragen, wat het ook zou zijn.

Ik ga mee, zei ze.

Zijn kamer was eenvoudig: een groot bed, een raam dat uitkeek op een binnenplaats, een fles water op het nachtkastje. Hij deed de deur dicht zonder haast. Emma zette haar tas neer en voelde haar hart in haar keel. Ze was geen onschuldige; ze had geliefden gehad. Maar dit — een bijna-vreemde in een andere stad — was nieuw genoeg om haar polsen te laten tollen.

Ik doe dit niet vaak, gaf ze toe. Niet met iemand die ik net ken.

Dan stoppen we wanneer jij wilt, zei Thomas. Zeg het hardop. Of tik op mijn schouder. Ik wil dat je er bent, niet dat je meegaat.

Ze knikte. Dat was genoeg.

Hij kwam dichterbij en kuste haar, eerst voorzichtig, alsof hij vroeg of ze er nog was. Emma opende haar mond en voelde zijn tong langzaam tegen de hare. Haar handen vonden zijn shirt; ze trok het omhoog en hij hielp, trok het over zijn hoofd. Zijn borstkas was warm onder haar vingers, met een smalle strook haar die naar beneden liep. Ze kuste zijn sleutelbeen, zijn hals, terwijl hij haar blouse openknoopte, knoop voor knoop, zonder haast. Elke knoop was een vraag. Elke keer dat ze niet stopte, was een antwoord.

Haar bh viel op de stoel. Thomas keek naar haar borsten alsof hij ze wilde onthouden, niet alleen aanraken. Hij boog zich voorover en nam een tepel in zijn mond, zacht, dan steviger, terwijl zijn hand haar andere borst omvatte. Emma zuchtte en sloot haar ogen. Warmte trok van haar borst naar haar onderbuik, een trage golf die haar benen zwak maakte. Hij zoog iets harder; zij greep zijn schouder.

Ze liepen naar het bed. Hij trok haar rok naar beneden, daarna haar slipje, en knielde tussen haar benen terwijl zij achterover leunde. Zijn adem was warm tegen haar dijen. Hij kuste de binnenkant van haar knie, dan hoger, dan nog hoger, tot ze haar heupen onwillekeurig omhoog duwde.

Mag ik? vroeg hij.

Ja, fluisterde Emma.

Zijn tong vond haar, langzaam, precies. Hij likte haar clitoris met geduldige druk, twee vingers glijdend naar binnen terwijl zij haar handen in zijn haar sloeg. Emma greep in de lakens. Het was zo lang geleden dat iemand haar zo had aangeraakt — niet haastig, niet als opmaat, maar alsof dit het doel was. Hij varieerde tempo: cirkels, dan een rechte lijn, dan twee vingers die dieper gingen tot ze een plek raakten die haar deed hijgen. Ze kwam met een stille kreet, haar dijen trillend om zijn hoofd, en hij bleef tot ze zijn haar lichtjes wegduwde.

Hij ging bovenop haar, zocht haar blik. Condooms liggen in de lade.

Zij knikte. Hij pakte er een, rolde het over zichzelf. Emma voelde hem tegen haar opening, dik en warm, en toen schoof hij naar binnen — centimeter voor centimeter, tot hij diep in haar was. Ze ademden samen. Even bewoog hij niet, alleen kuste hij haar mondhoek, alsof hij wilde dat ze aan zijn gewicht gewende. Toen bewoog hij langzaam, diep, en kuste haar terwijl hij dat deed. Haar benen sloten om zijn heupen. Elke stoot raakte iets in haar dat ze had weggestopt onder deadlines en eenzaamheid.

Harder, fluisterde ze.

Thomas gehoorzaamde. Het bed kraakte mee. Emma klauwde in zijn rug, beet in zijn schouder toen een tweede orgasme haar overviel, groter dan het eerste, met trillingen die tot in haar kuiten reikten. Hij volgde kort daarna, met een diepe zucht tegen haar nek, zijn lichaam stijf en dan slap bovenop het hare.

Ze lagen zwijgend. Buiten klonk een radio ergens in de steeg. Thomas streek haar haar uit haar gezicht.

Blijf je? vroeg hij.

Emma glimlachte. Tot morgenvroeg. Daarna zien we wel.

Dat is eerlijk.

Ze sliepen naakt, onder een dun laken, met het raam op een kier. In de vroege ochtend, toen het licht nog grijs was, werd Emma wakker van zijn hand op haar heup. Ze draaide zich om, kuste hem slapend wakker, en nam hem opnieuw in zich op — dit keer bovenop, haar handen op zijn borst, langzaam wiegend tot ze allebei opnieuw kwamen, stiller, intiemer. Daarna bleef ze liggen met haar oor op zijn hartslag en dacht: dit is geen plan. Dit is beter dan een plan.

Later, bij het ontbijt op een terras met pastéis de nata en sterke koffie, zei Thomas: Ik fotografeer vandaag drie fado-huizen. Wil je meelopen?

Emma keek naar de rivier, naar de trams die de heuvel opkrasten, naar zijn hand op tafel naast de hare. Ze voelde nog de herinnering van hem tussen haar benen, warm en zoet.

Ja, zei ze. Ik wil meelopen.

Het was geen belofte voor altijd. Het was een eerste nacht die was uitgegroeid tot een ochtend, en dat was, voor nu, genoeg — genoeg om haar lichaam te laten herinneren dat verlangen niet iets was om alleen te bewaren, maar iets om te delen met iemand die vroeg voordat hij nam, en bleef nadat hij gaf.