Het licht kwam scheef door de jaloezieën. Hij sliep nog, op zijn buik, een arm over mijn middel. Ik voelde hem tegen mijn been, half hard van de slaap, en in plaats van op te staan bleef ik liggen.

Ik schoof naar achteren tot hij tegen me aan lag. Zijn adem veranderde, maar hij deed of hij sliep. Zijn hand zakte van mijn buik naar beneden. Ik was al nat, zonder haast, alleen van het liggen en het weten.

Hij kwam in me van achteren, langzaam, alsof we bang waren de ochtend stuk te maken. Geen woorden. Alleen het kraakte van het bed en ergens een fietsbel op straat. Ik hield zijn pols vast waar hij me aanraakte.

Het duurde langer dan 's avonds. Lui, diep, bijna lui-lui, tot het ineens niet meer lui was en ik mijn gezicht in het kussen drukte. Hij kwam vlak daarna, met een zucht die meer van opluchting leek dan van haast.

We sliepen nog een uur. Toen zette hij koffie in zijn boxershort en ik stal zijn T-shirt. Dat is het enige wat ik van die zondag verder nog weet.