Ze kwam van de les, rood van de inspanning, een fles water in haar hand. Ik zat op de bank met een laptop die ik niet meer zag. Die broek zat haar als een tweede huid. Ze merkte mijn blik, zette de fles weg en bleef in de deuropening staan.

'Helpen met stretchen?' vroeg ze, half serieus. Ik knikte. Op de mat in de woonkamer ging ze op handen en knieën. Ik ging achter haar zitten, handen op haar heupen, zogenaamd om haar houding te corrigeren.

Binnen een minuut was het geen yoga meer. Ik trok de broek tot over haar billen. Ze was nog warm van het sporten, een beetje zout als ik haar kuste in haar nek. Ze duwde zich naar achteren, ongeduldig, en ik liet de schijn varen.

We bleven op die mat. Haar handen plat op de vloer, mijn vingers tussen de hare. Elke stoot schoof de mat een stukje op. De buren boven ons zetten muziek harder, of misschien leek dat maar zo.

Nadien lag ze op haar rug, lachend, het haar plakkerig in haar nek. 'Dat was geen downward dog,' zei ze. Ik kuste haar knie. 'Volgende week dezelfde les,' zei ik. Ze rolde haar ogen en trok me weer naar zich toe.