De zaal was bijna leeg. Achterr Rij, hoek. Een film die niemand hoefde te begrijpen. Zijn jas lag over onze schoot, zogenaamd omdat het koud was.

Vijf minuten na de trailers zat zijn hand tussen mijn benen. Ik hield de leuning vast en keek naar het scherm alsof de plot ertoe deed. Twee rijen voor ons zat een stel dat af en toe fluisterde. Dat maakte het scherper.

Ik deed hetzelfde bij hem. Langzaam, omdat elk geluid van een rits te luid zou zijn. Hij zakte wat dieper in de stoel. Ik voelde hem warm en strak in mijn hand, in het ritme van een scène die nergens over ging.

Halverwege de film kwam ik, met mijn voorhoofd tegen zijn schouder, zonder een geluid. Hij even later, in een papieren servet dat we van de kiosk hadden. Daarna keken we echt naar de film. Ik herinner me alleen het einde: iemand die wegliep in de regen.

Buiten, in de kou, kuste hij me alsof we niets hadden gedaan. 'Volgende week weer?' vroeg hij. Ik zei ja, en bedoelde een andere film, dezelfde stoelen.