Ze belde aan in een oversized T-shirt en slordig haar. 'Suiker. Ik bak iets en het is op.' Het was half tien 's avonds. Ik had een serie aan en een biertje open.

In de keuken reikte ze langs me naar de kast. Haar shirt schoof omhoog. Geen broekje, alleen huid. Ze merkte dat ik keek en draaide zich niet weg. 'Ik dacht dat je sliep,' zei ze. Haar stem was rustig, bijna droog.

Ik zette het bakje suiker op het aanrecht en kuste haar. Ze proefde naar wijn en vanille. Haar handen gingen onder mijn shirt, de mijne onder het hare. We haalden de bank niet. Het werd het aanrecht, koud steen, haar benen om mijn middel, het T-shirt tot onder haar oksels.

Ze was stiller dan ik verwachtte. Alleen als ik dieper ging ontsnapte er een geluid dat ze zelf leek te verbazen. Haar nagels lieten strepen in mijn schouders. Buiten ging een auto voorbij, de koplampen over het plafond.

Daarna nam ze de suiker mee. In de deuropening keek ze om. 'Als je ooit eieren tekortkomt.' Ik knikte. De serie stond nog aan. Ik heb geen idee hoe die afliep.