Het diner bij haar ouders was te lang. Witte wijn, verhalen over de tuin, een hond die onder de tafel sliep. Zij zat naast me, knie tegen de mijne, alsof dat toeval was.

Halverwege het hoofdgerecht schoof haar hand over mijn dij. Niet speels, niet vragend. Ze klemde me vast terwijl ze haar moeder antwoordde over de vakantie. Ik moest mijn glas oppakken om iets met mijn handen te doen.

Onder het tafelkleed ging haar rits open. Ik keek naar het schilderij boven de schouw, naar alles behalve haar gezicht. Haar adem veranderde niet. Alleen haar wangen werden warmer. Ik liet mijn vingers rustig over haar heen gaan, net zo lang tot haar vork bleef steken in de aardappel.

'Alles goed, schat?' vroeg haar vader. Ze knikte, nam een slok water. Onder de tafel trok ze mijn hand dieper. Ik voelde hoe nat ze al was en hoe ze haar stoel een centimeter naar voren schoof.

In de auto, nog op de oprit, trok ze mijn broek open. Geen woord. Haar rok omhoog, mijn handen in haar haar. We waren binnen vijf minuten klaar en reden daarna als fatsoenlijke mensen naar huis. Haar moeder stuurde later een app: wat een lieve jongen.