We kenden elkaar alleen van het koffieapparaat. Hij werkte twee verdiepingen hoger, ik op vier. Die donderdag bleef de lift tussen drie en vier steken. Het licht knipperde één keer en toen was het stil.

Eerst lachten we het weg. Hij belde de conciërge, ik leunde tegen de spiegelwand. De cabine rook naar zijn aftershave en mijn warme jas. Na tien minuten zakte het gesprek van het werk naar wat we écht deden in het weekend. Hij keek naar mijn mond als ik praatte. Ik merkte dat ik mijn tas steeds strakker vasthield.

Toen het licht weer uitviel, zei niemand iets. Zijn hand zocht de muur naast mijn schouder. Ik draaide mijn gezicht naar hem toe en kuste hem, zonder plan. Zijn jas ging open, mijn trui omhoog. We hadden geen ruimte en dat maakte het alleen maar erger. Zijn vingers vonden de rand van mijn kousen, ik de riem van zijn broek. De lift schokte een centimeter, wij niet.

Hij tilde me tegen de spiegel, voorzichtig omdat we niet wisten of iemand ons hoorde. Ik voelde het koude glas in mijn rug en zijn warmte ervoor. Het ging snel en stil, zijn voorhoofd tegen het mijne, mijn nagels in zijn schouder. Toen de cabine weer bewoog, hadden we net onze kleren recht.

Op vier stapte ik uit. Hij bleef staan, de deuren bijna dicht. 'Morgen koffie?' vroeg hij. Ik knikte. De deuren vielen in het slot en ik liep naar mijn bureau alsof mijn benen nog van mij waren.