Ik ging wandelen in het natuurgebied vlak bij mijn huis. Het was een warme lenteavond, de zon stond laag, en ik had behoefte aan rust. Terwijl ik over het smalle paadje liep, hoorde ik plotseling geritsel achter me.

Een vrouw verscheen uit de struiken, met een speelse glimlach op haar gezicht. "Sorry dat ik je liet schrikken," zei ze, "ik ben hier vaak." We raakten aan de praat, het klikte meteen.

Zonder dat ik het doorhad, liepen we samen dieper het bos in. De sfeer veranderde: van gezellig naar geladen. Ze kwam dichterbij, haar vingers raakten mijn arm. Ik voelde hoe mijn ademhaling versnelde.

Plots draaide ze zich naar me toe en kuste me. Teder, maar ook hongerig. We zochten een beschut plekje tussen de bomen. Onze kleren gingen langzaam uit, de natuur was ons enige getuige.

Alles voelde opwindend en tegelijk vertrouwd. Het was wild, maar niet gehaast. Toen we elkaar daarna aankeken, wisten we: dit was geen toeval.