De werf ligt aan het eind van een doodlopende weg in Woudrichem, achter een rij knotwilgen, en als je er niet moet zijn, vind je hem niet. Ik moest er zijn. Mijn vader had me een houten schouw nagelaten, een platbodem van bijna honderd jaar oud met een rot achterschip en een mast die al twintig jaar in een schuur lag. Iedereen zei dat ik hem moest verkopen. Ik bracht hem naar Wessel.

Wessel was de enige in de wijde omtrek die nog met eikenhout werkte zoals het vroeger ging. Dat had ik gelezen op een forum voor liefhebbers, onder een foto van een boeisel zo strak dat je er een liniaal langs kon leggen. Ik had verwacht dat hij oud zou zijn. Grijs, krom, een pijp in zijn mondhoek.

Hij was achtendertig, had donker krullend haar dat hij met een elastiekje bijeenhield, en onderarmen vol schrammen en zaagsel. Hij liep twee keer om mijn boot heen, klopte met zijn knokkels op de huid, stak een schroevendraaier in het achterschip en floot zacht.

"Dit wordt een winter werk," zei hij. "Als je wilt dat het goed gebeurt."

"Ik wil dat het goed gebeurt."

"Dan help je mee." Hij keek me aan. "Ik ben niet goedkoop, en ik heb geen knecht. Als jij op zaterdag komt, scheelt dat je de helft."

Zo werd ik, Thijs, eenendertig, accountmanager bij een verzekeraar in Gorinchem, op zaterdagen leerling-scheepstimmerman.

De eerste weken zei hij weinig. Hij wees. Hij deed het voor, ik deed het na, hij schudde zijn hoofd en deed het nog een keer voor. Ik leerde dat eikenhout stoom nodig heeft voor het buigt, dat je een plank niet dwingt maar overhaalt. Ik leerde hoe teer ruikt als het warm wordt en hoe zaagsel in je kraag kruipt en daar de hele dag blijft. Ik leerde ook hoe Wessel zijn onderlip tussen zijn tanden nam als hij zich concentreerde, en dat ik daar te vaak naar keek.

In november werd het koud in de loods. Hij stookte een houtkachel in de hoek en we aten onze boterhammen ervoor, op twee omgekeerde kratten. Hij vroeg naar mijn vader. Ik vertelde over zomers op het water, over een man die nauwelijks praatte behalve als hij aan het roer stond. Wessel luisterde zonder me te onderbreken.

"En jij?" vroeg ik. "Waarom dit?"

"Omdat het blijft," zei hij. "Ik heb in Rotterdam op kantoor gezeten. Acht jaar. Niks van wat ik daar deed bestaat nog. Deze boten varen nog als ik dood ben."

Hij keek in het vuur. Ik keek naar hem.

"Ik had daar ook een vriend," zei hij na een tijdje. "Die wilde niet naar een werf aan het eind van een doodlopende weg."

Hij zei het zonder nadruk, maar hij zei het wel. Ik voelde het in mijn borst landen. "Zijn verlies," zei ik.

Hij keek op. Een seconde, twee. Toen glimlachte hij, voor het eerst echt, en stond op om verder te gaan.

Daarna veranderde er iets, al zou ik niet precies kunnen zeggen wat. Hij legde zijn hand op mijn schouder als hij me iets wilde laten zien. Hij bewaarde de laatste koffie in de thermoskan voor mij. Op een zaterdag in november bleef ik tot het donker was en hielp hij me met de lampen van mijn auto, die het niet deden, terwijl hij daar helemaal niet goed in was. We stonden te vloeken onder de motorkap en lachten om onszelf, en toen ik eindelijk wegreed zag ik in mijn spiegel dat hij bleef staan tot ik de bocht om was. Thuis zat ik een uur in de auto voor de deur voordat ik naar binnen ging. Ik dacht aan zijn handen. Ik dacht dat ik me dingen inbeeldde. Ik wist dat ik dat niet deed.

In december stoomden we de eerste nieuwe gangen. Dat is werk voor twee: één die de hete plank uit de stoombak trekt, één die hem over de spanten buigt en vastzet voordat hij afkoelt. Je hebt een halve minuut. Je moet op elkaar vertrouwen. Wessel stond achter me met zijn handen over de mijne op de klem, zijn borst tegen mijn rug, zijn adem in mijn nek, en riep "nu, nu, nu" terwijl we de plank op zijn plek dwongen.

Hij paste. Perfect. Wessel liet niet los.

Ik voelde zijn hart tegen mijn rug, of misschien was het het mijne. De stoom hing nog om ons heen. Zijn handen lagen op mijn handen.

"Thijs," zei hij, laag.

Ik draaide me om. We stonden zo dichtbij dat ik het zaagsel in zijn wimpers zag zitten.

"Ik ben je klant," zei ik, half als grap.

"Je bent mijn slechtste leerling ooit," zei hij. "Ik maak een uitzondering."

Toen kuste hij me, tegen de romp van mijn vaders boot, met de plank nog warm onder mijn schouderbladen. Hij kuste zoals hij werkte: zonder haast, met aandacht, alsof hij elke vezel wilde begrijpen voordat hij hem boog. Ik greep zijn trui en trok hem dichterbij. Hij rook naar teer en eikenhout en zweet, en ik had nog nooit iets zo graag gewild.

"Boven," zei hij tegen mijn mond. "Ik woon boven."

De trap naar zijn woning was steil en smal en we deden er te lang over omdat we niet ophielden met zoenen. Boven was het warm, een kamer met schuine balken en een bed onder een dakraam waarop de regen tikte. Hij trok mijn trui uit, toen mijn shirt, en legde zijn ruwe handen op mijn borst. Ik huiverde. Zijn handpalmen waren eeltig, en die ruwheid over mijn tepels, mijn buik, mijn heupen, was bijna te veel.

Ik maakte zijn riem los. Mijn vingers trilden. Hij lachte zacht en hielp me, en toen stonden we tegenover elkaar, allebei naakt, allebei hard, en keken we gewoon even. Zijn lichaam was van iemand die de hele dag tilt en zaagt: brede schouders, een buik die niet strak was maar sterk, een litteken over zijn knie. Ik wilde alles aanraken.

Dat deed ik. Ik liet me op mijn knieën zakken op de houten vloer en nam hem in mijn mond, en hij legde een hand op mijn hoofd en zei iets dat ik niet verstond maar wel begreep. Ik nam mijn tijd, zoals hij het me had geleerd: niet forceren, overhalen. Hij hijgde. Zijn vingers in mijn haar werden strakker.

"Wacht," zei hij uiteindelijk. "Kom hier."

Hij trok me omhoog en duwde me achterover op het bed. Hij kroop over me heen, zoende mijn hals, mijn borst, mijn buik, en nam me toen op zijn beurt in zijn mond. Ik keek naar het dakraam, naar de regen, en probeerde me te herinneren hoe ademen ging.

Later lagen we op onze zij, zijn borst tegen mijn rug, net als beneden bij de plank. Hij had een flesje glijmiddel uit het nachtkastje gepakt en een condoom, en hij vroeg het, gewoon, met zijn mond bij mijn oor: "Wil je dit?"

"Ja," zei ik. "Heel graag."

Hij was voorzichtig. Hij gebruikte zijn vingers eerst, langzaam, met veel glijmiddel, tot ik ontspande en zelf tegen zijn hand aan bewoog. Toen hij in me gleed, hield hij stil en kuste mijn schouder en wachtte. Ik reikte achter me en greep zijn heup en trok hem dieper. We vonden een ritme, traag en diep, zijn arm om mijn borst, zijn hand om mijn pik. Ik hoorde de regen en zijn ademhaling en mijn eigen geluiden, die steeds minder beheerst werden.

"Nu," fluisterde hij in mijn oor, net als bij de plank, "nu, nu," en ik kwam in zijn hand met zo'n kracht dat ik mijn gezicht in het kussen drukte. Hij volgde vlak na mij, met zijn voorhoofd tegen mijn nek, en bleef me daarna vasthouden alsof ik iets was dat afkoelde als hij losliet.

We bleven liggen tot het donker werd. Hij stond op om de kachel beneden te temperen en kwam terug met twee mokken thee en een deken die naar houtrook rook.

"Dit maakt het lastig," zei ik. "Met de rekening."

"Ik reken je een leerlingentarief," zei hij. "Daar hoort bij dat je op zaterdag blijft eten."

"En op zondag?"

Hij keek me aan over de rand van zijn mok. "Op zondag ook. Als je wilt."

De schouw ging in mei te water. Het achterschip was nieuw, de huid strak, de mast opnieuw gevernist. Wessel stond naast me op de kade terwijl de kraan hem liet zakken, en toen hij dreef, recht en droog en precies goed, pakte hij mijn hand. Gewoon, waar iedereen bij stond.

We hebben hem die zomer samen gevaren, over de Biesbosch en de Merwede. Wessel aan het roer, ik aan de schoot. Hij praatte niet veel als hij stuurde. Dat hoefde ook niet. Ik wist inmiddels hoe je iets overhaalt in plaats van dwingt, en hoe het is als iets eindelijk op zijn plek valt en blijft.