Bente, zei hij in de keuken, niet als vraag, meer als iemand die mijn naam opnieuw in zijn mond wilde hebben. Ik stond aan het aanrecht met natte handen en een theedoek over mijn schouder, en ik wist al waar dit naartoe ging omdat we het vanochtend in bed half hadden afgesproken, half hadden laten liggen tot de dag er klaar voor was.

"Nu?" vroeg ik.

Ivo knikte, en daarna, omdat hij het altijd extra zegt als het hierover gaat: "Alleen als jij het ook wilt. Niet omdat we het vanochtend genoemd hebben."

"Ik wil het," zei ik. "Ik heb er de hele middag aan gedacht, ook toen we bij je moeder op de koffie zaten, wat ik je niet kwalijk moet nemen."

Hij lachte, kwam achter me staan en kuste mijn nek, precies op de plek waardoor mijn schouders zakten. "Twee kussens extra," zei ik. "En niet haasten."

"Ik haast me niet."

Boven, in onze slaapkamer, staat het bed met het hoofdeinde tegen de binnenmuur en het voeteneind naar het raam. We wonen op drie hoog, boven een fietsenmaker en een winkel die op zondag dicht is, en tegenover ons zijn vooral daken en een stuk lucht. 's Avonds doen we de gordijnen bijna dicht, op een spleet na, omdat ik het prettig vind om te weten dat de dag er nog is terwijl we binnen blijven. Vanavond schoof ik ze tot op een handbreedte. Genoeg licht van de straat om elkaar te zien. Niet genoeg om iemand iets te laten zien wat hun niet toebehoort.

Ik legde twee extra kussens op een stapel bij het midden van het bed, haalde de fles glijmiddel uit de la en zette die open op het nachtkastje, het dopje ernaast, zodat niemand later met vette vingers hoefde te frutselen. Ivo keek ernaar en daarna naar mij, en in die blik zat geen honger die over me heen liep, alleen aandacht.

"Kleed je eerst uit," zei ik. "Ik wil je zien terwijl ik zelf nog iets aanheb."

Hij trok zijn trui uit, zijn broek, zijn sokken, alles zonder show, en ging op de rand van het bed zitten. Ik vond het fijn om hem zo te zien: al half hard, rustig, met zijn handen op zijn dijbenen alsof hij wachtte tot hij gevraagd werd. Ik nam mijn tijd. Blouse, broek, bh, tot ik alleen mijn slipje nog aanhad, en ik ging wijdbeens over zijn schoot zitten, mijn handen in zijn nek.

We kusten lang. Hij werd harder tegen me aan, ik werd natter, en toen zijn vingers tussen ons in naar beneden gingen en over de stof wreven, bewoog ik ertegenaan tot de stof zinloos was. Ik stond op, schoof het slipje naar beneden en ging weer op hem zitten, dit keer huid tegen huid. Hij streek met twee vingers langs me, naar binnen, langzaam, en ik liet mijn voorhoofd tegen het zijne rusten.

"Gewoon eerst zo," fluisterde ik. "Ik wil er warm voor zijn."

Hij knikte en deed wat ik vroeg: zijn vingers in me, zijn duim buiten, tot ik vochtig genoeg was om het zelf te horen. Ik bewoog op zijn hand, nam zijn pik in de mijne en streek in hetzelfde tempo, niet om hem klaar te laten komen, alleen om hem bij me te houden. Toen het in mijn buik begon te trekken, schoof ik van hem af, pakte een van de extra kussens en duwde dat onder mijn bekken terwijl ik op mijn buik ging liggen, mijn gezicht naar het raam, mijn armen onder het andere kussen.

"Zo," zei ik, en mijn stem klonk rustiger dan mijn hart. "Eerst je hand. Veel. En vraag het nog een keer als je verder wilt."

"Bel<fim-middle>oofd."

Hij ging naast me zitten, niet meteen over me heen, en liet zijn hand over mijn rug lopen, van mijn nek tot de kuil boven mijn billen. Ik hield van die route. Hij kuste me daar, daarna lager, en zijn vingers, al glad van mij, vonden de plek waar ik hem wilde. Hij wachtte een seconde, tot ik mijn heupen een klein beetje naar hem toegaf, en streek toen rond, zacht, zonder te duwen. Het glijmiddel dat hij daarna in zijn hand holde was koel, en ik rilde, niet van schrik.

"Goed?" vroeg hij.

"Goed. Meer."

Een vinger, langzaam, tot het eerste kootje, en hij bleef daar tot ik uitademde en hij verder kon. Ik keek naar de spleet tussen de gordijnen, naar een stuk oranje wolk boven de daken, en liet mijn lijf wennen. Het brandde even, zoals het soms doet, en daarna niet meer, alleen vol, alleen aanwezig. Hij bewoog die ene vinger met geduld, in en uit, en kuste mijn schouderblad als ik een geluid gaf.

"Nog een," zei ik na een tijd.

De tweede vroeg meer. Ik boog mijn onderrug een beetje holler, duwde het kussen beter onder mezelf, en ademde zoals ik mezelf had geleerd: niet inhouden, niet forceren. Ivo fluisterde dat ik het goed deed, niet als een patroon, als iemand die het meende, en zijn vrije hand lag op mijn heup, stil, een anker. Toen twee vingers vrij konden bewegen zonder dat mijn lijf zich verzette, voelde ik hoe mijn clitoris tegen het kussen schuurde bij elk klein duwtje, en ik kreunde in het kussen.

"Ik wil je nu," zei ik. "Langzaam. En stop als ik het zeg, ook als ik het zacht zeg."

"Ook als je het zacht zegt," herhaalde hij.

Hij nam meer glijmiddel, voor zichzelf en voor mij, en ging achter me op zijn knieën zitten. Ik voelde de warme, gladde kop van hem tegen me aan, niet duwend, wachtend, en ik knikte met mijn gezicht nog naar het raam. Hij duwde. Ik opende. Het was meer dan zijn vingers, voller, en ik sloot mijn ogen tot de eerste weerstand zakte. Hij bleef stil, diep genoeg om er te zijn en ondiep genoeg om me de keuze te laten.

"Verder," fluisterde ik.

Hij gaf me meer, heel geleidelijk, tot zijn heupen tegen mijn billen kwamen en we allebei een adem nodig hadden. Van binnen klopte ik om hem heen. Buiten ging ergens een tram voorbij, een zacht geratel dat de kamer niet binnenkwam. Ik bewoog als eerste, een klein stukje naar voren en weer terug, om hem te laten voelen dat hij mocht, en hij nam dat over, korte, diepe bewegingen die nergens heen haastten.

Zijn hand schoof onder me, tussen het kussen en mijn buik, en vond mijn clitoris. Dat was wat ik nodig had: de volheid achterin en de precisie daarvoor. Ik duwde mijn gezicht in mijn onderarm en liet de geluiden maar komen, laag, onelegante geluiden waar ik thuis geen schaamte voor had. Ivo boog zich over mijn rug, kuste mijn nek, en vroeg tussendoor of het nog goed was.

"Ja," zei ik. "Blijf precies zo. Niet harder. Wel zo diep."

Hij deed dat. Mijn orgasme kwam niet ineens; het bouwde zich op vanuit die twee plekken tegelijk, tot mijn dijen trilden en ik hem vaster pakte door mijn heupen naar achteren te duwen. Ik kwam met zijn vingers op mij en hem in me, in een lange, stille golf die mijn buik hard maakte en daarna zacht, en ik zei zijn naam een keer, duidelijk, zodat hij wist dat het goed was.

Hij stootte daarna nog een aantal keren, gecontroleerd, en ik voelde hem dichterbij komen aan hoe zijn adem veranderde. "Mag ik?" vroeg hij, en ik zei ja, blijf, en hij kwam met een diepe, vastgehouden beweging, zijn voorhoofd tegen mijn schouder, zijn hand nog beschermend tussen mij en het kussen. We bleven zo liggen tot hij week werd en voorzichtig terugtrok, langzaam, met dezelfde zorg als waarmee hij was binnengekomen.

Hij ging naast me liggen en trok me van mijn buik op mijn zij, het extra kussen opzij, en veegde met een warme washand die hij blijkbaar al klaar had gelegd over mijn huid, tussen mijn billen, over mijn dijen, zonder dat het klinisch werd. Ik vond dat het meest intieme deel, soms, dat hij dit onthield. Hij gaf me een slok water uit het glas op het nachtkastje, kuste mijn slaap en vroeg of iets zeer deed.

"Een beetje aanwezig," zei ik eerlijk. "Niet verkeerd. Blijf even liggen."

Hij bleef liggen. Mijn rug lag tegen zijn borst, zijn knie achter de mijne, en we keken allebei naar die handbreedte gordijn en het stuk lucht dat nog niet helemaal donker was. De tram reed nog eens voorbij. Beneden zette iemand de aluindrollen van de fietsenmaker binnen, een vertrouwd avondgeluid.

"Volgende keer wil ik het zo weer," zei ik na een tijd. "Op mijn buik. Naar het raam. Niet omdat het stoer is. Omdat ik dan weg kan kijken en juist dichterbij blijf."

Hij streek een haar van mijn gezicht. "Dan doen we het zo weer. En als je tussendoor iets anders wilt, zeg je het ook."

"Dat weet je."

"Ik wil het blijven horen."

Ik draaide me om, kuste hem op de mond, langzaam, zonder dat het meteen weer ergens heen moest, en liet mijn been tussen de zijne rusten. Later zouden we douchen, de extra kussens terugleggen en beneden nog iets eten wat geen moeite kostte, iets met eieren of de rest van de soep. Nu was het genoeg om hier te liggen, schoongeveegd en moe op de goede manier, met het raam als een stille getuige die niets doorvertelde en een man die mijn tempo serieuzer nam dan zijn eigen. Ik deed mijn ogen dicht en bleef nog een poos wakker, niet omdat ik iets miste, maar omdat ik het einde van de dag bewust wilde houden: dat ik had gevraagd om wat ik wilde, en dat het precies zo was gegaan.