De verwarming deed het, maar ik zette hem toch een stand lager en duwde het raam op een kier. Buiten rook het naar natte bladeren en iemands houtkachel verderop in de straat, en de lucht die naar binnen kwam was koud genoeg om me wakker te houden. Het was zaterdagavond, elf uur voorbij, en ik had nergens heen gehoeven.

Maud was vanochtend vertrokken, vroeg, met nat haar en mijn trui nog aan omdat de hare in de was lag. Ze had koffie gezet, twee koppen, en de hare half laten staan omdat ze de trein wilde halen. Op het aanrecht stond die kop nog, een lippenafdruk van haar tandpasta op de rand. Ik had de kop drie keer opgepakt om hem leeg te spoelen en drie keer weer neergezet.

"Ik ben maandag weer terug," had ze gezegd, in de deuropening, met haar tas tegen haar heup. "Als je tenminste wilt dat ik terugkom."

"Natuurlijk wil ik dat," had ik gezegd, te snel, en ze had gelachen en me gekust alsof ze dat antwoord al kende.

Nu was het huis van mij alleen, en dat had vroeger precies zo moeten voelen als ik het graag had: stil, zonder overleg, zonder iemand die de douche langer bezet hield dan ik zelf zou doen. In plaats daarvan liep ik van de kamer naar de keuken en terug, deed de radio aan, deed hem weer uit, en bleef steken bij het raam.

Tegenover ons woont een student die altijd te laat thuiskomt, en daaronder een stel dat op zaterdag de afzuigkap aan laat staan tot middernacht. Ik zag hun licht, niet hen, en zij zagen het mijne vast ook, een streep tussen het halfopen raam en het gordijn dat ik nooit helemaal dichttrek. Ik vond dat vroeger ongemakkelijk. Vanavond vond ik het alleen maar een bewijs dat de straat nog leefde terwijl ik hier stond in een T-shirt en boxershorts, met kou op mijn onderarmen en haar afwezigheid in de rest van mijn lijf.

Ik ging op bed liggen, bovenop het dekbed, en strekte een arm uit naar de kant waar zij meestal ligt. Het kussen rook nog naar haar shampoo, iets met citrus, en naar de huid achter haar oor. Ik draaide mijn gezicht ernaartoe en ademde dat in, langzaam, en merkte dat ik al half hard was zonder dat ik er iets voor had hoeven doen.

Dat overkwam me vaker sinds zij bleef slapen. Niet de opwinding zelf, die kende ik wel, maar hoe snel mijn lijf haar nakeek. Gisterenavond had ze met haar been over het mijne gelegen en haar hand achteloos op mijn buik, niet eens met een bedoeling, en ik was toch wakker geworden van hoe dichtbij dat was. Vanmorgen, voor de koffie, had ze onder de douche mijn vingers tussen haar benen genomen en gezegd dat we geen tijd hadden, en daarna toch klaargekomen tegen mijn hand, stil, met haar voorhoofd tegen de tegels. Ik had mezelf daarna niet meer aangeraakt. Er was geen tijd, en ik wilde het bewaren.

Nu was er wel tijd.

Ik schoof mijn hand onder de band van mijn boxershorts en nam mezelf vast, niet meteen stevig, meer om te voelen dat ik er was. De huid was warm, strak, en bij de eerste langzame beweging kwam er een geluid uit mijn keel dat te luid leek voor een leeg huis. Ik deed het zachter. Buiten sloeg een autoportier. Iemand riep een naam, ver weg, en ik dacht aan Maud die mijn naam zei als ze het bijna niet meer volhield, kort, alsof ze hem niet helemaal wilde weggeven.

Ik duwde mijn boxershorts naar beneden, ver genoeg, en pakte de lotion uit het nachtkastje die daar stond sinds zij hem ooit had laten staan, "voor je handen," had ze gezegd, en daarna gekeken of ik de grap begreep. Ik begreep hem. De lotion was koel in mijn palmvlak en warm zodra ik hem om mezelf sloot. Ik streek langzaam, van onder tot boven, duim over de top, precies zoals zij dat deed als ze me plaagde en nog niet verder wilde.

Achter mijn oogleden zag ik haar zoals vanmorgen: natte schouders, de lijn van haar ruggengraat, de manier waarop ze mijn pols vasthield alsof ze me door de beweging heen stuurde. Ik zag haar zoals donderdag, toen ze op me zat en mijn handen op haar heupen legde en zei dat ik haar niet hoefde te tillen, dat ze het zelf wel deed. Ik voelde weer hoe strak ze om me heen was, hoe ze vooroverboog tot haar haar op mijn gezicht viel, hoe ze mijn naam opnieuw zei, langer die keer.

Mijn tempo ging vanzelf omhoog. De bedpoten gaven een klein, droog geluid tegen de vloer. Ik probeerde stiller te zijn en merkte dat ik dat niet wilde. Het raam stond open. De straat was ver genoeg, en toch was er die gedachte, dun en scherp, dat iemand die precies opkeek een silhouet zou kunnen zien, een schouder, een arm die bewoog. Niet genoeg om me te herkennen. Net genoeg om me te laten voelen dat ik niet helemaal uit de wereld was weggegleden. Ik vond het prettig, op een manier die ik Maud later misschien zou vertellen, of juist niet. Sommige dingen mochten van mij alleen van mij zijn, ook als zij maandag weer haar tandenborstel naast de mijne zette.

Ik dacht aan haar mond. Niet grof, meer aan hoe aandachtig ze keek als ze me nam, hoe haar hand mijn balzak vasthield alsof ze bang was dat ik anders te ver wegschoof in mijn eigen hoofd. Ik dacht aan de kroon van haar hoofd tussen mijn benen, aan mijn vingers in haar haar, aan hoe ze stopte als ik te dichtbij kwam en mijn dij kuste tot ik weer kon praten. Mijn hand ging sneller, slordiger, de lotion klikte zacht, en ik boog mijn rug van het matras af.

"Maud," zei ik, hardop, naar het plafond, en het was belachelijk en precies goed.

Ik kwam klaar met mijn vrije hand in het laken geklemd, in stoten die mijn buik strak trokken, warm over mijn vingers en tot op mijn T-shirt. Het duurde langer dan ik had gedacht, of ik hield het langer vast, alsof mijn lijf nog iets van haar miste en het zo probeerde in te lossen. Daarna lag ik stil, ademend, met de kou van het raam op mijn blote buik en de hitte die langzaam wegzakte.

Een auto reed voorbij, langzaam, over de natte straat. Ergens een straat verder blafte een hond een keer en was weer stil. Ik bleef nog even liggen, niet omdat ik niet op kon staan, maar omdat de kamer precies zo mocht blijven: haar kussen, mijn rommel, het raam op een kier, de geur van citrus die al minder werd en toch nog genoeg was.

Ik dacht aan de eerste keer dat ze hier sliep, drie maanden geleden, toen ze nog haar schoenen bij de deur rechtzette alsof ze op visite was. Inmiddels ligt haar oplader in het stopcontact naast het bed en staat haar havermout in mijn kast, achter de koffie, alsof dat de gewoonste plek ter wereld is. Vanavond miste ik niet alleen hoe ze me aanraakt. Ik miste ook hoe ze haar bril op mijn boek legt als ze inslaapt, en hoe ze 's ochtends zonder te vragen de tweede snee brood voor me meebakt. De opwinding was weggezakt, en wat overbleef was dat stillere verlangen, het soort dat je niet met je hand oplost.

Ik veegde mezelf af met een tissue uit de doos die zij hier ooit heeft neergezet "omdat jij nooit iets hebt als je het nodig hebt," en glimlachte naar het plafond. Ze had gelijk gehad, destijds. Ze had vaker gelijk.

Na een minuut of vijf ging ik naar de badkamer, waste mijn handen en mijn buik, trok een schoon T-shirt aan en spoelde eindelijk haar koffiekop om. Dat voelde geen verraad meer, meer een kleine, praktische tederheid: maandag zou ze een schone kop uit de kast pakken en niet deze, met de afdruk van dit ochtend. Ik zette de kop ondersteboven op het rek, veegde het aanrecht af en schonk een glas water in.

Op de vensterbank van de kamer lag haar haarspeld, een eenvoudig zwart ding dat ze vanmorgen had laten liggen toen ze haar haar in een knot deed en toen toch weer losliet. Ik legde de speld op het nachtkastje, aan haar kant, zodat ze hem zou zien als ze haar tas weer naast het bed zette.

Mijn telefoon trilde eenmaal, laat voor iemand anders, precies op tijd voor haar. Een bericht: Trein gehaald. Huis van mijn zus ruikt naar boenwas. Jij nog wakker?

Ik typte: Raam staat op een kier. Net je kop omgespoeld. Ben wakker.

Drie puntjes, toen: Bewaar die kier tot maandag. En jezelf een beetje.

Ik glimlachte naar het scherm, wat niemand hoefde te zien, en tikte terug dat ik dat zou doen. Toen deed ik het raam een stuk dichter, niet helemaal, genoeg om de tocht van mijn enkels te houden, en kroop onder het dekbed aan mijn eigen kant. Haar kussen bleef waar het was. De straat zakte verder weg. Ik viel in slaap met de smaak van haar naam nog in mijn mond, en met het prettige, eenvoudige idee dat alleen zijn vanavond geen tekort was geweest, alleen een tussenruimte tot zij de sleutel weer om zou draaien.