Marion vroeg vanaf de deuropening of ik het licht uitdeed. Ik zei ja, en dat ik de partituren nog even opruimde. Dat was half waar. De partituren lagen al in een nette stapel op de piano, de elastiekjes eromheen, de potloden terug in het blik. Wat ik niet zei, was dat Abel nog bij het raam stond met zijn fluitkoffer half open, alsof hij niet kon kiezen of hij bleef of ging.

Zaal drie ligt achteraan in het muziekgebouw, voorbij de kantine die 's avonds naar afwasmiddel ruikt en een vleugel heeft die nét iets vals staat op de hoge C. Ik ken die toon inmiddels zo goed dat ik hem automatisch compenseer. De anderen van het ensemble fietsten al naar huis. Het was donderdag, half elf, en buiten stond de mist tegen de hoge ramen.

"Ik kan het licht wel doen," zei Abel.

"Blijf je oefenen?"

Hij haalde zijn schouders op, een beweging die zijn trui omhoogtrok boven zijn broeksband. Ik keek ernaar en keek toen expres naar de toetsen. "Een kwartiertje," zei hij. "Die solo in het tweede deel wil nog niet."

"Dan blijf ik zitten," hoorde ik mezelf zeggen. "Als je een piano nodig hebt."

Hij lachte zacht, alsof hij dat gehoopt had en het niet had durven vragen. "Als je geen haast hebt."

Ik had geen haast. Thuis wachtte een afwas en een kat die toch wel eten zou eisen, of ik nu om tien uur binnenkwam of om middernacht. En hier was Abel, die ik sinds september kende en sindsdien te vaak bekeken had tijdens de tuttis, als iedereen op elkaar lette en niemand op mij.

Hij zette de lessenaar dichterbij, deed de fluit in elkaar met die rustige, precieze bewegingen die ik intussen uit mijn hoofd kende, en keek me aan over het zilver. "Vanaf maat tweeëndertig?"

Ik knikte, zocht de plek op en gaf hem de inzet. De solo was lastig, niet omdat de noten hoog waren, maar omdat hij hem te netjes speelde. Alsof hij bang was om iets lelijks te laten horen. Na acht maten liet ik mijn handen op de toetsen rusten.

"Je houdt hem in," zei ik. "Alsof iemand op de gang kan horen dat je het fout doet."

"Er kán iemand op de gang horen dat ik het fout doe."

"Er is niemand op de gang. En fout is niet het probleem. Het klinkt voorzichtig."

Hij liet de fluit zakken. Een lichte kleur steeg naar zijn wangen, zichtbaar tot in zijn hals, tot waar de hals van zijn trui ophield. "Voorspel het nog eens," zei hij. "En zeg het als ik weer begin te bezuinigen."

Ik deed het. Deze keer blies hij opener, met meer lucht, en de zaal vulde zich met iets dat niet meer alleen oefening was. Aan het eind van de frase bleef de laatste toon hangen tot hij vanzelf wegstierf. Toen was het stil, op de zachte tik van de radiator na.

"Zo," zei ik.

Hij zette de fluit voorzichtig weg, alsof het instrument ineens in de weg zat. "Jij zegt zulke dingen alsof ze nergens over gaan."

"Over muziek gaan ze."

"Niet alleen." Hij kwam een stap dichterbij, bleef toen staan met zijn hand op de rand van de vleugel. "Elke donderdag blijf ik te lang. En elke donderdag bedenk jij een reden om de partituren nog een keer te tellen. Ik dacht, als ik het nu niet vraag, blijf ik de hele winter hier staan met een halfopen koffer."

Mijn hart sloeg ergens tegen mijn keel. "Wat wou je vragen?"

"Of ik het verkeerd zie."

Ik schudde mijn hoofd. Langzaam, zodat er geen misverstand over kon bestaan. "Je ziet het niet verkeerd."

Hij liet een adem uit die hij blijkbaar al een tijd vasthield. Toen kwam hij helemaal naar me toe, tot hij tussen de pianokruk en de vleugel stond, en wachtte. Niet als iemand die neemt, als iemand die de inzet aan de ander laat. Ik stond op. Onze neuzen zaten te dicht bij elkaar voor een gesprek en te ver voor wat we allebei al weken niet zeiden. Ik legde mijn hand tegen zijn borst, voelde zijn hart onder de stof, en kuste hem.

Zijn mond was warm en een beetje droog van het spelen. Hij maakte een klein geluid, verrast en daarna niet meer, en zijn handen vonden mijn taille alsof ze daar een route naartoe hadden geoefend. Ik proefde koffie en het metaal dat altijd aan fluitisten blijft zitten. De zoen werd dieper, trager, en ik merkte dat ik mijn vingers in zijn trui klemde.

"Hier?" vroeg hij tegen mijn mond, hees.

"De deuren zijn op slot als ik het licht nog aan laat en de gangkant dicht doe," zei ik. "Ik doe dat altijd als ik alleen oefen."

"Zeg het als het niet goed is."

"Jij ook."

Ik liep naar de deur, draaide de nachtslotknop om en trok het gordijn voor het raampje in de deur. Toen ik terugging stond hij nog steeds bij de piano, maar nu met zijn handen in zijn zakken, alsof hij ze anders niet vertrouwde. Ik nam ze eruit. Zijn vingers waren langer dan de mijne, met eeltplekken op plekken waar een fluit dat doet, en ik kuste de binnenkant van zijn pols omdat ik dat al een keer had willen doen als hij een pagina omsloeg.

Hij trok zijn trui over zijn hoofd. Daaronder droeg hij een T-shirt dat te vaak gewassen was, zacht en grijs, en daaronder huid die warm was als ik mijn handen eronder schoof. Hij rilde, niet van kou. Ik liet hem mijn blouse openmaken, knoop voor knoop, en hij keek naar wat hij deed alsof haast hier niet thuishoorde. Toen de blouse openhing kuste hij mijn sleutelbeen, mijn schouder, de rand van mijn bh, en vroeg met een blik of dat verder mocht. Ik knikte en hielp hem met het sluiting op mijn rug.

De kou van de zaal raakte mijn borsten en daarna zijn mond, warm, aandachtig. Ik steunde met mijn handen op de dichte vleugelklep en boog mijn hoofd achterover. Hij zoog zacht, dan steviger, en zijn duim wreef over mijn andere tepel tot ik een geluid maakte dat ik zelf niet kende. Tussen ons in was hij hard geworden; ik voelde het tegen mijn heup als hij dichterbij kwam, en ik schoof mijn hand naar beneden, over de rip van zijn broek, tot ik de vorm van hem in mijn palmvlak had.

"Eline," zei hij, bijna waarschuwend, bijna dankbaar.

"Mag ik?"

Hij knikte. Ik maakte zijn broek open, schoof het ondergoed opzij en nam hem in mijn hand. Hij was warm, strak, een beetje vochtig bij de top, en hij bewoog onwillekeurig in mijn vuist toen ik langzaam van onder naar boven streek. Met mijn andere hand duwde ik hem tegen de zijkant van de vleugel, niet hard, genoeg om te laten merken dat ik hem daar wilde hebben. Hij vloekte zacht, een woord dat hij tijdens repetities nooit zou gebruiken, en kuste me opnieuw terwijl ik hem bleef aanraken.

Zijn vingers vonden de rits van mijn rok, daarna de binnenkant van mijn dij. Ik spreidde mijn staan een beetje, genoeg voor zijn hand, en hij gaf een klein, tevreden geluid toen hij voelde hoe nat ik al was. Hij wreef over de stof van mijn slipje, precies daar waar ik het nodig had, en ik bewoog tegen zijn vingers aan tot de stof een last werd. Ik schoof het zelf opzij.

"Zo," fluisterde ik. "Hier."

Hij streek over me heen, vond het ritme dat ik hem zonder woorden gaf, en liet een vinger naar binnen gaan toen ik mijn heupen naar voren duwde. Een tweede erbij, langzaam, en zijn duim bleef buiten cirkelen. Ik hield me vast aan zijn schouder en aan de piano, en de zaal, die altijd zo groot leek met twaalf mensen erin, was ineens niet groter dan deze hoek.

"Ik wil je," zei ik. Het klonk eenvoudiger dan het was. "Als jij dat ook wilt."

"Ja." Hij zocht mijn blik. "Ik heb iets bij me. Niet omdat ik vanavond al iets verwachtte. Omdat ik het nu een paar donderdagen in mijn tas heb gestopt en er elke keer niks mee gedaan."

Ik moest lachen, kort, tegen zijn hals. "Vooruitziend."

"Hoopvol," verbeterde hij, en haalde zijn portemonnee uit zijn broekzak.

We schoven mijn slipje verder naar beneden, zijn broek ook, net genoeg, onhandig en precies goed. Ik ging met mijn rug tegen de dichte klep staan, tilde een been een beetje op, en hij scheurde het folie open met tanden die ik eerder alleen op een rietje had zien werken. Toen hij in me schoof, deed hij dat langzaam, centimeter voor centimeter, en keek naar mijn gezicht alsof de noten daar stonden. Ik ademde uit en nam hem aan, voller dan zijn vingers, dieper, tot hij stilhing en wachtte.

"Oké?"

"Oké," zei ik. "Meer."

Hij bewoog. Eerst voorzichtig, toen zekerder, met een hand onder mijn dij om me te steunen en de andere in mijn haar, niet trekkend, alleen maar vast. Elke stoot schuurde precies goed, en de vleugel was koel tegen mijn rug terwijl hij warm was van voren. Ik hoorde onszelf, de natte, stille geluiden, zijn adem, mijn eigen stem die ik probeerde laag te houden en die dat soms niet haalde. Ergens in het gebouw zou een conciërge nog kunnen lopen. Die gedachte maakte het niet eng, alleen dichterbij, alsof de wereld buiten zaal drie kleiner werd.

Hij veranderde van hoek, iets hoger, en ik beet op mijn lip. "Daar," zei ik. "Blijf daar."

Hij bleef daar. Zijn schaambeen drukte tegen mij bij elke beweging, en ik voelde het opkomen als een frase die eindelijk de ruimte kreeg die hij nodig had. Ik trok hem dichterbij met mijn been om zijn heup en kwam klaar met mijn voorhoofd tegen zijn, zonder veel geluid, in golven die mijn benen onbetrouwbaar maakten. Hij hield me overeind en stootte nog een paar keer, dieper nu, tot hij zelf een geluid gaf dat ergens tussen mijn naam en iets woordeloos in zat, en stilviel.

We bleven zo staan, plakkerig, ademend, zijn hand nog onder mijn dij. De radiator tikte. Buiten trok een fiets voorbij over het grind.

"Ik voel mijn knie niet meer," zei ik op een gegeven moment.

Hij lachte in mijn haar en hielp me mijn been neerzetten. We maakten ons in stilte in orde, niet ongemakkelijk, meer alsof we allebei dezelfde bladzijde omsloegen. Hij knoopte mijn bovenste knoop weer dicht omdat ik ernaast greep, en ik veegde met mijn duim een glanzend streepje speeksel van zijn onderlip. Mijn slipje zat scheef. Zijn T-shirt was binnenstebuiten. Geen van beiden zei daar iets van.

"Ik kan je naar huis fietsen," zei hij, terwijl hij de fluit weer in de koffer legde, dit keer helemaal, de rits tot het eind. "Als je dat wilt."

"Ik wil dat." Ik pakte mijn tas en de stapel partituren die ik helemaal niet had hoeven opruimen. "En volgende week hoef je geen reden te verzinnen om te blijven."

Hij keek me aan, serieus, en toen zacht. "Jij ook niet."

Ik deed het gordijn weer open, draaide het nachtslot terug en doofde het zaallicht. Op de gang brandde alleen de nachtlamp boven de brandblusser. Achter ons bleef zaal drie donker en stil, met een vleugel die nog steeds een beetje vals stond op de hoge C, en een lucht die, als iemand hem morgenvroeg zou binnenlopen, vast nergens meer naar zou ruiken dan naar stof en hout.

Buiten was de mist dichter geworden. Abel zette zijn koffer op zijn bagagedrager, wachtte tot ik op mijn fiets zat, en reed naast me de laan af, dichtbij genoeg dat onze sturen elkaar bijna raakten. We praatten weinig. Af en toe keek hij opzij, en elke keer als hij dat deed voelde ik dezelfde inzet als aan de piano: niet voorzichtig meer, wel aandachtig. Bij mijn portiek gaf hij me een kus die korter was dan die in de zaal en eentje beloofde voor later, en ik ging naar binnen met voor het eerst in weken geen onafgemaakte zin in mijn hoofd.