Het is tien over twee als mijn telefoon trilt. Ik zit in het wachthokje van de meldkamer, een glazen hok met een koffieautomaat en een bank die naar oude jassen ruikt. De nacht is rustig. Twee meldingen in drie uur, allebei loos alarm. Mijn collega Fenna slaapt rechtop op haar stoel met haar headset nog om.

Op het scherm staat: Wakker?

Ruud. Natuurlijk Ruud.

Ik typ terug: Nachtdienst. Altijd wakker.

Bel je me even? Ik kan niet slapen.

Ik kijk naar Fenna. Ze snurkt zacht. Ik pak mijn koptelefoon, de goede, die ik altijd meeneem voor de lange nachten, en loop naar de achterruimte waar de oude servers staan te zoemen. Het is er warm en schemerig, alleen de groene en oranje lampjes van de kasten. Ik ga op een omgekeerde krat zitten en bel hem.

Hij neemt meteen op.

"Hé," zegt hij. Zijn stem is laag en een beetje schor, zoals altijd na middernacht.

"Hé," zeg ik. "Waarom slaap je niet?"

"Omdat jij er niet bent."

Ik moet glimlachen. Ruud en ik zijn zeven maanden samen, waarvan we er vier in een rooster hebben geleefd dat niet op elkaar past. Hij is bakker. Hij staat om vier uur op. Ik werk drie nachten per week op de meldkamer van de ambulancedienst. Soms zien we elkaar dagen alleen in de deuropening, hij op weg naar buiten, ik op weg naar binnen, een kus die naar meel en koffie smaakt.

"Je moet over twee uur op," zeg ik.

"Weet ik."

"Dan moet je slapen, Ruud."

"Ik probeer het al sinds elf uur. Het bed is te groot."

Ik hoor hem bewegen. Het geritsel van lakens. Ik kan het zien, ons bed, de blauwe dekbedhoes die hij uitgekozen heeft, zijn lange lijf diagonaal over het matras omdat ik er niet ben om hem op zijn helft te houden.

"Wat heb je aan?" vraag ik, en ik hoor zelf hoe het klinkt.

Hij lacht. "Stijn. Serieus?"

"Ik vraag het gewoon."

"Je T-shirt," zegt hij na een pauze. "Dat grijze. Het ruikt naar jou."

Iets in mijn buik trekt samen. Ik leun met mijn rug tegen de koele metalen kast en sluit mijn ogen.

"En verder?"

"Verder niks."

"Ruud."

"Jij vroeg het."

Ik hoor zijn adem. Het is anders nu, langzamer, dieper. Ik ken die adem.

"Wat doe je?" vraag ik zacht.

"Niks," zegt hij. Dan, na een seconde: "Ik lig aan je te denken."

"Waaraan precies?"

Hij is even stil. Hij is niet iemand die makkelijk praat over dit soort dingen, Ruud. Hij laat het liever zien. Maar het is twee uur 's nachts en hij is alleen in ons bed en ik ben vijftien kilometer verderop tussen de servers, en misschien maakt dat het makkelijker.

"Aan zondag," zegt hij. "Toen je thuiskwam en ik nog sliep."

Ik weet precies welke zondag hij bedoelt. Ik was om half acht thuisgekomen, kapot na een nacht met een verkeersongeluk op de A28, en hij lag nog te slapen, op zijn buik, het dekbed tot zijn middel. Ik had me uitgekleed en was achter hem gaan liggen en had mijn mond in zijn nek gelegd, en hij was half wakker geworden en had zijn kont tegen me aangedrukt, en we hadden geen woord gezegd.

"Ik ook," zeg ik. Mijn stem is schor.

"Je was zo warm," zegt hij. "Na de hele nacht. Je rook naar buiten."

"Jij rook naar brood."

Hij lacht, laag. "Ik ruik altijd naar brood."

"Ik weet het. Ik vind het lekker."

Weer dat geritsel. Ik hoor een zachte zucht, en dan iets dat nat en ritmisch is en dat ik onmiddellijk herken. Mijn pik wordt hard in mijn werkbroek.

"Ruud," zeg ik. "Ik zit op mijn werk."

"Dan moet je stil zijn," zegt hij.

Ik kijk naar de deur. Hij is dicht. Fenna slaapt. Niemand komt hier ooit behalve de man van ICT, en die komt op dinsdagmiddag. Mijn hand ligt al op mijn dij.

"Vertel me wat je doet," zeg ik. "Precies."

Hij aarzelt. Dan: "Ik heb mijn hand om mijn pik. Ik doe het langzaam. Zoals jij het doet."

"Hoe doe ik het?"

"Je begint altijd onderaan. En je draait een beetje met je duim als je boven bent."

Ik maak de knoop van mijn broek los. Mijn hand glijdt eronder, door mijn boxer, en ik neem mezelf vast. Ik ben al nat aan de punt. Ik draai met mijn duim, zoals hij zegt, en moet op mijn lip bijten.

"Doe jij het ook?" vraagt hij.

"Ja."

"Echt?"

"Ja. Hier, tussen de servers. Als iemand binnenkomt, ben ik mijn baan kwijt."

"Dan moet je opschieten," zegt hij, en ik hoor de grijns in zijn stem.

"Nee," zeg ik. "Langzaam. Doe het langzaam."

Hij gehoorzaamt. Ik hoor het aan zijn adem, die zwaarder wordt maar niet sneller. Ik doe het met hem mee, mijn hand in hetzelfde tempo als zijn adem. Het is vreemd en intiem, alsof we in hetzelfde bed liggen, alleen zonder elkaar te kunnen aanraken. De servers zoemen. De lampjes knipperen groen.

"Ik wou dat je hier was," zegt hij. "Ik wou dat je achter me lag."

"Wat zou ik doen?"

"Je zou in mijn nek bijten. En dan..." Hij stokt.

"Zeg het."

"Dan zou je in me komen. Langzaam. Zoals zondag."

Ik kreun. Ik kan het niet tegenhouden. Ik druk mijn vrije hand tegen mijn mond.

"Stijn?"

"Ik ben er," fluister ik. "Ga door."

"Ik heb het flesje gepakt," zegt hij. "Uit de la. Ik heb twee vingers in mezelf."

Het beeld is zo scherp dat ik even niets kan zeggen. Ik zie hem liggen, op zijn zij, mijn grijze shirt opgeschoven tot onder zijn oksels, zijn knie opgetrokken, zijn hand tussen zijn billen. Ik ken elke centimeter van dat lijf. Ik weet hoe hij klinkt als ik in hem schuif, die korte ingehouden zucht.

"Zeg wat je voelt," zeg ik.

"Het is niet hetzelfde," zegt hij. "Het is niet genoeg. Ik wil jou."

"Zondag," zeg ik. "Ik heb zondag vrij. Ik kom thuis en ik ga niet slapen."

"Beloofd?"

"Beloofd. Ik kom thuis en ik trek dat shirt uit en ik leg je op je buik en ik neem de hele ochtend de tijd."

Hij maakt een geluid, half kreun, half lach. "Je gaat me de bakkerij missen laten."

"Dan bel je je baas maar dat je ziek bent."

"Ik ben de baas."

"Dan geef je jezelf vrij."

Zijn adem wordt sneller nu. Ik hoor het matras kraken. Mijn eigen hand gaat sneller, ik kan het niet tegenhouden, mijn heupen komen een stukje van de krat.

"Stijn," zegt hij. "Ik kom bijna."

"Wacht op mij."

"Ik kan niet..."

"Wacht."

Hij wacht. Ik hoor hem hijgen, ingehouden, alsof hij zijn adem met geweld vasthoudt. Ik sluit mijn ogen en denk aan zijn nek, aan het meel in zijn wenkbrauwen, aan zondagochtend en zijn kont tegen me aan, en het komt van onder uit mijn ruggengraat omhoog.

"Nu," zeg ik. "Nu."

We komen bijna tegelijk. Ik hoor hem, een lange, gebroken kreun in mijn oren, en ik kom in mijn hand, schokkend, met mijn tanden in de mouw van mijn trui om geen geluid te maken. Het gaat maar door. Ik zie sterretjes, of misschien zijn het de lampjes van de servers.

Daarna is het stil. Alleen onze adem, die langzaam rustiger wordt. Het zoemen. Ergens ver weg in het gebouw een deur.

"Hé," zegt hij uiteindelijk.

"Hé."

"Ik heb je shirt vies gemaakt."

Ik lach, zacht, mijn voorhoofd tegen de koude kast. "Dan was je het maar."

"Ik ga het niet wassen. Dan ruikt het niet meer naar jou."

"Het ruikt nu naar jou."

"Ook goed," zegt hij, en ik hoor hoe slaperig hij ineens klinkt.

Ik zoek in mijn zak naar een zakdoek en vind er een, gelukkig. Ik maak mezelf schoon, knoop mijn broek dicht, trek mijn trui recht. Mijn knieën zijn een beetje slap.

"Ga slapen," zeg ik. "Je hebt nog anderhalf uur."

"Blijf even aan de lijn," zegt hij. "Tot ik slaap."

"Ruud, ik moet terug. Fenna..."

"Vijf minuten."

Ik kijk op mijn horloge. Ik zou terug moeten. Maar de meldkamer is stil, en mijn pieper heeft niet gepiept, en zijn stem is zo zacht.

"Vijf minuten," zeg ik.

Ik blijf zitten op de krat met de koptelefoon op en luister hoe zijn adem langzamer wordt. Hij mompelt nog iets, iets over croissants en zondag, en daarna niets meer. Alleen dat ritme, diep en gelijkmatig, het geluid van iemand die eindelijk slaapt in een bed dat te groot is.

Ik hang niet op. Ik luister nog een minuut langer. Dan nog een.

Als ik terugloop naar de meldkamer, is Fenna wakker. Ze kijkt me aan over de rand van haar mok.

"Lange wc-pauze," zegt ze.

"Buikpijn," zeg ik.

Ze kijkt me nog even aan en grijnst dan. "Doe Ruud de groeten," zegt ze, en zet haar headset weer recht.

Om tien voor vijf krijg ik een foto. Een plaat met croissants, net uit de oven, goudbruin en glanzend. Eronder: Zondag de eerste voor jou. De rest ook.

Ik leg mijn telefoon met het scherm naar beneden op het bureau en neem een melding aan over een man met pijn op de borst in Hattem, en ik doe mijn werk, kalm en precies, zoals altijd. Maar ik heb de rest van de nacht de smaak van zondag in mijn mond.