Hester had het touw al uitgelegd voordat ik binnenkwam. Zes bundels jute op de vloer van haar woonkamer, keurig opgerold, naast een schaar met een stompe punt en een glas water. Ik bleef in de deuropening staan met mijn jas nog aan.

"Je mag nog omdraaien," zei ze vanaf de bank. "Ik meen het."

"Ik weet het," zei ik. Ik hing mijn jas aan de kapstok.

We kenden elkaar drie maanden. Via een vriendin van een vriendin, een verjaardag in Haarlem waar ik in de keuken stond omdat ik niemand kende en zij in de keuken stond omdat ze, zei ze, een hekel had aan verjaardagen. We praatten over boeken, over haar werk als zeilmaker, over mijn werk als boekhouder, wat zij hilarisch vond. "Jij telt dingen," zei ze. "Ik maak dingen vast." Twee weken later lagen we in bed. Vier weken later vertelde ze me over het touw.

Ik had er nooit over nagedacht. Ik was achtendertig, gescheiden, en mijn seksleven was altijd keurig geweest, tamelijk prettig en volkomen voorspelbaar. Toen Hester het uitlegde, aan haar keukentafel, met een stuk touw tussen haar vingers dat ze al pratend in knopen legde en weer losmaakte, voelde ik iets in mijn buik dat ik niet kon thuisbrengen.

"Het gaat niet om pijn," zei ze toen. "Niet voor mij in ieder geval. Het gaat om overgave. Om niets te hoeven. Jij beslist de hele dag van alles. Hoe zou het zijn om een uur niets te beslissen?"

Ik had er een week over nagedacht. Daarna had ik haar een berichtje gestuurd: Ik wil het proberen.

We hadden het daarna besproken, uitgebreid, op een manier die me eerst ongemakkelijk maakte en daarna geruststellend. Wat ik niet wilde. Wat ik misschien wilde. Een woord om te stoppen, rood, en een woord om te vertragen, geel. Dat ze de schaar altijd binnen handbereik had. Dat ik mijn handen moest bewegen als ze tintelden, en het moest zeggen.

Nu stond ik in haar woonkamer en wist ik niet wat ik met mijn handen moest doen.

"Kom hier," zei ze.

Ik kwam. Ze stond op en pakte mijn gezicht tussen haar handen en kuste me, lang en rustig. Haar handen waren ruw, eeltig van het naaien van zeildoek. Toen ze me losliet, keek ze me aan.

"Kleren uit," zei ze. "Alles. Vouw het op en leg het op de stoel."

Het was zo'n eenvoudig bevel en toch voelde ik mijn wangen warm worden. Ik trok mijn trui uit, mijn overhemd, mijn broek. Ik vouwde alles op, zoals ze had gezegd, en voelde me belachelijk en opgewonden tegelijk, en toen ik naakt voor haar stond, met mijn pik al half stijf, glimlachte ze.

"Mooi," zei ze. "Kniel."

Ik knielde op het kleed. Ze liep om me heen, langzaam, en ik hoorde het touw ritselen toen ze een bundel oppakte.

"Handen achter je rug. Pols over pols."

Het touw was zachter dan ik verwacht had. Ze had het gewassen en ingeolied, vertelde ze later, dagen bezig geweest. Het gleed om mijn polsen, één keer, twee keer, en toen voelde ik haar vingers ertussen, controlerend, en daarna een knoop. Niet strak. Vast.

"Beweeg je vingers," zei ze.

Ik bewoog mijn vingers.

"Goed. Zeg het als iets slaapt."

Ze werkte verder. Het touw ging om mijn bovenarmen, om mijn borst, boven en onder mijn tepels, en terug naar achteren. Elke keer dat ze een lus aantrok, voelde ik mijn adem verschuiven. Ze praatte zacht terwijl ze werkte, niet tegen mij, meer tegen zichzelf: "Zo. Even die erdoor. Nee, terug. Ja." Het was de stem van iemand die met haar handen denkt.

En ergens halverwege merkte ik dat ik niet meer nadacht. Niet over mijn werk, niet over of ik er goed uitzag, niet over wat ik hierna moest doen. Er was alleen het touw, de druk, haar handen, haar adem achter me. Mijn schouders zakten. Mijn kaak ontspande. Ik hoorde mezelf zuchten.

"Daar ben je, Gijs," zei ze zacht.

Ze kwam voor me staan. Ze droeg een wijd zwart shirt en verder niets, zag ik nu, en ik kon niet ophouden met kijken naar haar dijen, naar de schaduw tussen haar benen.

"Ogen omhoog," zei ze.

Ik keek omhoog. Ze glimlachte.

"Hoe voelt het?"

"Stil," zei ik. "Het voelt stil."

Ze knikte, alsof dat precies het goede antwoord was. Toen pakte ze het laatste bundel touw en hurkte voor me neer. Ze bond mijn enkels samen, en daarna, met een lange lijn, verbond ze mijn enkels met mijn polsen achter mijn rug, zodat ik niet meer op kon staan. Ik zat op mijn hielen, met mijn borst vooruit, mijn armen achter me, volkomen open.

Ze legde haar hand op mijn borst, over het touw heen. Ze liet haar vingers omlaag glijden, over mijn buik, en ik hield mijn adem in. Ze nam mijn pik in haar hand en trok één keer, langzaam, van de basis tot de punt.

Ik kreunde. Ik kon er niets aan doen.

"Niemand hoort je," zei ze. "Alleen ik. En ik wil het horen."

Ze trok me af, heel langzaam, zo langzaam dat het bijna een kwelling was. Elke keer dat ik mijn heupen naar voren wilde duwen, voelde ik het touw, en kon ik het niet. Ik kon alleen maar zitten en voelen. Ze keek me de hele tijd aan. Toen ik dichtbij kwam, stopte ze.

"Nog niet," zei ze.

"Hester..."

"Geel of rood?"

"Groen," zei ik, en ze lachte.

"Dan nog niet."

Ze stond op en trok haar shirt over haar hoofd. Ze kwam dichterbij, tot ze vlak voor me stond, en zette haar voeten aan weerszijden van mijn knieën. Ze greep met één hand in mijn haar. Niet hard. Stevig.

"Je mag me likken," zei ze. "Als je het netjes doet."

Ik deed het zo netjes als ik kon. Ze was al nat, en ze smaakte zout en warm, en ik kon alleen mijn mond gebruiken, mijn handen gebonden achter mijn rug, mijn hele lijf gevangen in haar knopen. Ze stuurde me met haar hand in mijn haar. Hoger. Langzamer. Daar. Ik volgde haar zonder na te denken. Haar dijen begonnen te trillen tegen mijn wangen.

Ze kwam staand, met een rauw geluid, haar vingers in mijn schedel, en ik bleef haar likken tot ze me terugduwde.

Ze ging op haar knieën zitten, recht tegenover me, en kuste me op mijn natte mond. Haar ademhaling was ongelijk.

"Goed gedaan, Gijs," fluisterde ze.

Ik had nooit gedacht dat twee woorden zoiets met me konden doen.

Ze duwde me voorzichtig achterover, zodat ik op mijn zij lag, en ging achter me zitten. Ze maakte de lijn tussen mijn enkels en polsen los, controleerde mijn vingers nog eens, en rolde me op mijn rug. Mijn armen zaten nog steeds onder me, gebonden, maar het lag goed; ze had een kussen onder mijn onderrug geschoven.

Toen klom ze over me heen.

Ze liet zich op me zakken, langzaam, tot ik helemaal in haar zat, en bleef zo zitten, haar handen plat op het touw over mijn borst. Ik kon niets doen. Ik kon niet stoten, niet grijpen, niet sturen. Alleen voelen hoe zij bewoog, in haar eigen tempo, op haar eigen manier, en haar gezicht zien terwijl ze dat deed.

Het was het meest intieme dat ik ooit had meegemaakt.

Ze reed me lang. Soms bijna stil, alleen haar heupen die cirkelden, soms sneller, met haar hoofd achterover. Ze kwam een tweede keer, met haar nagels in het touw. Daarna boog ze naar voren, haar borsten tegen mijn gezicht, en zei in mijn oor: "Nu mag het."

Ik kwam zo hard dat ik even niets zag. Het touw hield me vast terwijl mijn hele lijf schokte, en zij hield me vast, en ik hoorde iemand snikken en besefte pas na een paar seconden dat ik het zelf was.

Ze maakte me los. Ze deed het langzaam, knoop voor knoop, en bij elke lus die van mijn huid gleed, wreef ze over de rode strepen die het touw had achtergelaten. Ze masseerde mijn polsen. Ze legde een deken over me heen, gaf me het glas water en hield het vast terwijl ik dronk, omdat mijn handen trilden.

"Praat tegen me," zei ze. "Hoe gaat het?"

"Ik weet het niet," zei ik. Ik meende het. "Goed. Raar. Ik heb gehuild."

"Dat gebeurt," zei ze. "Is dat oké?"

Ik dacht erover na. "Ja," zei ik. "Het was niet verdrietig. Het was meer... alles tegelijk."

Ze kroop onder de deken naast me, op het kleed, haar arm over mijn borst. We lagen daar lang. Ze vertelde over de eerste keer dat zij zelf vastgebonden was, jaren geleden, door een vrouw die ze op een zeilwedstrijd had ontmoet. Ik vertelde over mijn huwelijk, over hoe ik me daarin altijd verantwoordelijk had gevoeld voor alles, ook voor haar plezier, en hoe moe dat was geweest.

"En nu?" vroeg Hester.

"Nu heb ik een uur niets hoeven beslissen," zei ik.

Ze kuste mijn schouder, precies op een rode streep. "Hoe was dat?"

"Ik wil het nog een keer," zei ik.

Ze lachte zacht. "Niet vanavond. Vanavond eet je eerst iets en ga je slapen."

Ze maakte tosti's. We aten ze op de bank, ik in haar badjas, zij in mijn overhemd. Daarna sliepen we in haar bed, en ik werd een keer wakker midden in de nacht, en voelde de lichte striemen op mijn polsen, en glimlachte in het donker.

De volgende ochtend lag het touw weer opgerold naast de bank, zes nette bundels. Hester stond in de keuken koffie te zetten.

"Volgende keer," zei ze zonder om te kijken, "leer ik je een knoop. Dan kun je hem bij mij leggen."

"Ik ben boekhouder," zei ik. "Ik ben goed in precies."

Ze draaide zich om en grijnsde. "Dat," zei ze, "is precies waarom ik je heb uitgekozen."