Het ijs op de vijver achter het vakantiehuisje kraakte al de hele ochtend. Ik stond met een mok thee bij het raam en keek hoe Ruben er met een stok op tikte, voorzichtig, als een kind dat niet zeker weet of het mag.

'Niet doen,' riep ik door het open raampje. 'Je zakt erdoorheen en dan moet ik je eruit trekken, en dat ga ik niet doen.'

'Je zou het wel doen,' riep hij terug. 'Je doet altijd alsof je streng bent.'

Ruben en ik waren al negen jaar samen. We hadden twee kinderen, een hypotheek, een agenda met kleurcodes en een seksleven dat ergens tussen de oudergesprekken en de verjaardagen van schoonfamilie was blijven hangen. Niet weg, maar zuinig. Een keer per week, als we niet te moe waren, met het licht uit en een oor gericht op de gang. We hielden van elkaar. We waren alleen vergeten hoe het was om elkaar te willen.

Daarom had mijn zus aangeboden om de kinderen een lang weekend te nemen. 'Ga weg,' had ze gezegd. 'Ergens waar geen wasmand staat.' En zo zaten we in een houten huisje op de Veluwe, met een houtkachel, een bad op pootjes en een vijver die bevroren was na een week vorst.

De eerste avond was vreemd geweest. We hadden gekookt, gegeten, een fles wijn gedronken, en daarna zaten we op de bank zonder te weten wat we moesten doen met al die stilte. Ruben pakte uit gewoonte zijn telefoon. Ik keek naar het vuur. Om half elf gingen we naar bed en vielen we in slaap, zij aan zij, als twee mensen die te lang hadden geslapen in een te klein bed.

Ik was die nacht wakker geworden om drie uur en had naar hem gekeken. Zijn mond een beetje open, het haar bij zijn slapen grijzer dan ik me herinnerde. Ik dacht aan de eerste keer dat we samen weg waren, in een tentje in de Ardennen, toen we zo vaak seks hadden dat de buren op de camping ons een fles wijn gaven met een briefje: 'Voor de uithoudingsvermogens.' Waar waren die mensen gebleven?

Nu kwam Ruben binnen, met rode wangen en ijs in zijn baard. Hij schopte zijn laarzen uit en blies in zijn handen.

'Het houdt,' zei hij. 'Morgen kunnen we schaatsen. Als we schaatsen hadden.'

'Je bent bevroren.'

'Kom me dan warm maken.'

Hij zei het als grap, zoals hij dat soort dingen al jaren als grap zei. Maar ik zette mijn mok neer en liep naar hem toe, en legde mijn handen onder zijn trui tegen zijn buik. Hij sprong bijna op van de kou van zijn eigen huid tegen mijn warme handen.

'Eva,' zei hij. Het klonk verrast.

'Ik meen het,' zei ik. 'Ik wil je warm maken. Nu. Niet vanavond, niet als we niet te moe zijn. Nu.'

Hij keek me aan. Er verschoof iets in zijn gezicht, iets wat ik lang niet had gezien. Hij nam mijn gezicht in zijn koude handen en kuste me. Niet de kus bij de voordeur, niet de kus voor het slapen gaan. Een kus die vroeg en antwoordde tegelijk.

We kwamen niet verder dan het kleed voor de kachel. Ik trok zijn trui uit, en zijn thermoshirt, en hij lachte omdat het zoveel lagen waren. 'Je lijkt wel een ui,' zei ik, en hij zei dat ik dan maar moest gaan huilen, en toen lagen we allebei te lachen op de grond, half uitgekleed, met het vuur dat knetterde naast ons.

Het lachen veranderde in iets anders toen hij mijn wollen trui omhoog schoof en zag dat ik daaronder niets droeg. Ik had hem die ochtend expres zo aangetrokken, met een plannetje dat ik zelf nog niet helemaal had durven toegeven. Ruben keek naar mijn borsten in het oranje licht van de kachel en zei niets. Hij boog alleen voorover en kuste ze, eerst de ene, dan de andere, langzaam, alsof hij ze opnieuw leerde kennen.

'Ik was vergeten hoe je eruitziet bij daglicht,' zei hij.

'Het is kachellicht.'

'Nog beter.'

Ik trok aan de knoop van zijn spijkerbroek. Hij was al hard, ik voelde het door de stof heen, en toen ik mijn hand in zijn boxer liet glijden, kreunde hij met zijn mond tegen mijn borst. Ik had zijn lichaam duizenden keren aangeraakt, maar zelden zo: zonder haast, zonder een oor op de gang, met de middag nog helemaal voor ons.

We kleedden elkaar helemaal uit. Het kleed kriebelde onder mijn rug en de warmte van de kachel streek over mijn huid. Ruben lag naast me op zijn zij en liet zijn hand over mijn lichaam gaan, van mijn hals naar mijn buik naar de binnenkant van mijn dij, en weer terug. Hij deed het zo traag dat ik begon te kronkelen.

'Je plaagt me,' zei ik.

'Ik heb negen jaar ingehaald,' zei hij. 'Ik ga het goed doen.'

Hij ging tussen mijn benen liggen en kuste me daar, zoals hij dat in het begin altijd deed en daarna steeds minder. Ik had vergeten hoe goed hij erin was, hoe geduldig. Hij likte me langzaam, met zijn handen onder mijn billen, en tilde me een beetje op zodat hij er beter bij kon. Ik greep in zijn haar. Buiten kraakte het ijs. Binnen kraakte ik, ergens diep vanbinnen, waar iets lang bevroren was geweest.

Ik kwam met zijn naam op mijn lippen, hard en lang, en ik schaamde me niet voor het geluid. Er was niemand om wakker te maken. Er was niemand om op te passen. Er was alleen hij.

Hij kwam omhoog en kuste me, en ik proefde mezelf op zijn lippen. 'Ik wil je in me,' zei ik. 'Nu.'

Ik duwde hem op zijn rug en ging op hem zitten. Ik liet me langzaam op hem zakken en we hielden allebei onze adem in. Hij vulde me helemaal. Even bewoog ik niet, alleen om het te voelen, en Ruben keek naar me op met een blik die ik herkende uit dat tentje in de Ardennen.

'Daar ben je,' zei hij zacht.

'Daar ben ik.'

Ik begon te bewegen, eerst traag, met mijn handen op zijn borst. Hij hield mijn heupen vast en liet me het ritme bepalen. Het vuur wierp onze schaduwen groot tegen de houten wand. Na een tijdje kwam hij overeind, zodat we tegenover elkaar zaten, met mijn benen om hem heen, en zo bewogen we samen, langzaam en diep, met onze voorhoofden tegen elkaar en onze adem door elkaar.

'Ik hou van je,' zei hij. Het was niet de eerste keer, niet de duizendste keer. Maar het was lang geleden dat hij het zo had gezegd, midden in iets, in plaats van aan het eind van een telefoongesprek.

'Ik ook van jou,' zei ik. 'Ik was je kwijt.'

'We waren elkaar kwijt,' zei hij. 'Maar we zijn hier.'

Hij legde me weer achterover op het kleed en nam het tempo over. Sneller nu, dieper, met mijn benen om zijn middel. Ik voelde een tweede golf opkomen, iets wat ik al jaren niet meer had gehad, en ik zei hem dat hij niet moest stoppen. Hij stopte niet. Toen ik kwam, trok hij me tegen zich aan en kwam hij met me mee, met een lange kreun in mijn hals.

Daarna lagen we lang op het kleed. Het vuur zakte in en Ruben stond op om een blok hout bij te leggen, naakt, en ik keek naar zijn billen en lachte. 'Wat?' vroeg hij. 'Niks,' zei ik. 'Ik kijk gewoon naar mijn man.'

's Avonds lieten we het bad op pootjes vollopen en zaten we er samen in tot het water koud werd. We praatten over dingen waar we thuis nooit aan toekwamen. Over wat we nog wilden, met elkaar en los van elkaar. Over hoe we zouden voorkomen dat we elkaar opnieuw kwijtraakten. We bedachten een regel: elke maand een avond, zonder kinderen, zonder telefoons, zonder wasmand. Een avond om elkaar te willen.

De volgende ochtend was het ijs nog dikker. Ruben vond in het schuurtje twee paar oude noren, veel te groot en roestig. We bonden ze met extra sokken om onze voeten en schaatsten slingerend rondjes over de vijver, hand in hand, vallend en lachend.

Toen we zondagavond thuiskwamen, stonden de kinderen bij de deur met tekeningen. De wasmand was vol. De agenda lag open op het aanrecht. Ruben pakte een rode stift en schreef in elke maand een kruisje, zonder iets erbij te zetten. Ik weet precies wat het betekent. En sindsdien zijn we geen enkele maand vergeten.