Ik werk al zes jaar als nachtportier in een klein hotel aan de gracht in Utrecht. Tweeëntwintig kamers, een ontbijtzaal die naar koffie en croissants ruikt vanaf vijf uur, en een receptie met een bel die bijna nooit gaat na middernacht. Ik ben Bram, achtendertig, en ik hou van die nachten. Ze zijn rustig, voorspelbaar, en je ziet mensen op hun eerlijkst: moe, aangeschoten, verliefd of verdrietig.

Die dinsdag in februari was het rustig. Buiten regende het zacht, het soort regen dat de grachten glanzend maakt. Ik zat met een kruiswoordpuzzel achter de balie toen om kwart over een de deur openging en er een man binnenkwam met een natte jas en een rolkoffer waarvan één wieltje haperde.

'Ik heb een reservering,' zei hij. 'Al zou ik me niet verbazen als die verlopen is. Mijn trein heeft drie uur stilgestaan bij Amersfoort.'

Hij heette Julian. Ik vond zijn reservering, die nog gewoon openstond, en zag dat hij twee nachten bleef. Hij was een jaar of vijfendertig, had een korte baard waar regendruppels in hingen en ogen die grijs leken onder de lampen. Hij leunde met beide onderarmen op de balie, alsof dat het eerste stevige ding was dat hij die dag had aangeraakt.

'Kan ik ergens nog iets eten?' vroeg hij. 'Of is dat een belachelijke vraag om deze tijd?'

'De keuken is dicht,' zei ik. 'Maar ik heb tosti's. Officieel alleen voor personeel.'

Hij lachte, en het was een lach die zijn hele gezicht openbrak. 'Dan word ik vannacht graag even personeel.'

Ik maakte twee tosti's in het keukentje achter de receptie en we aten ze aan de leestafel in de lobby, onder de oude kroonluchter die de eigenaar nooit uit durfde te zetten. Julian bleek architect te zijn, hier voor een presentatie bij de gemeente. Hij vertelde over gebouwen alsof het mensen waren: deze is verlegen, die is arrogant, dat stationsgebouw verdient een tweede kans. Ik vertelde over de gasten die ik in zes jaar had gezien. Het stel dat om vier uur 's nachts kwam vragen of ik getuige wilde zijn bij hun spontane verloving. De oude man die elke maand kwam om naar de plek te kijken waar zijn vrouw was geboren.

'Je ziet veel,' zei hij.

'Mensen vergeten dat ik er ben,' zei ik. 'Dat helpt.'

Hij keek me aan, net iets te lang. 'Ik kan me niet voorstellen dat iemand vergeet dat jij er bent.'

Er viel een stilte die anders was dan de stilte van de nacht. Ik voelde hoe mijn hartslag versnelde. Ik ben niet iemand die gasten versiert. Ik heb regels, en een daarvan is dat de mensen die hier slapen niet van mij zijn. Maar ik had ook al lang niet meer zo met iemand gepraat, en Julian keek niet als iemand die een spelletje speelde.

'Je moet slapen,' zei ik. 'Je hebt morgen een presentatie.'

'Om twee uur 's middags,' zei hij. 'Ik heb tijd.' Hij stond op, pakte zijn bord en bracht het zelf naar het keukentje, wat geen enkele gast ooit deed. In de deuropening draaide hij zich om. 'Kamer elf, toch?'

'Kamer elf.'

'Als je pauze hebt,' zei hij, 'en je zin hebt om te praten. Of om niet te praten. De deur is niet op slot.'

Hij liep de trap op en liet me achter met een hart dat in mijn keel klopte en een kruiswoordpuzzel waar ik geen letter meer van zag.

Ik hield het een uur vol. Ik controleerde de nooduitgangen, vulde de koffiemachine bij, vouwde servetten die al gevouwen waren. Om half drie zette ik het bordje 'Even weg, bel bij spoed 06' op de balie, iets wat ik normaal alleen deed als ik naar de wc moest, en liep de trap op.

De deur van kamer elf stond op een kier. Binnen brandde alleen het leeslampje. Julian zat op het bed, in een T-shirt en joggingbroek, met een boek dat hij niet las.

'Ik wist niet of je zou komen,' zei hij.

'Ik ook niet,' zei ik, en ik deed de deur achter me dicht.

Hij stond op en kwam naar me toe. Hij was iets kleiner dan ik, en toen hij voor me stond moest hij zijn hoofd iets optillen. Hij raakte de naambadge op mijn borst aan. 'Bram,' las hij hardop. 'Mag ik je zoenen, Bram?'

Ik antwoordde door het zelf te doen. Zijn baard schuurde zacht langs mijn kin en zijn mond was warm en smaakte nog naar tosti en tandpasta. Hij kreunde zachtjes en trok me aan mijn colbert dichterbij. Ik voelde zijn lichaam tegen het mijne, stevig, en ik voelde dat hij net zo hard was als ik.

'Dit jasje,' zei hij tegen mijn lippen. 'Dat moet uit.'

Hij hielp me uit mijn colbert, daarna knoopte hij langzaam mijn overhemd open, knoop voor knoop, terwijl hij steeds een nieuw stukje huid kuste. Ik trok zijn shirt over zijn hoofd. Hij had een smalle borst met donker haar dat in een lijn naar zijn navel liep. Ik volgde die lijn met mijn vingers en hij hield zijn adem in.

We vielen samen op het bed. Het kraakte, en we moesten allebei lachen, gedempt, met onze voorhoofden tegen elkaar. 'Kamer tien is leeg,' zei ik. 'Kamer twaalf slaapt een Duitse dame met oordopjes. Dat weet ik omdat ze ze bij de receptie heeft gekocht.'

'Je ziet echt alles,' fluisterde hij.

'Nu zie ik alleen jou.'

Hij trok zijn joggingbroek uit en ik mijn pantalon. Even lagen we zo, naakt, alleen maar kijkend. Toen pakte hij me vast, zijn hand warm om mijn pik, en bewoog hem langzaam. Ik deed hetzelfde bij hem. Hij was dik en hard en hij duwde zijn heupen in mijn hand. We kusten terwijl we elkaar aftrokken, slordig en hongerig, ademend in elkaars mond.

Na een tijdje schoof hij naar beneden. Ik voelde zijn baard langs mijn buik en dan zijn lippen om mijn eikel. Hij nam me langzaam dieper, met zijn hand om de basis, en keek naar me op. Ik moest mijn hoofd in het kussen drukken om niet te hard te kreunen. Hij wist hoe hij moest plagen: snel en diep, en dan ineens weer alleen zijn tong, zacht en traag, tot ik zijn naam fluisterde als een smeekbede.

'Ik wil jou ook,' zei ik, en ik trok hem omhoog. We draaiden op onze zij, hoofd bij heupen, en namen elkaar tegelijk in onze mond. Het was intiem op een manier die me overviel. Ik rook zijn huid, proefde hem, voelde hoe hij trilde als ik mijn tong onder zijn eikel liet glijden. Zijn hand lag op mijn heup en kneep erin als hij iets fijn vond, en ik leerde zijn lichaam kennen via die kleine signalen.

'Heb je iets bij je?' vroeg hij hees. 'Ik wel. In mijn toilettas. Optimistisch ingepakt.'

Ik lachte. 'Optimisme wordt beloond in dit hotel.'

Hij haalde een condoom en een klein flesje glijmiddel. Hij ging op zijn rug liggen en trok zijn knieën op, en keek me aan met een openheid die me raakte. Ik nam de tijd. Ik maakte hem eerst met mijn vingers klaar, langzaam, met veel glijmiddel, en luisterde naar hoe zijn ademhaling veranderde. Pas toen hij zei dat hij er klaar voor was, rolde ik het condoom om en drukte ik me tegen hem aan.

Hij was strak en warm. Ik ging centimeter voor centimeter, tot ik helemaal in hem was, en bleef toen stil liggen, met mijn voorhoofd tegen het zijne. 'Gaat het?'

'Het gaat heel goed,' zei hij. 'Beweeg maar.'

We vonden een ritme, langzaam eerst, met lange diepe stoten, en later sneller toen hij zijn benen om mijn middel sloeg en me dieper trok. Het bed kraakte weer en deze keer lachten we niet. Ik hield zijn pik in mijn hand en trok hem af in hetzelfde tempo. Hij werd stiller en stiller, met zijn mond open en zijn ogen dicht, en toen hij kwam, spoot hij over zijn buik en kneep hij zo hard om me heen dat ik ook niet meer kon wachten. Ik kwam diep in hem, met mijn gezicht in zijn hals, en voelde zijn handen over mijn rug strijken.

Daarna lagen we lang stil. De regen tikte tegen het raam. Ergens in de gang zoemde de ijsmachine.

'Ik moet terug,' zei ik uiteindelijk. 'Om vijf uur komt de bakker.'

'Natuurlijk.' Hij kuste mijn schouder. 'Kom je morgennacht weer werken?'

'Elke nacht behalve zondag.'

'Dan neem ik morgen weer een late trein,' zei hij. 'Expres.'

Ik kleedde me aan, trok mijn colbert recht en bekeek mezelf in de spiegel bij de deur. Mijn haar zat verkeerd en mijn lippen waren rood. Julian lag op zijn zij naar me te kijken, met het laken tot zijn middel.

Beneden haalde ik het bordje van de balie. Om vijf uur kwam de bakker, om zes uur de ontbijtdienst. Om half acht kwam Julian naar beneden in een strak pak, bestelde koffie en zei tegen mijn collega dat hij goed had geslapen. Bij het weggaan keek hij me aan en tikte hij heel even tegen de balie, twee keer, een geheim signaal dat alleen ik begreep.

De volgende nacht kwam hij om middernacht terug, droog deze keer. Ik had de tosti's al klaarstaan. En toen hij een maand later opnieuw in Utrecht moest zijn voor het vervolg van zijn project, boekte hij weer kamer elf. Ik heb mijn regel over gasten nooit officieel afgeschaft. Ik heb er alleen een uitzondering bij geschreven, met potlood, achterin mijn hoofd.