De volkstuin van mijn opa had ik al drie jaar, maar pas die zomer leerde ik Ilse kennen. Haar tuin lag twee paden verderop, achter een rij stokbonen die zo hoog waren dat je haar meestal alleen hoorde: een radio op een zender met oude soulnummers, het schrapen van een schoffel, af en toe een vloek als een slak haar sla had gevonden.

Ik ben Merel, eenendertig, en ik was naar de tuin gevlucht na een relatie die meer had gekost dan opgeleverd. Groente kweken was overzichtelijk. Je zaaide, je wachtte, je wiedde, je oogstte. Niemand vroeg je waarom je zo stil was.

Ilse vroeg het wel. De eerste keer dat we echt praatten stond ze ineens aan mijn hek, met een emmer vol courgettes.

'Ik heb er weer veel te veel,' zei ze. 'Ieder jaar zweer ik dat ik er maar twee plant, en ieder jaar staan er zes. Wil je er een paar?'

Ze was een jaar of vijfendertig, had donker krullend haar dat ze met een potlood opgestoken hield, en armen die bruin waren van de zon. Haar tuinbroek zat onder de aarde. Ik nam drie courgettes aan en gaf haar in ruil een bosje basilicum, en daarmee was het begonnen.

Het werd een gewoonte. Op zaterdagochtend dronken we koffie uit haar thermoskan op het bankje bij haar schuurtje. Ze vertelde over haar werk als fysiotherapeut, over haar zus in Groningen, over de vrouw met wie ze tien jaar had samengewoond en die vorig jaar naar Barcelona was vertrokken. Ik vertelde over mijn ex, eerst een beetje, later alles. Ilse luisterde op een manier die ik niet gewend was: zonder meteen een mening te hebben.

Ergens in juli merkte ik dat ik op vrijdagavond al aan zaterdagochtend dacht. Dat ik een ander shirt aantrok dan nodig was om onkruid te trekken. Dat ik keek naar de manier waarop haar onderarmen bewogen als ze een gieter tilde, en naar het zweet dat in een dun spoor tussen haar sleutelbeenderen liep. Ik had nooit iets met een vrouw gehad. Ik had er weleens aan gedacht, zoals je weleens aan een andere stad denkt. Maar dit was geen gedachte meer. Dit was een lichaam dat reageerde als zij lachte.

Op een warme avond eind juli bleef ik langer dan normaal. De meeste tuinders waren al naar huis; het complex was stil op de merels na. Ilse had een fles rosé meegenomen en twee glazen die niet bij elkaar pasten. We zaten op een kleed in het gras achter haar schuurtje, waar de stokbonen ons afschermden van het pad, en keken hoe de lucht langzaam oranje werd.

'Je bent anders vanavond,' zei ze.

'Hoe anders?'

'Je kijkt naar me alsof je iets wilt vragen.'

Ik voelde mijn wangen warm worden en was blij met het schemerlicht. Ik zette mijn glas in het gras. 'Misschien wil ik dat ook.'

Ze wachtte. Dat was het mooie aan haar: ze liet je de zin zelf afmaken.

'Ik heb dit nog nooit gedaan,' zei ik. 'Met een vrouw. Maar ik denk al weken aan je. Aan hoe het zou zijn om je te zoenen.'

Ilse glimlachte, niet plagend, maar zacht. 'Dan zou ik zeggen: probeer het. En als het niet goed voelt, stoppen we en drinken we gewoon deze fles leeg. Geen drama.'

Ik schoof dichter naar haar toe. Haar huid rook naar zon en tomatenblad. Ik legde mijn hand tegen haar wang en kuste haar, eerst voorzichtig, alsof ik bang was dat er iets zou breken. Haar lippen waren zacht en smaakten naar wijn. Ze liet mij het tempo bepalen, en toen ik mijn mond iets opende, deed zij dat ook. Haar tong raakte de mijne, langzaam, en er ging een schok door mijn buik die ik tot in mijn knieën voelde.

'Goed?' fluisterde ze.

'Heel goed.'

Ze legde haar hand in mijn nek en trok me iets dichter tegen zich aan. Nu kuste ze terug, dieper, met een zekerheid die mij duizelig maakte. Ik voelde haar borsten tegen de mijne drukken door de dunne stof van ons shirt. Mijn handen wisten eerst niet waar ze heen moesten en vonden toen vanzelf haar middel, de warme strook huid tussen haar shirt en de band van haar korte broek.

We lieten ons achterover zakken op het kleed. Boven ons werd de lucht paars. Ilse lag half op me, haar krullen vielen om mijn gezicht als een gordijn. Ze kuste mijn kaak, mijn hals, het plekje onder mijn oor dat ik zelf vergeten was. Ik hoorde mezelf zuchten.

'Mag ik je shirt uittrekken?' vroeg ze.

Ik knikte en hielp haar. De avondlucht was nog warm, maar mijn tepels werden meteen hard. Ilse keek naar me, lang, en zei toen: 'Je bent prachtig.' Ze zei het zo eenvoudig dat ik het geloofde.

Ze kuste mijn borsten, nam een tepel tussen haar lippen en zoog er zachtjes aan terwijl haar vingers de andere streelden. Ik had mannen gehad die dit deden als een verplicht nummer op weg naar iets anders. Ilse deed het alsof het het hele punt was. Ze nam de tijd. Ze luisterde naar mijn ademhaling en deed meer van wat me deed kreunen.

Ik wilde haar ook voelen. Ik trok aan haar shirt en ze ging rechtop zitten om het uit te doen, en haar sportbeha erachteraan. Haar borsten waren voller dan de mijne, met donkere tepels. Ik raakte ze aan met een nieuwsgierigheid die bijna kinderlijk was, en toen ze haar ogen sloot en haar hoofd achterover liet vallen, voelde ik me ineens heel zeker.

'Vertel me wat je fijn vindt,' zei ik.

'Dit,' zei ze. 'Precies dit. En straks meer.'

Ze knoopte mijn korte broek los en keek me aan voor ze verderging. Ik tilde mijn heupen op. Ze trok de broek samen met mijn slip naar beneden en daar lag ik, naakt in het gras van een volkstuin, met de geur van aarde en bonenbloesem om me heen. Het was het minst praktische dat ik in jaren had gedaan, en ik wilde nergens anders zijn.

Ilse kuste zich een weg naar beneden, over mijn buik, langs de binnenkant van mijn dijen. Haar adem was warm. Ze liet me wachten, net lang genoeg, en toen voelde ik haar tong, breed en langzaam, van onder naar boven. Ik greep het kleed vast.

Ze wist precies wat ze deed. Ze cirkelde om mijn clitoris zonder hem direct te raken, tot ik mijn heupen naar haar toe duwde, en pas dan gaf ze me wat ik wilde. Ze schoof een vinger in me, en later een tweede, en kromde ze op een manier die me deed hijgen. Ik vergat de buren, het pad, de mogelijkheid dat er nog iemand zijn fiets kwam halen. Er was alleen haar mond en haar hand en het opbouwende gevoel diep in mijn bekken.

Toen ik kwam, drukte ik mijn hand tegen mijn mond om niet te hard te zijn. Mijn hele lichaam schokte. Ilse bleef zachtjes doorgaan tot ik haar hoofd weg moest duwen omdat het te veel werd, en toen kwam ze naast me liggen en hield me vast terwijl ik bijkwam.

'Nou,' zei ik na een tijd, schor. 'Dat was een eerste keer.'

Ze lachte in mijn haar. 'Je hoeft niets terug te doen, hoor.'

'Ik wil het wel,' zei ik. 'Als je me helpt.'

Ze trok haar broek uit en ging op haar rug liggen. Ik knielde tussen haar benen en voelde me even onzeker, tot ze mijn hand pakte en die tegen zich aan legde. Ze was nat en warm. 'Zo,' zei ze, en ze bewoog mijn vingers in een langzaam ritme. 'Iets steviger. Ja.'

Ik leerde snel, omdat ze me liet leren. Na een tijdje boog ik me voorover en proefde haar, onhandig eerst en daarna minder. Ze smaakte zout en zoet tegelijk. Ze legde haar hand op mijn achterhoofd, niet om me te sturen, maar alsof ze me wilde laten weten dat ze er was. Haar ademhaling werd sneller, haar dijen begonnen te trillen, en toen ze kwam, zei ze mijn naam. Ik had nog nooit iemand mijn naam zo horen zeggen.

We lagen daarna lang naast elkaar terwijl het donker werd. Een egel scharrelde ergens onder de bessenstruiken. De rosé was lauw geworden en we dronken hem toch.

'Spijt?' vroeg Ilse.

Ik dacht er eerlijk over na. 'Nee. Alleen dat ik er zo lang over heb gedaan om het te vragen.'

'Je hebt het precies op tijd gevraagd,' zei ze. 'Daarvoor was je er nog niet klaar voor.'

Ze had gelijk, zoals ze vaker gelijk had. We kleedden ons aan bij het licht van mijn telefoon, vouwden het kleed op en liepen samen naar het hek. Bij de fietsen kuste ze me nog een keer, kort en vanzelfsprekend.

'Zaterdag koffie?' vroeg ze.

'Zaterdag koffie,' zei ik. 'En misschien blijf ik daarna wat langer.'

Die herfst oogstten we samen haar pompoenen en mijn laatste boerenkool. In de winter, als er in de tuin niets te doen was, kwam ze bij mij thuis koffie drinken, en bleef ze vaak tot de volgende ochtend. Ik plant nu ieder voorjaar te veel courgettes. Ilse zegt dat het besmettelijk is. Ik zeg dat ik ze nodig heb, voor als ik ooit nog eens iemand iets wil vragen.