Het hotel in Lissabon had geen klok in de kamer. Dat viel me pas op toen ik wakker werd zonder te weten of het vroeg of laat was. De gordijnen waren dun. Het licht dat binnenkwam was wit en zuidelijk, en naast me in bed lag Isabel, op haar buik, een arm onder het kussen, ademend alsof ze nergens anders hoefde te zijn.

We kenden elkaar vijf dagen. Vijf dagen van een groepsreis die we allebei half per ongeluk hadden geboekt: ik omdat een vriend op het laatste moment had afgezegd, zij omdat haar zus ziek was geworden. De eerste avond hadden we naast elkaar gezeten in een restaurant in Alfama. De tweede hadden we samen de tram gemist en gelachen tot we een taxi namen. De derde hadden we gekust tegen een muur bij de Tagus, met wijn op onze adem en zout op onze lippen. De vierde hadden we apart geslapen omdat de groep te dichtbij was. De vijfde — gisteren — hadden we dit hotel genomen, een kamer met een breed bed en geen klok, en hadden we de rest van de wereld even uitgezet.

Isabel was tweeendertig, architecte uit Antwerpen. Ik was Jonas, zesendertig, leraar geschiedenis uit Groningen. Niets aan ons paste op papier. Alles paste in dit bed.

Ze bewoog. Haar ogen gingen open. Ze glimlachte zonder zich te schamen over haar naakte schouder boven het laken. "Hoe laat is het?"

"Geen idee. Er is geen klok."

"Perfect." Ze schoof dichterbij en kuste me, ochtendadem en al. Ik trok haar over me heen. Haar haren vielen langs mijn gezicht. Ze wreef zich langzaam over mijn ontwakende lul, huid op huid, tot ik hard was en zij nat genoeg om me zonder haast naar binnen te laten glijden.

We neukten langzaam, half slapend nog, met de ramen open op een kier zodat we stemmen van de straat hoorden zonder ze te verstaan. Isabel bewoog haar heupen in kleine cirkels. Ik hield haar billen vast en liet haar het tempo bepalen. Toen ze sneller ging, ging ik mee. Toen ze mijn hand naar haar borst leidde, kneep ik zacht in haar tepel tot ze hikte.

"Zo," fluisterde ze. "Blijf zo."

Ik bleef. Ze kwam met haar voorhoofd tegen het mijne, stil, alsof ze het geluid voor zichzelf wilde houden. Ik volgde kort daarna, diep in haar — we hadden de avond ervoor over anticonceptie gepraat, helder en volwassen, en dat gesprek was bijna even intiem geweest als dit.

Daarna lagen we opnieuw. De ochtend werd middag zonder dat iemand ons riep. De groepsapp trilde een paar keer. We negeerden hem.

"Wil je de stad in?" vroeg ik uiteindelijk.

"Later. Eerst douchen. Samen."

De douche was te klein voor twee, wat het beter maakte. Water over haar rug. Mijn handen over haar buik. Ze ging door haar knieën op de natte tegels en nam me in haar mond tot ik tegen de muur moest steunen. Haar natte haar kleefde in slierten tegen haar wangen. Ik trok haar omhoog voordat ik kwam, kuste haar hard, en draaide haar om. Ik ging van achteren in haar onder de straal, een hand op haar clitoris, tot ze opnieuw kwam en ik mezelf met moeite inhield om het langer te laten duren.

We spoelden af. We lachten om shampoo in elkaars ogen. We droegen badjassen naar bed alsof we residenten waren in plaats van toeristen met een checkout om twaalf.

Checkout werd uitgesteld tot twee. Ik betaalde het verschil aan de balie terwijl Isabel op de kamer onze spullen inpakte. Beneden rook het naar koffie en natte steen. Boven had het geroken naar seks en haar parfum.

Voor die vijfde dag hadden we uren gelopen door smalle straten waar waslijnen tussen balkons hingen. Isabel kocht kersen bij een kraampje en gaf me er een zonder iets te zeggen. Het sap bleef op mijn duim; zij likte het weg alsof dat de meest normale beweging ter wereld was. In dat moment wist ik dat we die nacht niet meer apart zouden slapen.

We hadden het hardop afgesproken bij een uitzichtpunt boven de stad. "Als jij wilt," zei ik. "Als jij wilt," zei zij terug. Toestemming in twee richtingen, helder genoeg om het bloed in mijn oren te laten zoemen. Daarna was alles makkelijker: de taxi naar het hotel, de check-in, de lift waarin we elkaars handen vasthielden alsof we al jaren oefenden.

Die eerste nacht in de kamer zonder klok hadden we elkaar half uitgekleden voor we de deur goed dicht hadden. Isabel duwde me op het bed, ging bovenop zitten, en liet me haar jurk over haar hoofd trekken. Geen bh. Borsten die ik al dagen had willen aanraken. Ik nam een tepel in mijn mond terwijl zij mijn broek openmaakte. Toen ze me naar binnen liet glijden, zuchtte ze alsof ze iets neerzette wat ze te lang had gedragen.

We neukten die eerste keer snel, hongerig, met de lamp nog aan. De tweede keer deden we het licht uit en namen we de tijd: vingers, monden, pauzes waarin we alleen maar ademden en lachten om hoe hard we allebei hadden gewacht. Ik kwam in haar mond. Zij kwam tegen mijn tong. Daarna sliepen we, naakt, met het raam open op Lissabon.

Nu, na de ochtend en de douche en het uitgestelde checkout, voelde alles minder als een diefstal van tijd en meer als iets wat we mochten houden, al was het tijdelijk.

We liepen naar een café in de wijk, bestelden pasteis de nata en espresso, en deden alsof we een gewoon stel waren op vakantie. Misschien waren we dat die middag ook. Haar knie raakte de mijne onder tafel. Ik vertelde over mijn leerlingen. Zij over een project in Gent. Geen van beiden noemde de datum waarop onze vluchten teruggingen.

Die avond namen we opnieuw een kamer — een ander hotel, dichter bij de rivier, opnieuw zonder haast. We aten vis op een terras. We dronken wijn. We praatten over wat dit was zonder het kapot te analyseren.

"Dit is vakantie," zei Isabel. "Vakantie mag groot voelen."

"En daarna?"

"Daarna zien we of het ook in regen in Antwerpen en Groningen groot blijft. Of niet. Ik beloof niks wat ik niet kan houden. Wel dit: ik wil je nummer. En ik wil dat je belt."

"Ik bel," zei ik.

Terug op de kamer trok ze haar jurk uit alsof ze een argument afrondde. Ze ging op het bed op handen en knieen en keek over haar schouder. "Nog een keer. Langzaam. Alsof we tijd hebben."

We hadden die tijd. Ik kuste haar rug, haar billen, likte haar tot ze zacht klaagde in het kussen. Toen nam ik haar van achteren, diep en traag, met pauzes waarin ik alleen maar in haar bleef zitten en haar haren opzij streek. Ze duwde terug als ze meer wilde. Ik gaf meer. Toen ik dichtbij was, trok ik me terug, draaide haar om, en kwam over haar buik terwijl zij zichzelf aftrok tot ze me achterna kwam, benen trillend om mijn middel.

We veegden schoon met een handdoek van het hotel. Isabel legde haar hoofd op mijn borst. Buiten ging Lissabon gewoon door: scooters, stemmen, een kerkklok die wél bestond, ergens verderop.

"Morgen vlieg ik om elf," zei ze.

"Ik om drie."

"Dan ontbijten we samen. En dan zoenen we bij de metro. En dan is het geen einde, alleen een grens."

Ik knikte. In mijn telefoon stond haar nummer al. In mijn hoofd stond dit bed, dit licht, dit gebrek aan een klok. Ik besefte dat vakantie niet alleen een plaats was, maar een toestemming om iemand anders te zijn — of juist meer jezelf.

Die nacht sliepen we verstrengeld. Toen ik even wakker werd, zocht mijn hand haar heup en vond die. Geen klok vertelde me hoe laat het was. Ik had het ook niet willen weten. In de ochtend zouden we koffie drinken, zoenen bij de metro, en uit elkaar lopen met iets dat groter was dan vijf dagen. Voor nu was er alleen dit: haar adem tegen mijn huid, een kamer zonder tijd, en een lichaam dat eindelijk weer wist hoe verlangen aanvoelde zonder zich te hoeven verontschuldigen.

Toen het ochtendlicht opnieuw door de dunne gordijnen kwam, zocht ik nog steeds geen klok. Isabel was al wakker. Ze keek me aan alsof ze iets wilde onthouden. We vrijden nog een laatste keer, zacht en precies, zonder haast en zonder woorden die te groot waren voor het uur. Daarna pakten we in. Bij de metro kuste ze me tot iemand lachend "get a room" riep in het Engels. Wij hadden net een room achtergelaten. We lachten terug.

"Bel," zei ze.

"Ik bel," zei ik opnieuw, en dit keer klonk het als een afspraak die ik zou nakomen.

De metro deuren sloten. Isabel stond aan de andere kant van het glas, hand omhoog. Ik stond stil tot de trein weg was. In mijn zak trilde mijn telefoon: een bericht van haar, al onderweg. Geen klok in die hotelkamer had ons geleerd hoe laat het was. Wel hoe het voelde om tijd even niet te meten. Die les nam ik mee naar Groningen, naar de regen, naar het belletje dat ik diezelfde avond nog zou plegen — niet uit plicht, maar omdat vakantie soms groter mag blijven dan de vlucht terug.