Ik had beloofd dat ik vroeg thuis zou zijn. In plaats daarvan stond ik om half tien nog in de schaduw van het viaduct bij Delft, met de auto van Emma geparkeerd drie straten verderop, en mijn telefoon op stil in mijn jaszak.

Ik heet Thomas, al zei bijna niemand op kantoor die naam hardop als het om privézaken ging. Emma was de vrouw van een collega. Niet mijn beste collega, niet mijn slechtste. Gewoon iemand met wie ik koffie dronk op de gang. Ik had haar voor het eerst echt gezien op het zomerfeest van de firma, waar ze te lang naar me had gekeken toen haar man bij de barbecue stond. We hadden daarna drie maanden gedaan alsof dat niet was gebeurd. Toen was er een lunch. Toen een autorit. Toen dit.

"We kunnen nog stoppen," zei ze terwijl ze de deur van het Airbnb-appartement opendeed. Een klein appartement boven een fietsenwinkel, geboekt op haar naam, betaald met haar tweede rekening. Ik had gevraagd of dat veilig was. Ze had gelachen en gezegd dat veilig een woord was voor mensen die nog twijfelden.

Ik twijfelde wel. Elke minuut. Maar ik ging toch naar binnen.

Het appartement rook naar schoonmaakmiddel en nieuw beddengoed. Emma deed het licht niet aan. Ze trok alleen de gordijnen dicht tot er een smalle streep straatlicht overbleef, genoeg om contouren te zien. Ze was tweeënveertig, net als ik. Getrouwd, net als ik. Kinderen had ze niet; ik wel, twee, die vanavond bij hun moeder waren omdat het mijn weekend niet was. Dat maakte het niet beter. Het maakte het alleen praktischer.

"Kijk me aan," zei ze.

Ik keek. Haar mond stond strak. Haar ogen niet. Ze kwam dichterbij en kuste me alsof ze boos was op iets wat ik niet had gedaan. Ik kuste terug. Mijn handen vonden haar taille onder haar jas. Ze had een jurk aan, zwart, iets wat ze nooit naar kantoor droeg. Ik wist dat omdat ik haar bijna elke dag zag.

"Dit is overspel," zei ik tegen haar mond, niet als rem, meer als feit.

"Ik weet het." Haar adem was warm. "Ik kies het toch."

We belandden tegen de muur naast de keuken. Ik tilde haar jurk op. Ze droeg een string die ik met twee vingers opzij kon schuiven. Ze was al nat. Ik wreef over haar clitoris terwijl ze mijn riem openmaakte, onhandig, haastig. Haar hand om mijn lul voelde alsof iemand een deur opentrapte die ik maanden op slot had gehouden.

"Hier of op bed?" vroeg ik.

"Hier eerst. Bed later."

Ik draaide haar om, zacht genoeg om te vragen, hard genoeg om duidelijk te zijn. Ze steunde met haar handen tegen de muur. Ik ging door mijn knieën, trok de string naar beneden, en likte haar van achteren terwijl ze vloekte in een stem die ik nog nooit op kantoor had gehoord. Ze smaakte naar huid en opwinding. Ik bleef tot haar benen trilden, tot ze mijn naam zei — niet de naam die haar man gebruikte, maar mijn voornaam, kort en scherp.

Ik stond op, rolde een condoom over mezelf dat ik in mijn portemonnee had meegenomen als een bekentenis die ik al had gedaan voordat ik de auto instapte. Toen schoof ik in haar. Diep. In een keer, omdat ze naar achteren duwde alsof ze geen geduld had voor voorzichtigheid.

We neukten tegen die muur alsof de klok meetelde. Misschien deed die dat ook. Elke stoot klonk zacht in het lege appartement. Emma duwde terug, vroeg om harder, kreeg harder. Haar voorhoofd rustte tegen haar onderarm. Ik greep haar heupen en hield tempo tot ik voelde dat ze dichtbij was.

"Raak me aan," hijgde ze.

Ik schoof een hand naar voren, vond haar clitoris, wreef in het ritme van mijn stoten. Ze kwam met een gesmoorde kreet, lichaam strak om me heen. Ik hield mezelf in met moeite, bleef stil tot de golven wegtrokken, en trok me daarna terug.

"Bed," zei ze hees. "Nu."

In de slaapkamer trok ze de jurk helemaal uit. Geen bh. Borsten met tepels die hard waren van alles behalve kou. Ik deed mijn kleren af terwijl zij toekeek, en voor even voelde ik me bekeken op een manier die ik thuis niet meer kende. Thuis was routine. Dit was honger.

Emma ging op het bed liggen en spreidde haar benen zonder schaamte. Ik ging tussen haar liggen, kuste haar borsten, haar buik, opnieuw tussen haar benen tot ze aan mijn haar trok. Toen ging ik weer in haar, dit keer langzamer, van voren, zodat ik haar gezicht kon zien. Overspel had in mijn hoofd altijd iets geks, iets vuils. Nu zag het eruit als een vrouw die precies wist wat ze wilde en een man die te eerlijk was om te liegen dat hij hetzelfde wilde.

"Praat niet over thuis," zei ze terwijl ik bewoog. "Niet nu."

"Ik deed het niet."

"Goed. Houd vol."

Ik hield vol. Ik neukte haar tot het bed zacht kraakte, tot haar nagels sporen zetten in mijn schouderbladen, tot ze voor de tweede keer kwam met haar benen om mijn middel. Pas daarna liet ik mezelf gaan, diep in haar, met een stoot die me leeg achterliet op een manier die fysiek was en moreel tegelijk.

We lagen naast elkaar in het halfdonker. Het condoom deed ik af en knoopte ik dicht met een routine die me plots belachelijk zorgvuldig leek gezien wat we net hadden gedaan. Emma staarde naar het plafond.

"Spijt?" vroeg ik.

Ze dacht na. Dat waardeerde ik meer dan een snelle nee. "Spijt van de leugen die ik straks thuis vertel. Niet van dit. Jij?"

Ik dacht aan mijn kinderen, aan de afwas die in mijn eigen keuken stond, aan de trouwring die ik in de auto in het dashboardkastje had gelegd. "Spijt van de rommel eromheen. Niet van jou. Niet van dit uur."

Ze draaide zich naar me toe. Haar hand lag op mijn borst. "Dan doen we dit nog een keer. Of niet. Maar we liegen elkaar niet voor dat dit niets was."

"Akkoord."

In de weken ervoor had ik mezelf wijsgemaakt dat het bij kijken zou blijven. Bij die lunch waarin onze knieën onder tafel elkaar raakten alsof het per ongeluk was. Bij die autorit waarin ze over haar huwelijk praatte zonder zijn naam te noemen, en ik over het mijne zonder de mijne. We hadden allebei gedaan alsof woorden voldoende waren. Ze waren dat niet.

Nu, na alles, lag er een stilte tussen ons die eerlijker was dan elk gesprek op kantoor. Emma streek met haar vingers over mijn borstkas, bleef bij een oud litteken van een fietsongeluk, en vroeg nergens naar. Ik vroeg ook niks over de ring die zij eveneens had afgedaan en naast de wasbak in de badkamer had gelegd. Sommige dingen hoefden niet benoemd te worden om te bestaan.

"Als dit uitkomt," zei ze zacht, "dan is het mijn keuze geweest. Niet alleen de jouwe."

"En de mijne ook," antwoordde ik. "Ik wil die verantwoordelijkheid niet afschuiven."

Ze knikte. Dat was genoeg.

We bleven nog twintig minuten. We deden geen beloftes over de toekomst. We deden geen beloftes over stoppen. Emma waste zich in de badkamer, trok haar jurk weer aan, en controleerde haar telefoon. Geen gemiste oproepen. Ik deed hetzelfde. Ook niets.

Buiten, bij de auto, kuste ze me nog een keer — kort, alsof ze een punt zette achter een zin die ze later nog eens zou lezen. "Zaterdag over twee weken," zei ze. "Zelfde plek. Als we allebei nog durven."

"Ik durf," zei ik, en ik wist dat dat zowel waar als gevaarlijk was.

Ik reed naar huis via een omweg. Onderweg zette ik mijn ring weer om. Hij voelde kouder dan toen ik hem afdeed. Thuis deed ik de verwarming aan, zette koffie die ik niet opdronk, en ging op de bank zitten zonder de televisie aan te zetten. In mijn hoofd lag Emma nog tegen die muur. In mijn hand lag de sleutel van mijn eigen voordeur.

Ik zou het niet mooi praten. Dit was overspel. Dit was een keuze. En toen ik die nacht in bed lag, alleen, met het raam op een kier, besloot ik dat ik die keuze volgende keer opnieuw zou maken — niet omdat het onschuldig was, maar omdat ik voor het eerst in jaren weer iets voelde dat niet op de planning stond. En dat gevoel, hoe fout het ook was, liet me niet los tot de ochtend licht werd boven Delft. Ik stond op, zette koffie die ik ditmaal wel opdronk, en stuurde Emma geen bericht. Niet omdat ik spijt had, maar omdat we hadden afgesproken dat stilte tot die volgende zaterdag ook een vorm van zorgvuldigheid was. Ik hield me eraan, met moeite, en met een lichaam dat zich haar muur nog precies herinnerde.