Het atelier rook naar terpentijn en droge verf. Ik — Mark — stond bij het grote raam op de tweede verdieping van het oude schoolgebouw en keek naar de natte straat beneden. Het was half elf. De lesgroep was allang weg. Alleen Sofie was gebleven, zogenaamd om haar doek af te maken, maar haar kwast lag al twintig minuten stil en haar blik bleef vaker op mij hangen dan op het canvas.

We kenden elkaar sinds september. Zij cursist, ik docent voor de avondklas. Er was een regel, ongeschreven maar duidelijk: geen gedoe met cursisten. Alleen was de cursus vorige week officieel afgelopen, de certificaten waren uitgedeeld, en Sofie stond nu zonder rooster in mijn atelier met verf op haar onderarm en een vraag in haar ogen die ik al weken had zien aankomen.

"Je mag eerlijk zijn," zei ze. "Als dit ongemakkelijk is, ga ik."

"Het is niet ongemakkelijk," zei ik. "Het is... voorzichtig. Dat is iets anders."

Ze lachte, kort, opgelucht. "Voorzichtig kan. Ik wil geen haast. Ik wil wel weten of jij ook denkt wat ik denk als we naast elkaar staan."

Ik zette mijn mok weg. Liep naar haar toe. Stopte op een armlengte. "Ik denk het. Al langer. Maar ik wilde wachten tot je geen cursist meer was."

"Dat ben ik niet meer." Ze deed een stap dichterbij. "Mag ik je kussen, Mark?"

"Ja."

De kus smaakte naar muntthee en zenuwen. Haar handen vonden mijn shirt. Mijn handen haar taille. We kusten langer, dieper, tot ze tegen de tafel achter haar aanleunde en een tube ultramarijn omviel. We lachten allebei. Ik zette de tube recht. Zij veegde een veeg blauw van mijn pols — wanneer was die daar gekomen? — en kuste die plek alsof verf ook een excuus kon zijn.

"Hier?" vroeg ze, met een blik naar de bank onder het raam. Een oude leren bank, bezaaid met een schone deken die ik voor modelposes gebruikte. "Of is dat te cliché voor een atelier?"

"Cliché mag," zei ik. "Als jij het wilt."

Ze trok haar sweater over haar hoofd. Daaronder een eenvoudige top. Ik deed mijn overhemd uit. We gingen langzaam. Elke laag was een check-in. Haar broek. Mijn riem. Haar bh. Mijn handen die vroegen voor ze namen. Bloot in het atelierlicht — lampen die ik normaal op doeken richtte — zag ze er echt uit, niet geposeerd. Freckles op haar schouders. Een klein litteken op haar knie. Ik kuste beide.

Op de bank ging ze eerst op haar rug. Ik tussen haar benen, mond op haar huid, tong die haar opende tot ze nat was en haar handen in mijn haar knepen. "Zo," fluisterde ze. "Blijf zo. Even." Ik bleef. Likte haar tot ze trilde, tot ze mijn naam zei zonder volume, tot ze kwam met haar hielen tegen mijn rug. Haar smaak bleef op mijn tong toen ik omhoog kroop.

Ze draaide ons om. Ging bovenop, streelde me tot ik hard was, pakte een condoom uit haar tas — voorbereid, praktisch, heerlijk — en rolde het over me. "Ik wil je voelen," zei ze. "Zeg het als iets niet goed is."

"Jij ook."

Ze liet zich sakken. Langzaam. Warm. Strak. We ademden synchroon tot ze helemaal zat. Haar handen op mijn borst. Mijn handen op haar heupen. Ze bewoog eerst in kleine cirkels, daarna met langere bewegingen. Achter haar zag ik het halfafgemaakte doek: een stadsgezicht in blauwen en grijzen. Voor me zag ik haar gezicht, open, geconcentreerd op genot.

Ik ging rechtop zitten. Kuste haar borsten terwijl ze reed. Haar adem werd korter. Ik schoof een hand tussen ons en wreef over haar clitoris in het ritme van haar beweging. Ze kwam opnieuw, met haar voorhoofd tegen het mijne, met een kreun die in het hoge atelier bleef hangen. Ik hield mezelf nog in. Draaide ons voorzichtig. Legde haar op haar rug. Ging dieper, trager, met oogcontact dat intiemer was dan elke stoot.

"Kom," zei ze. "Ik wil je voelen komen."

Ik kwam hard, met haar benen om me heen, met haar mond op mijn mond. Even was er alleen hartslag en verfgeur en de regen tegen het raam. Toen trok ik terug, knoopte het condoom dicht, gooide het in de prullenbak bij de gootsteen. Sofie lag nog op de bank, een arm over haar ogen, glimlachend.

"Half elf," mompelde ze. "Wie had dat gedacht."

"Niet ik. Maar ik ben blij."

"Ik ook." Ze keek me aan tussen haar vingers door. "Is dit een eenmalig atelierding, of mag ik je vragen of je ooit iemand meeneemt naar een gewoon café?"

"Café. Morgen. Of vanavond nog, als je honger hebt."

"Ik heb honger. En dorst. En zin om opnieuw te beginnen zonder dat er een doek naar ons kijkt."

We kleedden ons aan tussen lachbuien en korte kussen. Ik zette de kachel lager. Zij waste de blauwe veeg van mijn pols met zeep die naar citroen rook. Beneden op straat was het stiller geworden. We liepen naar een snackbar die nog open was, aten friet in de regen onder een kapot afdak, en praatten over alles behalve lesprogramma's. Haar knie tegen de mijne. Mijn hand soms in haar nek.

Bij haar voordeur vroeg ze of ik naar binnen wilde. Ik wilde. Haar kamer was kleiner dan het atelier, warmer, met boeken in stapels en een plant die te weinig water kreeg. We deden het opnieuw, in haar bed, zonder toeschouwend canvas. Langzamer nog. Met meer praat. Met haar die zei waar ze geraakt wilde worden en mij die het deed. Toen we klaar waren, lag ze met haar hoofd op mijn buik en tekende ze met één vinger cirkels op mijn huid.

"Dit mag vaker," zei ze. "Als jij dat ook wilt. Zonder haast. Zonder dat het raar wordt omdat je ooit mijn docent was."

"Het is niet raar. Het is nieuw. En ja. Vaker."

Ik bleef slapen. Tegen ochtend werd ik wakker van haar mond op mijn borst, van haar hand die lager ging, van haar vraag of het oké was. Het was oké. Ze nam me in haar mond tot ik haar naam stamelde, tot ik waarschuwde, tot ze knikte en me liet komen. Daarna kuste ze mijn buik en lachte omdat ik sprakeloos was. Ontbijt was koffie met te veel melk en toast met pindakaas. Gewoon. Perfect.

In de dagen erna zagen we elkaar drie keer. Een keer in het café. Een keer opnieuw in het atelier, waar we op de bank lagen met alleen de deken en haar lach. Een keer bij mij thuis, waar geen terpentijn hing maar wel haar trui over mijn stoel bleef hangen. Elke keer vroegen we. Elke keer was er ruimte voor nee. Elke keer koos ze ja, en ik ook.

Op vrijdagavond stond ze weer in het atelier, dit keer met een fles wijn en twee plastic bekers. "Geen cursus," zei ze. "Alleen wij. En misschien schilder ik jou. Of jij mij. Of we doen iets slimmers."

"Iets slimmers," zei ik, en trok haar dichtbij.

We deden het tegen de tafel dit keer, voorzichtig met de tubes, met haar die voorover leunde en keek terwijl ik haar van achteren nam. Mijn hand tussen haar benen. Haar stem die hardop zei wat goed voelde. Toen we klaar waren, lag er toch ultramarijn op haar heup. Ik veegde het weg met mijn duim. Zij kuste de duim. We dronken wijn uit plastic en praatten over een weekend weg, ergens zonder atelier, zonder regels die niet meer golden.

"Mark?" zei ze later, terwijl we half aangekleed op de bank zaten.

"Ja?"

"Bedankt dat je wachtte tot de cursus klaar was. Dat deed ertoe."

"Voor mij ook," zei ik. "Ik wilde je niet als geheim. Ik wilde je als keuze."

Ze glimlachte, zette haar beker weg, en kroop tegen me aan. Buiten was het allang na middernacht. Binnen rook het nog steeds naar verf, maar daaronder hing iets anders: huid, wijn, de geur van een begin. Ik deed het grote licht uit en liet alleen de lamp bij het raam branden. Sofie tekende met haar vinger een lijn over mijn borst, alsof ze een schets maakte die ze later zou afmaken.

"Blijf," zei ik. "Vanavond. Hier of bij jou. Maakt me niet uit."

"Hier," zei ze. "Op deze lelijke bank. Met die deken. En morgen kopen we echte bekers, want plastic is een schande."

Ik lachte, kuste haar haarlijn, en beloofde echte bekers. We vielen in slaap terwijl de regen aanhield en ergens in het gebouw een leiding tikte. Geen les meer. Geen rooster. Alleen half elf dat was uitgegroeid tot een hele nacht, en een atelier dat eindelijk iets anders vasthield dan alleen doeken.

De volgende ochtend schilderde ze echt een beetje aan mijn schouder, alleen een contour in lichtbruin, terwijl ik koffie zette op het campingpitje in de hoek. Ze zei dat de lijn scheef was. Ik zei dat scheef mocht. Toen ze de kwast neerlegde, kuste ik de verf van haar pols en vroeg of ze zin had in ontbijt buiten. Ze had zin. We gingen. Hand in hand de trap af, de natte straat op, alsof het atelier achter ons een deur was die open mocht blijven zonder dat we erin vastzaten.

En ergens tussen de bakker en haar lach wist ik dat dit — dit trage, dit eerlijke, dit van half elf tot ochtend — precies het soort verhaal was dat ik wilde blijven schrijven. Niet op doek. Maar met haar. Elke keer opnieuw. Met vragen. Met ja. Met ultramarijn op plekken waar het niet hoorde en toch perfect paste.