Het begon met thee die te heet was om te drinken. Lotte — ik — zat tegenover hem aan de kleine keukentafel in zijn appartement boven de straat, en de stoom van de mokken stond tussen ons in als een zachte muur. Buiten viel de avond vroeg. Novemberlicht, grijs en dicht. Binnen brandde alleen de lamp boven de tafel, warm geel, en ergens in de kamer zoemde de koelkast.

"Ik heb je gemist," zei Ruben. Niet als openingszin van iets groters. Gewoon als feit. We hadden drie weken niet afgesproken, niet omdat er ruzie was, maar omdat werk en families en treinvertragingen ons uit elkaar hadden gehouden. Nu zat hij daar, met zijn mouwen opgestroepen en een klein litteken op zijn kin dat ik al kende, en ik voelde hoe mijn borst zich vulde met iets wat ik romantisch noemde zonder erom te lachen.

"Ik jou ook," zei ik. "Meer dan ik had verwacht."

Hij glimlachte. Reikte over de tafel. Zijn vingers raakten de mijne, niet gretig, maar zeker. We dronken toen de thee koel genoeg was. We praatten over zijn zus, over mijn presentatie, over de kat van de bovenburen die soms op zijn balkon kwam zitten. Het gewone voelde kostbaar. Alsof we het opnieuw mochten leren.

Later gingen we naar de bank. Niet met een plan. Hij zette muziek aan, iets zachts zonder woorden. Ik ging tegen hem aan liggen, mijn hoofd tegen zijn schouder, en zijn arm kwam om me heen alsof die plek altijd al van mij was geweest. We kusten eerst langzaam. Lippen die elkaar hervonden. Tongen die vroegen in plaats van namen. Zijn hand lag op mijn wang. Mijn hand op zijn borst, waar zijn hart rustig en vast sloeg.

"Mag ik je uitkleden?" vroeg hij.

"Ja. Graag. En jij ook."

We deden het zonder haast. Elke knoop, elke rits, elke laag die op de grond viel was een zin in een gesprek dat we al maanden voerden zonder hem af te maken. Bloot op de bank, met de deken half over ons, keek hij me aan alsof hij me voor het eerst zag en toch alles al wist. Ik kuste zijn litteken. Hij kuste de plek onder mijn oor die me altijd deed zuchten.

Zijn mond ging lager. Over mijn sleutelbeen, mijn borsten, mijn buik. Hij bleef bij mijn navel, keek op, vroeg met zijn ogen. Ik knikte. Hij spreidde mijn benen met zachte handen en likte me alsof er geen klok in huis was. Langzaam, aandachtig, met pauzes waarin hij mijn reactie las. Ik hield zijn haar vast, niet om te sturen, maar om contact te houden. Toen ik dichtbij kwam, fluisterde hij mijn naam tegen mijn huid, en dat alleen al liet me over de rand gaan. Warm, diep, met trillingen die tot in mijn tenen reikten.

Hij kroop weer omhoog. Ik proefde mezelf op zijn mond. Mijn hand gleed naar beneden, omvatte hem, streelde tot hij tegen mijn wang ademde. "Ik wil je in me," zei ik. "Hier. Nu. Langzaam."

Hij pakte een condoom uit de la van de salontafel — we waren praktisch op een manier die me altijd had aangestaan — en rolde het over zichzelf. Ik ging bovenop. Geleidelijk liet ik hem in me glijden, tot ik helemaal zat, tot onze voorhoofden elkaar raakten. We bleven even zo. Alleen adem. Alleen warmte. Zijn handen op mijn heupen, niet dwingend, maar dragend.

"Lotte," zei hij. Alleen dat.

Ik bewoog. Circles eerst, dan omhoog en omlaag, in een ritme dat bij de muziek paste zonder eraan vast te zitten. Hij kuste mijn borsten, mijn keel, mijn mond. Soms stopten we om elkaar aan te kijken. Soms lachten we zacht omdat het zo goed was dat het bijna ongrijpbaar voelde. Hij draaide ons om zonder uit me te gaan, legde me op mijn rug, en bewoog dieper, nog steeds zorgvuldig. Zijn duim vond mijn clitoris. Ik kwam opnieuw, harder dit keer, met mijn benen om zijn middel, en hij volgde kort daarna, met een kreun die hij in mijn schouder dempte.

We bleven in elkaar verstrengeld liggen tot de muziek eindigde en de stilte daarna zachter was dan elk nummer. Hij trok terug, ruimde het condoom op, kwam terug met een warme doek en een glas water. Ik dronk. Hij droogde me af alsof het het gewoonste ter wereld was. Daarna kronkelden we onder de deken, huid tegen huid, en praatten we over dingen die niets met seks te maken hadden en toch alles.

"Ik wil dit vaker," zei hij. "Niet alleen dit. Maar thee. En bank. En jij die blijft slapen."

"Ik blijf," zei ik. "Vanavond. En als je het vraagt, ook morgen."

Hij kuste mijn voorhoofd. "Ik vraag het. Officieel. Blijf."

We vielen in slaap op de bank, half aangekleed opnieuw onder de deken, met de lamp nog aan tot Ruben hem later in het donker uitdeed. Midden in de nacht werden we wakker van een scooter buiten. Hij mompelde iets onverstaanbaars. Ik kuste zijn schouder en sliep verder. Tegen ochtend lag ik met mijn gezicht in zijn nek, en rook ik zeep en huid en de restanten van thee in de lucht.

Ontbijt was toast en jam en koffie die te sterk was. We aten aan dezelfde tafel als de avond ervoor, maar dichter bij elkaar. Zijn knie tegen de mijne. Mijn voet over de zijne. Af en toe keken we elkaar aan en glimlachten zonder reden die uit te leggen was. Dat is wat romantiek voor mij was geworden: niet het grote gebaar, maar het kleine herhalen van nabijheid.

Voor ik vertrok — ik had om elf uur een afspraak — kuste hij me in de deuropening alsof hij me niet wilde kwijt en toch wist dat ik terugkwam. "Vanavond?" vroeg hij.

"Vanavond. Ik neem verse thee mee. En misschien een film die we niet afkijken."

Hij lachte. "Perfect."

Op straat was de lucht koud en helder. Ik liep naar de tram met warme wangen en een lichaam dat zich herinnerde hoe zacht hij was geweest. In de tram keek ik naar buiten en dacht niet aan morgen of volgende week, maar aan de manier waarop hij mijn naam had gezegd toen hij in me was. Alsof die ene lettergreep genoeg was om alles te houden.

Die avond kwam ik terug met thee en een slechte film. We keken twintig minuten. Daarna lag de afstandsbediening op de grond en lagen wij opnieuw op de bank, langzamer nog dan de vorige nacht, met meer praat ertussen, meer kussen zonder bestemming. Hij vertelde over een angst die hij had gehad toen we elkaar niet zagen: dat we zouden afdwalen. Ik vertelde dat ik hetzelfde had gedacht. We beloofden niets groots. Alleen aanwezigheid. Alleen dit: thee, bank, handen, tijd.

Toen we later naar bed gingen — echt bed dit keer — deed hij het raam op een kier. Koude lucht mengde zich met onze warmte. Hij ging in me van achteren, lepelend, met zijn mond tegen mijn nek en zijn hand tussen mijn benen. Het was stil genoeg voor elkaar. Geen opvoering. Geen haast. Alleen twee mensen die besloten hadden dat zachtheid ook hevig mocht zijn. Ik kwam met zijn vingers en zijn stem. Hij kwam met mijn naam. Daarna sliepen we tot diep in de ochtend, tot de kat van de bovenburen weer op het balkon sprong en we samen lachten zonder geluid.

Op zondagochtend bleven we liggen tot de koffie koud dreigde te worden. Ruben las een stukje voor uit een boek dat op zijn nachtkastje lag. Ik luisterde met mijn oor op zijn borst. Soms onderbrak ik hem met een kus. Soms onderbrak hij zichzelf omdat mijn hand te laag gleed. We deden het nog één keer, in het volle ochtendlicht, zonder deken, zonder schaamte. Hij keek me aan terwijl hij bewoog. Ik keek terug. Dat kijken was het meest intieme deel.

Toen ik maandagochtend echt naar huis ging, met schone kleren die ik bij hem had laten liggen, stond hij in de deuropening alsof hij een gewoonte aan het vormen was. "Bericht me als je er bent," zei hij.

"Doe ik. En Ruben?"

"Ja?"

"Bedankt dat je stil genoeg was. Voor mij. Voor ons."

Hij slikte, knikte, en kuste me alsof woorden tekortschoten. In de tram naar huis voelde ik nog steeds zijn hand in de mijne, ook al was die er niet. En ergens tussen twee halteplaatsen besloot ik dat romantiek geen plot nodig had. Alleen thee die te heet begint, een bank die groot genoeg is voor twee, en iemand die je naam zegt alsof hij hem wil bewaren.

Die week stuurden we elkaar berichten die nergens over gingen en toch alles betekenden. Op woensdag at ik bij hem. Op vrijdag bleef ik opnieuw. Het groeide niet sneller dan het mocht. Het groeide precies goed. En elke keer dat hij vroeg of iets oké was — een aanraking, een tempo, een nacht blijven — antwoordde ik met ja, omdat het ja was, en omdat hij bleef vragen. Dat was liefde in de praktijk. Niet het woord alleen. Maar de herhaling van zorg.

Aan het eind van de maand lagen we opnieuw op die bank, met thee, met muziek zonder woorden, met handen die wegen kenden. Buiten was het nog vroeger donker. Binnen was het stil genoeg voor elkaar. En ik, Lotte, wist dat ik precies daar wilde zijn: in zijn armen, in zijn stem, in een avond die nergens heen hoefde behalve naar ons.