De regen had de hele avond niet opgehouden. In Groningen betekende dat volle goten, natte jassen, en de geur van natte bladeren langs het Noorderplantsoen. Isa en ik waren naar een kleine film geweest in een zaaltje boven een café, iets Frans met ondertiteling die we half hadden gevolgd omdat we meer naar elkaar keken dan naar het scherm. De stoelen waren smal. Onze knieën hadden de hele film elkaar geraakt, alsof we toevallig niet opschoven. Daarna liepen we terug naar mijn kamer aan de Boterdiep, schouder aan schouder onder één paraplu die te klein was voor ons tweeën. Haar elleboog stootte tegen de mijne bij elke plas. We lachten erom, maar bleven dichtbij.

Onderweg hadden we weinig gezegd. Af en toe wees Isa naar een etalage of een plas waarin de lantaarns weerkaatsten. Haar schouder bleef tegen de mijne, ook als de paraplu scheef hing. Ik dacht aan hoe vaak we dit traject al samen hadden gelopen zonder dat een van ons hardop zei wat er onder de kleine aanrakingen lag.

Voor de deur schudde ze het water uit haar haar. Druppels op haar wimpers. Ik deed open. Binnen rook het naar thee die ik die middag had gezet en naar de was die nog half in de mand lag. Isa hing haar jas aan de kapstok in de gang. Donkerblauw, nog zwaar van de regen. Ze bleef even staan met haar hand op de stof, alsof ze twijfelde of ze hem wel mocht laten hangen. Alsof een jas laten hangen betekende dat je bleef, en blijven iets was wat je hardop moest zeggen.

"Je mag blijven," zei ik. "Het is laat. En nat."

Ze keek me aan. Haar wangen waren roze van de kou. "Ik wil blijven. Niet alleen vanwege de regen."

Mijn keel werd droog. We stonden in de smalle gang, haar schoenen nat op de mat, mijn sleutels nog in mijn hand. Maandenlang hadden we om iets heen gedraaid: late berichten, handen die te lang bleven liggen, een kus op de wang die net te dicht bij de mond kwam. We hadden samen gekookt, samen gestudeerd, samen gezwegen tot het ongemakkelijk werd. Nu hing haar jas in mijn gang, en ze keek me aan alsof ze eindelijk iets uitsprak wat we allebei al wisten.

"Goed," fluisterde ik. "Blijf dan. Ik wil het ook."

Ik zette water op. Niet omdat we thee nodig hadden, maar omdat mijn handen iets wilden doen. Isa liep door de kamer, keek naar de boeken tegen de muur, naar de foto van mijn zus naast het raam, naar de plant die ik te weinig water gaf. Ze droeg een zwarte trui die te groot was, en een rok die tot net boven haar knieën kwam. Haar kousen waren vochtig aan de enkels. Ze ging op de bank zitten en trok haar benen onder zich. Ik hoorde de waterkoker langzaam opwarmen.

"Kom hier," zei ze.

Ik liet de theepot staan en ging naast haar zitten. Dichtbij. Onze knieën raakten. Ze streek een natte lok uit mijn gezicht. Haar vingers waren koel van buiten, warm van binnen.

"Mag ik je kussen, Femke?"

"Ja. Alsjeblieft. Al een tijd."

De kus smaakte naar regen en lippenbalsem. Zacht eerst, dan zekerder. Haar hand ging naar mijn wang, de mijne naar haar taille onder de trui. Ik voelde haar huid, warm, en iets in mijn buik kantelde. We kusten tot de waterkoker floot. Ik lachte tegen haar mond. "Wacht. Even. Anders brandt hij door."

Ik zette hem uit. Toen ik terugging, stond ze. Ze trok haar trui over haar hoofd. Daaronder een eenvoudige bh, lichtgrijs. Ze keek me aan, niet verlegen, wel open. "Jouw beurt. Of ik help."

"Help. Ik wil dat jij het doet."

Ze kwam dichterbij en deed de knopen van mijn blouse open, één voor één. Haar adem raakte mijn sleutelbeen. Toen de blouse openhing, kuste ze mijn hals, langzaam, alsof ze tijd had. Ik trok haar rok omhoog en liet mijn handen over haar dijen glijden. De kousen waren koud van buiten, warm daaronder. Ze zuchtte toen mijn vingers de rand van haar onderbroek vonden. Ik voelde hoe ze bewoog, hoe ze dichterbij kwam zonder woorden.

"Naar bed?" vroeg ik.

"Naar bed. Voordat ik hier op de bank ga knielen."

Ik pakte nog een droge handdoek uit de kast en gaf die aan Isa zodat ze haar enkels kon afdrogen. Ze lachte toen ze zag hoe serieus ik dat vond. "Romantisch," zei ze. "En praktisch." Ik kuste haar opnieuw, langer dit keer, tot we allebei wisten dat thee en handdoeken niet meer het punt waren.

De slaapkamer was klein. Het bed stond tegen de muur, het raam keek uit op de binnenplaats waar de regen nog steeds tikte op de tegels. We kleedden elkaar verder uit zonder haast. Ik zag een moedervlek op haar heup, een litteken op haar knie van iets ouds. Ik kuste beide. Zij lachte zacht en duwde me achterover op het matras. Haar haar viel over mijn gezicht. Ik rook shampoo en regen en iets zoets.

Haar mond ging over mijn borst, over mijn buik, lager. Ze trok mijn onderbroek uit en keek even omhoog, alsof ze toestemming vroeg zonder woorden. Ik knikte. "Ja. Ga door." Toen legde ze haar tong tussen mijn benen, voorzichtig eerst, zoekend naar wat ik wilde. Ik greep in het laken. Ze vond het ritme snel: cirkels, druk, af en toe een zuigende beweging die me deed kreunen. Mijn vrije hand lag in haar haar. De regen buiten werd verder weg. Ik voelde haar hand op mijn dij, stevig, alsof ze me wilde houden terwijl alles in mij losliet.

"Isa..."

Ze mompelde iets tegen mijn huid, iets dat klonk als mijn naam, en ging door tot mijn benen strak werden en ik klaarkwam met een stoot die me deed hijgen. Ze kroop omhoog, kuste mijn mond, liet me mezelf proeven. Ik draaide ons om. Nu lag zij onder me. Ik keek naar haar gezicht in het halfdonker, naar haar open mond, naar hoe ze me aankeek alsof dit al lang had mogen gebeuren.

Ik kuste haar keel, haar borsten, zoog zacht aan een tepel tot ze haar rug holde. Mijn hand gleed tussen haar benen. Ze was nat, warm, open. Ik wreef over haar clitoris met twee vingers, langzaam, en schoof er daarna één naar binnen, toen twee. Ze beet op haar lip. Ik bewoog in haar terwijl ik haar kuste, voelde hoe ze zich om mijn vingers klemde. Haar adem stokte bij elke diepere beweging.

"Meer," fluisterde ze. "Zo. Ja. Niet stoppen."

Ik ging lager, verving mijn vingers door mijn mond, en likte haar terwijl mijn hand haar dij vasthield. Ze smakte zoet en zout. Haar heupen bewogen mee. Ik hield het tempo vast tot ze trilde en met een zachte kreet kwam, haar handen in mijn haar, haar benen om mijn schouders. Ik bleef tot ze me zachtjes wegduwde, overgevoelig, lachend.

We lagen daarna een moment stil, ademend, benen verstrengeld. De regen was zachter geworden. Isa streek over mijn rug. Haar nagels trokken lichte lijnen die me deed rillen.

"Nog niet klaar," zei ze. "Als jij ook niet."

"Ik ook niet. Ik wil jou nog voelen."

We vonden een houding waarin we elkaar tegelijk konden aanraken: op onze zij, benen over elkaar, handen tussen elkaars dijen. Het was rommelig en goed. We kusten terwijl we elkaar vingerden, lachten even toen onze neuzen botsten, en werden weer stil toen het te intens werd. Ik kwam opnieuw, dichter tegen haar aan, met mijn voorhoofd tegen het hare, en zij volgde met een zucht tegen mijn mond. Daarna was er alleen warmte en het zachte geluid van onze adem.

Ik trok de deken over ons. Isa legde haar hoofd op mijn borst. Haar haar rook naar regen en shampoo. Ik streek door de plukken die nog vochtig waren aan de uiteinden.

"Je jas hangt nog in de gang," zei ik.

"Die mag daar blijven. Vanavond. En misschien morgen ook, als je dat wilt. En de dag erna, als we dat aandurven."

Ik kuste haar voorhoofd. "Ik wil. Blijf ontbijten. Ik heb eieren. En slechte koffie, maar wel veel. En als je wilt, lopen we straks samen naar je college. Zonder paraplu, als de regen stopt. Met, als hij blijft."

Ze lachte. "Slechte koffie klinkt perfect. En een jas die mag blijven hangen klinkt nog beter."

Even later stond ik toch nog even op om twee glazen water te halen. In de gang zag ik haar jas hangen, donkerblauw, een plasje regenwater onder de zoom. Ik glimlachte ernaar alsof hij mee kon kijken. Terug in bed gaf ik Isa een glas. Ze dronk, zette het op het nachtkastje, en trok me weer tegen zich aan. Haar huid was warmer geworden. De kamer rook naar ons en naar natte wol van de wasmand in de hoek.

We praatten nog een tijdje, half fluisterend: over de film die we niet echt hadden gezien, over haar college van morgen, over hoe lang we dit al hadden uitgesteld zonder dat één van ons de eerste stap zette. Geen grote beloftes. Wel duidelijkheid. Haar hand bleef op mijn buik liggen, mijn vingers in haar haar. Buiten was de regen bijna gestopt. Een fiets reed over de natte stenen van de Boterdiep. Binnen hing haar jas in de gang, en dat voelde precies goed genoeg om in slaap te vallen zonder iets open te laten. Ik deed het licht uit. Isa kuste mijn schouder in het donker, één keer, alsof ze het wilde bevestigen. Daarna sliepen we.