Het was bijna negen toen Mark voor de deur stond. Ik had de lampen gedimd, de keuken opgeruimd, en op het nachtkastje alles klaargelegd wat we nodig konden hebben: zachte manchetten van suède, een blinddoek van zijde, glijmiddel, water, en een deken voor daarna. Op de koelkast hing een briefje met drie woorden in mijn handschrift: groen, geel, rood. Mark kende ze. We hadden ze vorige week al besproken, aan de keukentafel, met thee en een serieuze blik die bij dit soort afspraken hoorde. Geen improvisatie zonder kader. Dat was onze regel.

Ik deed open. Hij glimlachte, droeg een donker shirt en rook naar de zeep die hij altijd gebruikte. In zijn hand had hij een klein bosje pepermunt; niet voor de show, maar omdat hij wist dat ik van de geur hield. "Hallo, Roos."

"Hallo." Ik kuste hem kort. "Koffie, of meteen naar boven?"

"Ik heb de hele dag aan je gedacht. Naar boven, als jij dat wilt."

"Ik wil. Zet die pepermunt maar in het glas op het aanrecht."

In de keuken zette ik nog snel twee glazen klaar en legde chocola op een bordje voor later; aftercare begon voor mij al voor het spel. Mark keek ernaar en knikte, alsof hij begreep dat dit net zo bij ons hoorde als de manchetten.

Op de slaapkamer trok ik de gordijnen dicht. Het verkeer beneden werd een zacht geruis. Mark bleef staan tot ik naar hem keek. Dat was ons begin: ik bepaalde het tempo, hij wachtte. Niet omdat hij zwak was, maar omdat wij het zo hadden afgesproken. Vanavond was ik degene die leidde. Hij had het zelf gevraagd, vorige week, met een half lachje: of ik hem wilde vasthouden, sturen, tot hij niets meer hoefde te kiezen.

"Kleed je uit," zei ik. "Langzaam. Laat me kijken."

Hij deed wat ik vroeg. Shirt eerst, toen broek, ondergoed. Hij stond naakt in het midden van de kamer, handen langs zijn zijden, ogen op mij. Ik liep om hem heen. Mijn vingers raakten zijn schouder, zijn rug, de lijn van zijn heup. Hij was al half hard. Ik glimlachte, maar zei niets. Stilte was ook een instrument. Ik trok mijn eigen jurk uit, bleef in lingerie staan, en pakte de manchetten.

"Handen op je rug."

Hij bracht ze naar achteren. Ik sloot de manchetten om zijn polsen, niet te strak, genoeg om te voelen dat hij ze niet zomaar kon openen. Ik schoof er een vinger tussen band en huid, controleerde de ruimte. "Kleur?" vroeg ik.

"Groen."

"Goed. Als het verandert, zeg je het. Belofte. Geel betekent dat ik afrem. Rood betekent stop, meteen, zonder discussie."

"Belofte. Ik onthoud het."

Ik deed hem de blinddoek voor. Zijn adem werd dieper. Zonder zicht werd elk geluid scherper: de rits van mijn bh, mijn voetstappen op de vloer, het openen van de lade. Ik liet hem een moment staan, alleen, in stilte. Zijn schouders spannend, zijn lul die verder omhoog kwam zonder dat ik hem aanraakte. Dat was het mooie aan dit spel. Macht zonder haast. Vertrouwen zonder twijfel.

Ik ging voor hem staan en kuste hem. Hij zocht mijn mond blind, gretig. Ik trok terug toen hij te veel wilde. "Niet jij. Ik."

"Ja," fluisterde hij.

Ik liet mijn hand over zijn borst glijden, over zijn buik, tot ik hem vasthield. Langzaam, te langzaam voor wat hij wilde. Hij kreunde. Ik stopte. Wachtte. Begon opnieuw. Elke keer dat hij zijn heupen naar voren duwde, liet ik los. Zijn adem werd onregelmatig. Ik voelde hoe warm hij was, hoe zijn pols onder de manchet klopte.

"Geduld," zei ik. "Jij krijgt wat ik geef. Niet meer. Niet minder."

"Groen," mompelde hij, bijna lachend van spanning. "Maar je maakt het lastig."

"Dat is de bedoeling."

Ik duwde hem zacht achteruit tot hij tegen het voeteneinde van het bed kwam. "Ga zitten. Op de rand."

Hij ging zitten. Ik knielde tussen zijn knieën, nam hem in mijn mond, en voelde hoe zijn hele lichaam reageerde. Zonder handen kon hij niets doen dan voelen. Ik zoog hem diep, liet hem los, blies koel over de natte huid, nam hem opnieuw. Zijn adem stokte. Ik hoorde mijn naam, half geslikt. Af en toe stopte ik helemaal, legde alleen mijn wang tegen zijn dij, ademde, wachtte tot hij zich weer kalmeerde. Dan begon ik opnieuw. Het was een dans van geven en inhouden, en hij volgde zonder te trekken.

Na een tijdje stond ik op. "Op het bed. Op je rug."

Hij ging liggen, blinddoek nog voor, handen achter zijn rug. Ik bond de manchetten nog even vast aan het hoofdeinde met een zachte riem, zodat hij ze iets hoger had. Ik controleerde of hij zijn vingers nog kon bewegen, of de bloedtoevoer goed was. "Nog groen?"

"Groen. Heel groen."

Ik streek over zijn borst, knelde licht in zijn tepels, zag hoe hij trilde. Ik kuste zijn keel, zijn kaak, zijn mond, en trok weer terug voor hij dieper kon zoenen. Toen ging ik bovenop hem zitten, nog in mijn slipje, en wreef me langzaam over zijn lul heen. De stof tussen ons in maakte het erger voor hem. Hij probeerde omhoog te duwen. Ik drukte hem terug met mijn hand op zijn borst.

"Ik bepaal wanneer."

"Ja. Sorry. Groen."

Ik schoof mijn slipje opzij, pakte het glijmiddel, warmde het even tussen mijn handen, en liet hem langzaam in me glijden. Het gevoel vulde me helemaal. Ik bleef even stil zitten, genoot van de volheid, van hoe hij onder me trilde omdat hij niet mocht bewegen. Toen begon ik te rijden. Langzaam eerst, diep, met mijn handen op zijn borst. Zijn mond stond open. Ik leunde voorover en kuste hem, hard, terwijl ik sneller bewoog. Mijn haren vielen over zijn gezicht. Hij ademde ze in alsof hij zich eraan wilde vasthouden.

"Je mag nu niet komen," fluisterde ik tegen zijn mond. "Niet tot ik het zeg. Als het te dichtbij komt, zeg je geel."

Hij knikte. Ik voelde hoe hij zich inspande, hoe zijn buikspieren hard werden. Ik speelde ermee. Sneller, dan langzamer. Ik raakte mezelf aan terwijl ik op hem zat, liet hem horen hoe nat ik was, hoe dichtbij ik zelf kwam. Het geluid van onze huid, van mijn adem, van zijn onderdrukte kreunen, vulde de kamer. Toen ik klaarkwam, klemde ik me om hem heen en zuchtte zijn naam. Hij kreunde luid, bijna wanhopig, maar hij hield zich in.

"Alsjeblieft," zei hij. "Roos..."

"Nog even." Ik bewoog door, overgevoelig, tot het bijna te veel was. Mijn benen trilden. Toen boog ik naar zijn oor. "Nu. Kom voor me."

Hij kwam hard, met zijn hele lichaam, de manchetten die strak trokken tegen het hoofdeinde. Ik bleef op hem zitten tot hij uittrilde. Toen tilde ik de blinddoek op. Zijn ogen waren vochtig van spanning en opluchting. Ik kuste zijn voorhoofd, zijn wimpers, de hoek van zijn mond.

"Kleur?"

"Groen. Meer dan groen." Hij lachte zwak. "Je was... precies wat ik nodig had."

Ik maakte de manchetten los, wreef over zijn polsen, checkte of er geen rode plekken bleven. Alles zag er goed uit: een lichte afdruk die snel zou verdwijnen, verder niets. Ik ging naast hem liggen, trok de deken over ons heen, en gaf hem water. Hij dronk, zuchtte, en legde zijn hoofd tegen mijn schouder. Ik streek over zijn arm, van elleboog tot pols, tot zijn adem weer rustig werd.

"Aftercare," zei hij zacht. "Jij bent er goed in."

"Omdat ik van je hou. En omdat dit alleen leuk is als we allebei heel blijven. De boeien zijn speelgoed. Jij bent dat niet."

Hij kuste mijn sleutelbeen. "Ik ook van jou. En volgende keer mag jij weer leiden. Of ik, als jij dat wilt. Zolang we het vooraf zeggen. En zolang groen, geel, rood op de koelkast blijven hangen."

"Afgesproken." Ik streek door zijn haar. "Hoe voelen je armen?"

"Goed. Een beetje tintelen, verder niks."

"En jijzelf? In je hoofd?"

Hij dacht even na, serieus, zoals ik van hem verwachtte. "Licht. Blij. Alsof ik iets heb losgelaten wat ik de hele week vasthield. Alsof iemand anders even de stuurknuppel overnam en ik eindelijk mocht passen."

"Mooi. Dat wilde ik. Dat is waarom we dit doen."

Ik stond even op om een washandje en schone handdoek te pakken, veegde ons allebei zacht schoon, en kwam terug onder de deken. Mark mompelde dank je tegen mijn schouder. Het was zo'n klein gebaar, maar het hoorde erbij net zo goed als de manchetten: het opruimen, het nazorgen, het weer mens zijn zonder rol. Ik controleerde nogmaals zijn polsen bij het licht van de nachtlamp. Geen zwelling, geen pijn. Alleen een lichte roze lijn die al vervaagde.

We lagen nog een half uur zo, pratend over kleine dingen: zijn vergadering van morgen, mijn deadline, of we dit weekend naar de markt zouden gaan voor verse broodjes en te dure kaas. Geen haast om op te staan. De manchetten lagen weer in de lade. Het briefje op de koelkast mocht blijven hangen. Groen betekende doorgaan, ja, maar ook: stoppen als het nodig was, en daarna dicht bij elkaar blijven tot de wereld weer gewoon aanvoelde.

Toen Mark later naast me inslaapte, met zijn hand losjes op mijn buik, dacht ik aan hoe veilig dit voelde. Niet ondanks de boeien. Juist dankzij de afspraken eromheen. Ik kuste zijn slapende schouder, controleerde nog één keer zijn polsen in het halfdonker, en deed het licht uit. Buiten reed een brommer voorbij. Binnen was alles stil, en groen genoeg om te blijven.