Het was al half acht toen ik de laatste mail verstuurde. Op de zesde verdieping van ons kantoor aan de Catharijnesingel brandde alleen nog het licht bij de keukenhoek, en ergens achterin hoorde ik de printer zachtjes zoemen alsof hij ook niet wist wanneer hij mocht stoppen. De meeste collega's waren allang weg. Alleen Thijs zat nog aan zijn bureau, drie rijen verder, met een koptelefoon over zijn oren en een frons die ik al sinds de lunch niet had zien verdwijnen.

Ik stond op, strekte mijn rug, en liep langs zijn werkplek. Hij keek op toen mijn schaduw over zijn scherm viel. Hij trok één oorschelp opzij. Zijn ogen waren vermoeid, maar helder.

"Nog even?" vroeg ik.

"Bijna. Jij ook zo laat?"

"Klant wilde vandaag nog een voorstel. Klaar nu." Ik wees naar de lift. "Ik ga naar beneden. Kom je?"

Hij knikte, sloeg zijn laptop dicht en stopte hem in zijn tas. Samen liepen we naar de lift. De gang rook naar schoonmaakmiddel en koude koffie. Achter het glas van de vergaderruimte stonden de stoelen netjes aangeschoven, alsof er niemand die dag had gezeten. Thijs drukte op de knop. We wachtten in stilte. Ik merkte dat mijn schouders gespannen stonden. Niet van het werk, maar van hem. Van hoe dicht hij naast me stond, van de geur van zijn aftershave die ik al maanden kende zonder er iets mee te mogen doen. Hij droeg een lichtblauw overhemd waarvan de mouwen tot de ellebogen waren opgestroopt. Op zijn onderarm zag ik een klein litteken dat ik al vaker had bekeken zonder te vragen.

De deuren gingen open. We stapten in. Thijs drukte op de begane grond. De lift zakte soepel naar beneden, passeerde vijf, vier, en bleef toen met een lichte schok tussen twee en drie hangen. Het licht flikkerde een keer. Even was er alleen het zoemen van de motor, en daarna stilte. Mijn maag zakte mee.

"Serieus?" zei Thijs.

Ik drukte op de knoppen. Niets. Op de noodknop. Een klik, maar geen stem. Ik probeerde mijn telefoon. Geen bereik. Thijs keek naar het display: 2-3, stilstaand. Hij zuchtte, maar niet geïrriteerd. Meer alsof het lot hem iets in de schoot wierp wat hij niet had durven plannen.

"Het is bijna acht," zei hij. "Misschien is de storingsdienst al weg."

"Of ze komen zo."

We stonden naast elkaar, schouder aan schouder, in een ruimte die net groot genoeg was voor vier mensen. Zijn jas hing half open. Onder zijn shirt zag ik de lijn van zijn sleutelbeen. Hij leunde met zijn rug tegen de wand en keek me aan. Niet zoals collega's kijken. Langer. Alsof hij iets wilde zeggen en het al half had gedaan. Ik voelde mijn hart in mijn keel. Buiten de lift hoorde ik ergens water door een leiding lopen. Verder niets.

"Weet je," begon hij, en stopte weer.

"Wat?"

"Ik dacht vandaag de hele tijd dat ik dit niet zou durven. Maar nu zitten we hier, en niemand hoort ons, en..." Hij haalde adem. "Ik vind je leuk, Niels. Al een tijd. En als jij dat niet... als dit te gek is, zeg het dan. Dan lachen we het weg en wachten we op de monteur."

Mijn hart sloeg hard. Ik voelde warmte in mijn gezicht. Ik had dit scenario een paar keer in mijn hoofd afgespeeld, maar nooit met een vastzittende lift. Nooit met zijn stem zo dichtbij. Ik keek naar zijn mond, naar zijn handen die onzeker langs zijn zijden hingen, naar de kleine rimpel tussen zijn wenkbrauwen.

"Het is niet te gek," zei ik. "Ik dacht hetzelfde. Al langer. Sinds die projectweek in maart, eigenlijk. Toen je me koffie bracht zonder te vragen."

Hij lachte zacht, alsof er iets uit zijn borst viel. "Echt? Dat was koffie. Ik dacht dat je het niet eens doorhad."

"Ik had het door. Ik wist alleen niet of jij het ook zo bedoelde."

Hij deed een stap dichterbij. Ik ook. Onze neuzen raakten bijna. "Mag ik?" vroeg hij.

"Ja."

De eerste kus was voorzichtig, alsof we nog ruimte wilden laten om terug te krabbelen. De tweede was dat niet. Zijn hand gleed naar mijn nek, mijn vingers vonden zijn heup. De lift rook naar metaal en schoonmaak, maar opeens rook ik vooral hem: warm, schoon, een beetje koffie. Zijn tong zocht de mijne. Ik duwde hem zacht tegen de wand. Hij kreunde in mijn mond, een geluid dat ik maandenlang niet had gehoord en meteen wilde bewaren. Zijn baardstoppels schuurden licht over mijn kin. Het voelde echt. Niet als een fantasie die je 's nachts bedenkt en 's ochtends weer wegdrukt.

Zijn hand ging onder mijn shirt. Mijn huid reageerde meteen. Ik voelde zijn erectie tegen mijn dij en drukte terug, zodat hij wist dat ik hetzelfde wilde. We zoenden alsof de lift nooit meer zou bewegen. Zijn riem ging open onder mijn vingers. Ik schoof zijn broek een stuk naar beneden, genoeg om hem vrij te maken. Hij was hard, warm, en hij ademde scherp toen mijn hand hem omvatte. Ik bewoog langzaam, voelde hoe hij dikker werd in mijn greep.

"Niels..."

"Dit is oké?" fluisterde ik.

"Meer dan oké. Als jij stopt, stop ik. Anders niet."

Ik knikte. Ik ging op mijn knieën in de lift, op het koele vloeroppervlak, en nam hem in mijn mond. Hij zuchtte en liet zijn hoofd tegen de wand rusten. Ik proefde zout en warmte, voelde hoe hij trilde toen ik dieper ging. Zijn handen lagen in mijn haar, niet duwend, alleen vasthoudend. Ik keek omhoog. Zijn ogen waren half dicht, zijn mond open. Elke keer dat ik hem langzaam over de eikel likte, kreunde hij zachter. De metalen wand achter hem was koel onder mijn hand toen ik me vasthield. Mijn knieën deden pijn op de harde vloer, maar ik wilde niet stoppen.

Na een paar minuten trok hij me omhoog. "Wacht. Ik wil jou ook."

Hij draaide ons om. Nu stond ik tegen de wand. Hij kuste mijn keel, opende mijn broek, en ging voor me zitten. Zijn mond was warm en zeker. Ik greep naar de leuning aan de zijkant van de lift om mezelf overeind te houden. Het gevoel was zo intens dat ik bijna lachte van opluchting. Al die maanden van terughoudendheid vielen weg in één beweging van zijn tong. Hij nam me diep, liet me los, blies even over de natte huid, nam me opnieuw. Mijn vingers klemden zich in zijn schouder.

Plots ging de lift weer met een ruk omlaag. We schrokken allebei. Hij stond snel op, ik trok mijn broek omhoog, hij ook. We ademden hard. De deuren gingen open op de begane grond. Er stond niemand. Alleen de lege lobby, met de receptie al dicht en de beveiligingslichten aan. Een plant in de hoek hing slap. Buiten zag ik door het glas de straatlampen aan de singel.

We keken elkaar aan. Hij grijnsde, een beetje verward, een beetje euforisch. "Niet klaar," zei hij.

"Nee."

"Er is nog een lege etage. De vierde is verbouwd, niemand zit daar. Ik heb de sleutel van de projectruimte nog van vorige week."

Ik knikte. We namen de trap omhoog, twee aan twee, alsof we bang waren dat de lift ons opnieuw zou verraden. Mijn benen trilden. Op de vierde verdieping hing plasticfolie over een deel van de gangen. Een paar bureaus stonden verschoven tegen de muur. Het rook naar verf en stof. Thijs vond een ruimte met een gesloten deur, een oude vergaderkamer zonder stoelen, alleen een tafel en een raam met uitzicht op de singel. Hij deed de deur op slot. Toen stonden we weer tegenover elkaar, ademhalend alsof we hadden gerend.

"Nog steeds?" vroeg hij.

"Nog steeds. Meer dan daarnet."

We kusten harder. Kleren gingen uit, eerst shirts, toen de rest. Zijn huid was warm onder mijn handen. Ik voelde littekens op zijn schouder, klein, oud. Hij lachte toen ik ernaar vroeg. "Mountainbike, jaren geleden. Niet glamoureus." Ik kuste ze toch. Hij duwde me zacht tegen de tafel, draaide me om, en drukte zich tegen mijn rug. Zijn hand gleed naar voren, omvatte me opnieuw. Ik leunde voorover, handen plat op het tafelblad. Door het raam zag ik de lichten van Utrecht, de bomen langs het water, een fiets die voorbijreed zonder te weten wat hier gebeurde.

"Ik heb iets bij me," fluisterde hij. "Voor als... nou ja."

Hij pakte een klein flesje en een condoom uit zijn portemonnee. Ik keek hem aan over mijn schouder. "Je loopt hiermee rond?"

"Sinds ik jou leuker begon te vinden dan verstandig was. Voor het geval dat. Nooit gebruikt. Ik zweer het."

Ik lachte, en draaide me om om hem te kussen. "Gebruik het dan. Ik wil het."

Hij was zorgvuldig. Vingers eerst, langzaam, met genoeg glijmiddel, tot ik hem vroeg door te gaan. De druk was vreemd en goed tegelijk. Toen hij in me gleed, ademde ik diep in. Het deed even pijn, daarna warmte, volheid. Hij wachtte, zijn hand op mijn rug, zijn adem heet tegen mijn nek. "Oké?"

"Oké. Beweeg."

Hij bewoog. Langzaam eerst, dan dieper. Elke stoot bracht me dichterbij. Hij boog voorover, kuste mijn schouder, fluisterde mijn naam alsof hij die eindelijk mocht gebruiken zoals hij wilde. Ik kwam eerst, met een stoot die door mijn hele lichaam ging, en hij volgde kort daarna, met een diepe kreun tegen mijn nek. We bleven even zo staan. Zijn voorhoofd tegen mijn rug. Zijn armen om mijn middel. De kamer rook naar ons, naar verf, naar avondlucht die door een kier naar binnen kwam.

Toen maakten we ons schoon met papieren handdoeken uit een openstaande keukenhoek verderop. We kleedden ons aan in stilte die niet ongemakkelijk was. Hij keek me aan terwijl hij zijn riem dichtdeed.

"Dit was niet alleen omdat we vastzaten, hè?" vroeg hij.

"Nee. Absoluut niet. De lift heeft alleen gedaan wat wij zelf al maanden uitstelden."

"Goed. Want ik wil dit graag vaker. Niet per se in een lift. Maar wel met jou. Eten. Praten. Dit. Alles."

Ik glimlachte. "Vrijdagavond. Bij mij. Ik kook iets simpels. Geen storingsdienst nodig. En geen plasticfolie."

Hij knikte, en kuste me nog één keer, zacht, alsof hij het wilde bezegelen. Beneden in de lobby namen we afscheid alsof we collega's waren die toevallig tegelijk klaar waren. Maar toen ik op de fiets stapte en de Catharijnesingel volgde, voelde ik nog steeds zijn hand op mijn heup. En ik wist dat de lift tussen twee en drie had gedaan wat wij zelf al maanden hadden uitgesteld: stilstaan, tot we eindelijk durfden.