Frank en ik fietsen al dertig jaar samen, maar die septemberdag in de Alblasserwaard was de eerste keer dat we verdwaalden. Hij had de route uitgeprint, zoals altijd, met gele markeerstift over de knooppunten. Ergens tussen Nieuw-Lekkerland en Kinderdijk waren we een afslag gemist, en nu reden we op een smalle dijk waar geen paal of bordje meer stond, alleen gras, water en de hoge lucht.

'We moeten terug,' zei Frank.

'Waarom?' vroeg ik.

Hij keek me aan alsof ik iets heel vreemds had gezegd. Ik begreep het wel. Ik was de vrouw die altijd wilde weten hoe laat we thuis waren, die een tas met boterhammen en een extra trui meenam voor als het ging regenen, die zich zorgen maakte over de hond en de planten en of de achterdeur wel op slot zat. Maar de kinderen waren het huis uit, de jongste sinds augustus in Groningen, en het huis was zo stil dat ik er soms van schrok. Ik was tweeënvijftig. Ik had geen zin om terug te fietsen.

'Laten we gewoon doorrijden,' zei ik. 'We zien wel waar we uitkomen.'

Hij haalde zijn schouders op en reed achter me aan.

De dijk maakte een lange bocht langs een brede wetering. Er stonden wilgen, knotwilgen met ruige koppen, en verderop een oude schuur met een rieten dak dat half was ingezakt. Er was niemand. Geen boer, geen wandelaar, geen auto. Alleen een reiger die traag opvloog toen we langskwamen, en het geluid van onze banden op het gras.

Bij de schuur stopte ik. Het was warm, veel warmer dan het in september hoorde te zijn. Ik zette mijn fiets tegen een paal en liep naar het water. Aan de waterkant lag een stuk grasland dat helemaal plat was, alsof er de hele zomer niemand was geweest, en het gras was warm onder mijn handen toen ik ging zitten.

Frank kwam naast me zitten. Hij gaf me een boterham met kaas. We aten zwijgend en keken naar het water.

'Weet je nog Ameland?' vroeg ik.

Hij keek op. 'Welk jaar?'

'Het eerste. Voor de kinderen. Toen we op het strand hadden geslapen omdat we de laatste boot hadden gemist.'

Hij lachte. 'We hadden de laatste boot niet gemist. Jij wilde blijven.'

'Ik wilde blijven,' gaf ik toe.

'En toen hebben we de hele nacht...' Hij maakte de zin niet af, maar zijn wangen werden een beetje rood, en dat vond ik ontroerend. Frank, achtenvijftig, die nog steeds bloosde.

'De hele nacht,' zei ik. 'Met zand overal.'

'Overal,' zei hij. 'Ik heb er drie dagen last van gehad.'

We lachten allebei. Toen werd het stil, een ander soort stil. Ik voelde zijn blik op mijn hals, op de plek waar mijn fietsshirt openstond. Het was lang geleden dat hij zo naar me had gekeken. Niet dat hij nooit keek, maar zijn blik was de laatste jaren vooral vriendelijk geweest, bezorgd, vertrouwd. Dit was iets anders.

'Waar denk je aan?' vroeg ik.

'Dat je mooi bent,' zei hij. 'Hier, in het gras. Met je haar zo.'

Mijn haar zat in de war van de wind en de helm. Ik had zweetplekken onder mijn armen en zonnebrand op mijn neus. Maar ik geloofde hem.

Ik ging achterover liggen in het gras en trok hem mee. Hij kwam naast me liggen, op zijn zij, en legde zijn hand op mijn buik. Boven ons dreef een enkele wolk voorbij. Ergens ver weg loeide een koe.

'Er is hier niemand,' zei ik.

'Nee,' zei hij.

'Helemaal niemand.'

Hij keek me aan. 'Annemiek.'

'Ik weet het,' zei ik. 'Ik ben ook verbaasd.'

Ik kuste hem. Hij smaakte naar kaas en koffie uit de thermosfles, en ik moest lachen tegen zijn mond, en hij ook. Maar toen werd de kus dieper, en zijn hand gleed onder mijn shirt, over mijn buik, die zachter was dan dertig jaar geleden en waar twee kinderen sporen hadden achtergelaten. Hij vond mijn borst, door de stof van mijn sportbeha, en duwde zijn duim langzaam over mijn tepel. Ik zuchtte.

We hadden nog steeds seks, Frank en ik. Niet vaak meer, niet wild, maar het was er. Op zondagochtend, met de deur op slot, of op vakantie in een appartement in Portugal. Het was fijn en voorspelbaar, zoals een oude trui. Maar dit, hier, in een weiland zonder naam, met de zon op mijn gezicht en de kans dat er elk moment een boer langs kon komen, dit voelde nieuw. Alsof iemand de deur van een kamer had geopend die we hadden dichtgedaan toen de kinderen kwamen.

Ik trok zijn shirt omhoog. Zijn borst was grijzer dan vroeger, zijn buik ronder. Ik kuste hem daar, op die zachte, warme plek boven zijn navel, en hoorde hem zijn adem inhouden.

'Als er iemand komt,' zei hij.

'Dan zien ze twee oude mensen die van elkaar houden,' zei ik. 'Daar zijn ze dan maar mooi klaar mee.'

Hij lachte, hardop, en het geluid vloog over het water. Toen trok hij me boven op zich.

Ik weet niet meer precies hoe we onze kleren uit kregen. Fietsbroeken zijn niet gemaakt voor romantiek. Er was veel gehannes, ik bleef met mijn voet in een pijp hangen, Frank zat met zijn blote billen op een distel en vloekte zo hard dat de reiger aan de overkant opnieuw opvloog. Maar uiteindelijk lagen we naakt in het gras, onder de open hemel, en de lucht streek over plekken van mijn lichaam waar al heel lang geen wind meer was geweest.

Hij keek naar me. Gewoon keek. Naar mijn borsten, die lager hingen dan vroeger, naar mijn heupen, naar het donkere driehoekje tussen mijn benen waar de eerste grijze haren in zaten. Ik voelde de neiging om me te bedekken, en deed het niet.

'Wat?' vroeg ik.

'Niks,' zei hij. 'Ik wil het onthouden.'

Hij kuste me overal. Mijn schouders, mijn borsten, de rimpels bij mijn ogen, de binnenkant van mijn knieën. Hij nam er de tijd voor, zoals hij alles de tijd gaf, en voor het eerst in jaren had ik geen haast. Er was geen kind dat kon binnenkomen, geen telefoon die kon gaan, geen afspraak om tien uur. Alleen het gras onder mijn rug en zijn mond die langzaam naar beneden zakte.

Toen hij me met zijn tong aanraakte, greep ik in het gras. Hij wist precies wat hij moest doen. Natuurlijk wist hij dat, na dertig jaar. Maar het voelde alsof hij het voor het eerst deed, aandachtig, nieuwsgierig, alsof hij iets ontdekte. Ik keek naar de lucht en zag niets dan blauw, en ik liet mijn knieën vallen, en ergens in mijn buik bouwde zich iets op dat ik al lang niet meer zo had gevoeld.

Ik kwam met een geluid dat ik niet van mezelf kende. Luid, onbeschaamd, over het water heen. Frank tilde zijn hoofd op en grijnsde als een jongen.

'Dat hoorde Kinderdijk,' zei hij.

'Kan me niks schelen,' zei ik, buiten adem. 'Kom hier.'

Ik trok hem naar me toe. Hij lag tussen mijn benen, steunend op zijn ellebogen, en ik voelde hem hard tegen mijn dij. Ik pakte hem vast en leidde hem naar binnen, langzaam, en we zuchtten allebei tegelijk.

We bewogen samen in het gras. Niet snel. We waren geen twintig meer, en zijn knieën protesteerden en mijn heup ook. Maar het ritme was van ons, opgebouwd in dertig jaar, en tegelijk was er iets nieuws in. De zon op zijn rug. De wind op mijn borsten. Het geluid van de wilgen die ruisten. Ik sloeg mijn benen om hem heen en hield hem vast, en hij fluisterde mijn naam in mijn hals, steeds weer, alsof hij hem net had geleerd.

Na een tijdje rolden we om. Ik zat op hem, met mijn handen op zijn borst, en keek naar hem. Hij had gras in zijn haar en een rode plek op zijn heup van de distel. Zijn ogen waren half dicht. Ik bewoog langzaam op hem, en zag hoe zijn gezicht veranderde, hoe zijn mond openging.

'Annemiek,' zei hij. 'Ik ga...'

'Ga maar,' zei ik. 'Ik ben hier.'

Hij kwam met zijn handen om mijn heupen, met een diepe, trillende kreun, en ik bleef op hem zitten tot hij stil werd. Daarna liet ik me naast hem in het gras vallen, en we lagen naast elkaar, naakt, hijgend, met de lucht boven ons.

Lange tijd zeiden we niets. Een libel kwam aanvliegen en bleef even op Franks knie zitten. Hij keek ernaar alsof het een wonder was.

'Dertig jaar,' zei hij uiteindelijk.

'Dertig jaar,' zei ik.

'Ik dacht dat we dit niet meer deden.'

'Ik ook,' zei ik. 'Misschien moesten we eerst verdwalen.'

Hij pakte mijn hand. We bleven liggen tot de zon lager kwam en het gras koel werd onder onze rug. Toen kleedden we ons aan, veel sneller dan we ons hadden uitgekleed, en lachten om de grasvlekken op mijn fietsbroek en het distelpluis in zijn sokken.

Op de terugweg vonden we de route weer. Bij knooppunt 41 stond een bordje, en Frank keek op zijn uitgeprinte kaart en zei: 'Hier zijn we dus van afgeweken.'

'Gelukkig maar,' zei ik.

Hij keek naar me, en toen vouwde hij de kaart op en stopte hem in zijn fietstas, zonder er nog naar te kijken.

Thuis aten we spaghetti aan de keukentafel, met de achterdeur open en een fles wijn die we eigenlijk voor een verjaardag hadden bewaard. Het huis voelde minder stil. Of misschien voelde de stilte anders.

'Volgend weekend?' vroeg Frank, toen we de afwas deden.

'Waarheen?'

Hij droogde een bord af en zette het in de kast. 'Geen idee,' zei hij. 'Ik print niks uit.'

Ik kuste hem in zijn nek, waar nog een sprietje gras zat dat we allebei hadden gemist.