Ik was drieëntwintig en ik had het nog nooit gedaan. Niet uit principe, niet omdat ik ergens op wachtte, gewoon omdat het er nooit van gekomen was. Eerst was ik het meisje dat altijd met haar neus in de boeken zat, toen het meisje dat drie bijbaantjes combineerde met haar studie, en ergens onderweg was het een soort geheim geworden dat steeds zwaarder woog. Hoe ouder je wordt, hoe moeilijker het is om het hardop te zeggen. Vriendinnen gingen ervan uit dat ik ervaring had. Ik liet ze in die veronderstelling.

Jelle leerde ik kennen bij de klimhal in Nijmegen. Hij was de man die op dinsdagavond de beginnerscursus gaf, en ik was de beginner die na drie lessen nog steeds niet durfde los te laten bij het afdalen. Hij stond onder me, het touw in zijn handen, en riep elke keer hetzelfde: 'Ik heb je, Noa. Echt. Leun maar achterover.'

Na de cursus bleef ik komen. Hij ook. We klommen samen, dronken daarna thee uit de automaat in de kantine, en praatten over alles behalve onszelf. Hij studeerde aardrijkskunde, wilde leraar worden, had een broer in Canada en een moeder die elke zondag belde. Ik vertelde over mijn scriptie, over de bakkerij waar ik op zaterdag werkte, over mijn oma die me had leren breien. Het duurde twee maanden voordat hij me mee uit vroeg, en toen deed hij het zo onhandig dat ik hardop moest lachen.

'Je lacht me uit,' zei hij.

'Ik lach omdat ik ja zeg,' zei ik.

We gingen naar een klein Italiaans restaurant aan de Waalkade. Daarna liepen we langs het water, en bij de brug kuste hij me. Het was geen spectaculaire kus. Een beetje voorzichtig, een beetje scheef, maar zijn hand lag warm in mijn nek en ik voelde iets in mijn buik dat ik daar nog nooit zo had gevoeld. Alsof iemand een lamp aan had gedaan in een kamer waarvan ik niet wist dat hij bestond.

De weken daarna zagen we elkaar vaak. We zoenden op zijn bank, op mijn bank, in de auto van zijn huisgenoot die we geleend hadden voor een dagje naar de Veluwe. Zijn handen gingen onder mijn trui, en ik liet ze. Mijn handen gingen onder zijn shirt, en ik leerde hoe zijn rug voelde, de lijn van zijn ruggengraat, het kleine litteken bij zijn schouderblad van een val in Frankrijk. Maar steeds als het verder ging, als zijn vingers bij de knoop van mijn spijkerbroek kwamen, verstijfde ik. Niet omdat ik het niet wilde. Omdat ik bang was dat hij het zou merken.

Hij stopte elke keer. Zonder zuchten, zonder gedoe. Hij kuste dan mijn voorhoofd en vroeg of ik nog thee wilde. Na de vierde keer hield ik het niet meer.

'Ik moet je iets vertellen,' zei ik. We zaten op zijn bed, met onze rug tegen de muur, de gordijnen half dicht. Buiten regende het.

Hij wachtte.

'Ik heb het nog nooit gedaan. Seks, bedoel ik. Met niemand.' Mijn wangen gloeiden. 'Ik ben drieëntwintig en ik heb het nog nooit gedaan, en ik weet dat dat raar is, en ik wil het wel, met jou, maar ik weet niet hoe het moet en ik ben bang dat ik het verpest.'

Het bleef even stil. Toen pakte hij mijn hand.

'Het is niet raar,' zei hij. 'En je kunt het niet verpesten. Er is geen examen.'

'Jij hebt het wel vaker gedaan.'

'Een paar keer. Met twee mensen. En de eerste keer was een ramp, als je het echt wilt weten. Ik was zo zenuwachtig dat ik er na een minuut klaar mee was en daarna heb ik een kwartier sorry gezegd.' Hij grijnsde. 'Dus ja. De lat ligt laag.'

Ik moest lachen, en het lachen haalde iets los. Ik leunde tegen hem aan.

'Wat wil je?' vroeg hij. 'Niet wat je denkt dat je moet willen. Wat wil je echt?'

Ik dacht erover na. 'Ik wil dat het langzaam gaat,' zei ik. 'En dat je me vertelt wat je doet. En dat ik mag stoppen als ik wil.'

'Dat mag altijd,' zei hij. 'Ook halverwege. Ook als ik er heel veel zin in heb.'

We deden het die avond niet. We deden het ook de week daarna niet. In plaats daarvan gingen we op een rare, lieve manier op ontdekkingstocht. Hij liet me naar hem kijken, onder de douche, in het licht van zijn bureaulamp. Ik leerde hoe hij voelde in mijn hand, hoe hij hard werd als ik hem zoende, wat hij bedoelde als hij zijn adem inhield. Hij leerde mij kennen op dezelfde manier: mijn borsten, mijn buik, de binnenkant van mijn dijen, waar ik kietelig was en waar ik juist niet wilde dat hij stopte. De eerste keer dat hij me met zijn vingers liet komen, lag ik met mijn gezicht in zijn kussen en ik huilde een beetje, van verbazing, en hij schrok zich wild tot ik zei dat het goed was. Heel goed.

Op een zaterdag eind oktober, na een lange dag in de bakkerij, kwam ik naar zijn kamer. Zijn huisgenoten waren een weekend naar Texel. Hij had gekookt, iets met pompoen, en kaarsen aangestoken die naar vanille roken.

'Dat is wel heel romantisch,' zei ik.

'Ze stonden in de aanbieding,' zei hij. 'Ik wilde niet dat je dacht dat ik iets van plan was.'

'En ben je iets van plan?'

Hij keek me aan. 'Alleen als jij dat bent.'

Ik was het. Ik wist het al de hele dag. Ik had er in de bakkerij aan gedacht terwijl ik croissants in zakjes deed, in de bus naar huis, onder de douche toen ik me langer dan nodig waste en daarna mijn mooiste ondergoed aantrok, een zwart setje dat ik ooit in een opwelling had gekocht en nog nooit had gedragen.

We aten. We dronken een glas wijn, één maar, omdat ik helder wilde zijn. Daarna trok hij me mee naar zijn bed en kleedde hij me heel langzaam uit, zoals ik hem had gevraagd. Hij vertelde wat hij deed. 'Ik doe je trui uit.' 'Ik maak je bh los.' 'Ik ga je hier zoenen.' Het klonk eerst een beetje gek, maar al snel werd het het opwindendste wat ik ooit had gehoord. Elke zin een belofte die hij meteen nakwam.

Toen hij het zwarte slipje zag, stopte hij even.

'Wauw,' zei hij zacht.

'Voor jou,' zei ik. 'Nou ja. Voor mij. Maar ook voor jou.'

Hij kuste me door de stof heen, en ik greep in het laken. Daarna trok hij het naar beneden en gebruikte hij zijn mond, langzaam, met eindeloos geduld, tot ik zo nat en zo week was dat ik niet meer wist waar ik ophield en hij begon. Ik kwam met mijn hand in zijn haar, en hij bleef liggen met zijn wang tegen mijn dij tot mijn ademhaling weer rustig was.

'Gaat het?' vroeg hij.

'Ja,' zei ik. 'Ik wil je nu. Echt.'

Hij pakte een condoom uit de la van zijn nachtkastje. Zijn handen trilden een beetje, en dat vond ik ontroerend. Ik hielp hem het om te doen, onhandig, met veel gegiechel, en daarna lag hij boven me op zijn ellebogen, zodat ik zijn gezicht kon zien.

'Ik ga nu heel langzaam,' zei hij. 'Zeg het als het pijn doet. Dan stop ik.'

Ik knikte. Hij duwde zich tegen me aan, en ik voelde hem, warm en hard, en het was vreemd en spannend en een beetje gespannen tegelijk. Hij ging een stukje naar binnen en stopte.

'Oké?'

'Een beetje raar,' zei ik eerlijk. 'Niet pijnlijk. Gewoon... vol.'

Hij wachtte. Hij kuste mijn hals, mijn kaak, mijn mond. Toen ik mijn heupen een beetje naar hem toe bewoog, ging hij verder, millimeter voor millimeter. Er was een moment van stekende spanning, kort, en ik hield mijn adem in, en hij stond meteen stil.

'Doorgaan,' fluisterde ik. 'Het is al weg.'

En toen was hij helemaal in me. We lagen allebei stil, met onze voorhoofden tegen elkaar. Ik voelde zijn hart bonken tegen mijn borst, of misschien was het mijn eigen hart.

'Je bent er,' zei ik, wat een idiote zin was, maar het was het enige wat ik kon bedenken.

'Ik ben er,' zei hij.

Hij begon te bewegen, heel rustig. Eerst voelde ik vooral het nieuwe ervan, de vreemde wrijving, het gewicht van zijn heupen. Maar na een tijdje begon er iets anders op te komen, een warme golf die laag in mijn buik begon. Ik sloeg mijn benen om hem heen zonder dat ik erover nadacht, en hij kreunde zacht in mijn oor.

'Zo?' vroeg hij.

'Zo,' zei ik. 'Precies zo.'

Ik kwam niet klaar, die eerste keer, niet op die manier. Dat had hij me al gezegd, dat dat vaak niet gebeurde en dat het niet erg was. Maar ik voelde me dichter bij een ander mens dan ik ooit was geweest. Toen hij kwam, met mijn naam op zijn lippen en zijn gezicht in mijn haar, hield ik hem vast alsof hij weg zou kunnen drijven.

Daarna lagen we lang stil. De kaarsen waren half opgebrand. Buiten hoorde ik een fietser voorbijkomen, iemand die een liedje floot.

'En?' vroeg hij uiteindelijk. 'Eerlijk.'

Ik dacht na. 'Het was beter dan ik dacht,' zei ik. 'En ook anders. Minder als in films. Meer als... wij.'

'Meer als wij,' herhaalde hij. 'Dat is het mooiste wat iemand ooit over seks tegen me heeft gezegd.'

'Je hebt het pas met twee mensen gedaan.'

'Drie nu,' zei hij, en hij kuste mijn schouder.

Later die nacht werd ik wakker. Hij sliep met zijn arm over mijn buik. Ik bekeek zijn gezicht in het licht van de straatlantaarn en dacht aan al die jaren dat ik me had geschaamd, dat ik had gedacht dat er iets mis met me was omdat het nog niet gebeurd was. Het voelde nu zo onbelangrijk. Het was gebeurd toen het moest gebeuren, met iemand die onder me stond met een touw in zijn handen en zei dat ik mocht leunen.

Ik schoof dichter tegen hem aan. Hij mompelde iets in zijn slaap en trok me naar zich toe.

's Ochtends deden we het nog een keer, slaperig en traag, met het daglicht door de gordijnen, en die keer, met zijn vingers tussen mijn benen terwijl hij in me bewoog, kwam ik wel. Hard en verrassend, zodat ik moest lachen en hij ook, en we lagen te schudden van het lachen tot we bijna uit bed vielen.

Bij het ontbijt zat ik in zijn te grote trui aan tafel. Hij zette koffie en bakte eieren.

'Dinsdag klimmen?' vroeg hij.

'Dinsdag klimmen,' zei ik. 'En deze keer laat ik los.'

Dat deed ik. Halverwege de wand keek ik naar beneden, naar hem, en ik leunde achterover in het niets. Het touw hield. Hij hield. En ik zakte langzaam naar beneden, lachend, recht in zijn armen.