Marloes bracht het ter sprake op een zondagochtend, met een croissant in haar hand en kruimels op het dekbed.

'Ik wil iets met je proberen,' zei ze. 'Iets wat we nog nooit hebben gedaan.'

Ik keek op van mijn telefoon. We waren vier jaar samen, woonden twee jaar in een bovenwoning in Haarlem met een balkon waar precies twee stoelen op pasten, en ik dacht eerlijk gezegd dat we inmiddels alles wel van elkaar wisten. 'Zoals?'

Ze kauwde, slikte, en keek me aan met die blik die ze ook had als ze een vlucht naar Lissabon had geboekt zonder het eerst te vragen. 'Anaal,' zei ze. 'Ik wil dat jij... je weet wel.'

Ik legde mijn telefoon weg. 'Meen je dat?'

'Ik denk er al een tijdje aan.' Ze haalde haar schouders op, maar ik zag dat haar wangen rood werden. 'Ik heb het een keer bij mezelf geprobeerd. Met een vinger. Onder de douche. En het was... anders. Fijn anders.'

Ik wist niet goed wat ik moest zeggen. Ik had er zelf weleens aan gedacht, natuurlijk, maar ik had het nooit gevraagd omdat ik bang was dat ze het vies zou vinden, of dat ze zou denken dat ik iets uit een film wilde naspelen. 'Ik wil je geen pijn doen,' zei ik.

'Daarom vraag ik het jou,' zei ze. 'Omdat ik weet dat je voorzichtig bent.'

We spraken af dat we het niet die dag zouden doen. Ze wilde het rustig aanpakken, en eerlijk gezegd wilde ik dat ook. Ik ging die week naar een winkel in de binnenstad waar ik nog nooit was geweest, een lichte, nette zaak met een verkoopster die me zonder een spoor van ironie uitlegde welk glijmiddel op waterbasis het beste was en waarom je nooit, maar dan ook nooit, haast moest hebben. Ik kwam thuis met een tasje en een rood hoofd, en Marloes lachte me uit en kuste me op mijn wang.

Het werd vrijdagavond. We aten pasta, dronken een fles wijn, keken een halve film die geen van ons beiden kon volgen. Rond elf uur stond ze op, stak haar hand naar me uit en zei: 'Kom.'

In de slaapkamer had ze kaarsen aangestoken. Drie, op de vensterbank, en een op het nachtkastje naast het flesje dat ik had gekocht. Het rook naar vanille en een beetje naar de wasverzachter van de lakens.

'Je hebt je best gedaan,' zei ik.

'Ik ben zenuwachtig,' gaf ze toe. 'Dan ga ik dingen doen.'

Ik trok haar tegen me aan en kuste haar. Ik wilde dat het eerst gewoon was, gewoon wij, en dat het andere vanzelf zou komen of niet. Dus ik nam de tijd. Ik trok haar jurk langzaam over haar hoofd, kuste haar schouders, haar sleutelbeen, het moedervlekje net boven haar navel. Ze maakte mijn overhemd los, knoop voor knoop, en ik voelde haar handen trillen.

'Als je wilt stoppen,' zei ik, 'zeg je stop. Op elk moment. Ook als het eigenlijk best gaat.'

'Weet ik.'

'Ik meen het.'

'Gijs.' Ze legde haar hand op mijn mond. 'Ik weet het.'

We gingen op bed liggen. Ik kuste haar overal, langzaam, en liet mijn hand tussen haar benen glijden. Ze was al nat, en toen ik mijn vingers in rondjes bewoog zoals ze het graag had, ontspande ze, ademde ze dieper, legde ze haar hoofd achterover in het kussen. Ik ging naar beneden en likte haar, lang en geduldig, tot ze met haar vingers in mijn haar zat en haar heupen tegen mijn mond drukte. Ze kwam snel, sneller dan normaal, met een klein verrast geluid, en daarna lachte ze.

'Dat was vals,' zei ze. 'Ik was net zo mooi zenuwachtig.'

'Nu ben je ontspannen.'

'Nu ben ik ontspannen,' gaf ze toe.

Ze draaide zich om, op haar zij, met haar rug naar me toe, en trok een knie op. In het kaarslicht zag ik de lijn van haar rug, de holte boven haar billen, de lichte donshaartjes onder aan haar ruggengraat. Ik kuste die plek. Ze huiverde.

Ik pakte het flesje. Mijn handen waren onhandig en het glijmiddel was koud, en toen ik haar ermee aanraakte schoot ze naar voren.

'Koud!'

'Sorry. Sorry.' Ik wreef het eerst tussen mijn vingers warm. 'Beter?'

'Beter.'

Ik begon buiten. Alleen maar rondjes, heel licht, op die strakke ring van spieren die ik nog nooit zo had aangeraakt. Ik voelde haar spannen en weer ontspannen, spannen en ontspannen, alsof ze aan het onderhandelen was met haar eigen lichaam. Met mijn andere hand streelde ik haar heup, haar buik, en ik kuste haar schouder en zei dingen in haar oor. Dat ze mooi was. Dat we alle tijd hadden. Dat ik van haar hield.

'Je mag,' zei ze na een tijdje. 'Eén vinger. Langzaam.'

Ik drukte, heel zacht, en wachtte. Ik voelde haar weerstand, en dan, toen ze uitademde, gaf het mee. Het topje van mijn vinger gleed naar binnen. Ze hield haar adem in.

'Gaat het?'

'Ja.' Een pauze. 'Het is raar. Niet slecht. Gewoon raar. Wacht even.'

Ik wachtte. Ik bewoog niet. Ik voelde haar om mijn vinger heen, warm en strak, en langzaam voelde ik de spanning wegtrekken.

'Oké,' zei ze. 'Verder.'

Het duurde lang. Misschien een half uur, misschien langer; ik keek niet op de klok en het maakte niet uit. Ik ging met één vinger dieper, daarna met twee, telkens wachtend tot zij zei dat het mocht. Af en toe liet ze me stoppen, en dan lag ik gewoon tegen haar aan en kuste ik haar nek tot ze weer knikte. Op een gegeven moment pakte ze mijn andere hand en legde die tussen haar benen, op haar clitoris, en vanaf dat moment was het anders. Ze begon te bewegen, eerst nauwelijks, dan meer, haar heupen die terugduwden tegen mijn vingers.

'Oh,' zei ze. 'Oh, dat is... Gijs, dat is echt fijn.'

Ik was al die tijd zo hard dat het bijna pijn deed, maar het kon me op dat moment niets schelen. Ik wilde alleen dat het voor haar goed was.

'Ik wil je,' zei ze. 'Ik wil het proberen. Nu.'

Ik deed een condoom om en smeerde mezelf in met glijmiddel, veel te veel waarschijnlijk, en ging achter haar liggen. Ze pakte mijn hand en hield die vast tegen haar borst.

'Langzaam,' zei ze.

'Langzaam,' beloofde ik.

Ik drukte tegen haar aan en voelde haar weerstand, groter dan bij mijn vingers. Ik stopte. Ze ademde uit. Ik drukte weer, heel zacht, en wachtte, en ze ademde weer uit, en toen gaf ze mee en gleed de eikel naar binnen. Ze kneep zo hard in mijn hand dat mijn vingers wit werden.

'Stop,' zei ze. 'Niet terug. Gewoon stil.'

Ik lag doodstil. Ik durfde nauwelijks te ademen. Ik voelde haar om me heen, zo strak en warm dat ik me moest concentreren om niet meteen te komen. Ze ademde langzaam, in en uit, en ik voelde haar lichaam beetje bij beetje wennen.

'Oké,' zei ze na een hele tijd. 'Een klein beetje verder.'

Zo ging het. Centimeter voor centimeter, met lange pauzes, haar hand om de mijne, mijn mond tegen haar nek. Ik vroeg steeds of het ging, tot ze zei dat ik moest ophouden met vragen omdat ze het heus wel zou zeggen. Toen ik helemaal in haar was, bleven we allebei een tijd stil liggen.

'Hoe voelt het?' vroeg ik toch.

Ze lachte zacht. 'Vol. Heel vol. En een beetje... ik weet het niet. Alsof alles daar ineens wakker is.'

'Pijn?'

'Een beetje, in het begin. Nu niet meer.' Ze bewoog haar heupen, nauwelijks. 'Beweeg maar. Heel klein.'

Ik bewoog. Kleine, ondiepe bewegingen, nauwelijks naar buiten en weer terug. Ze legde mijn hand weer tussen haar benen en ik streelde haar terwijl ik bewoog, langzaam en in hetzelfde ritme. Ze begon te kreunen, laag, op een manier die ik nog niet van haar kende. Ze duwde terug. Ze zei mijn naam.

'Is dit goed?'

'Ga door,' zei ze. 'Niet sneller. Gewoon door.'

Het was het intiemste wat ik ooit had gedaan. Niet om de daad zelf, maar omdat ze me zo vertrouwde, omdat ik elk klein signaal van haar lichaam moest lezen, omdat ze helemaal overgegeven tegen me aan lag en toch elke seconde de leiding had. Ik voelde haar ademhaling versnellen. Ik voelde haar dijen trillen.

'Ik ga komen,' zei ze, verbaasd, bijna geschokt. 'Gijs, ik ga...'

Ze kwam, en ik voelde het op een manier die ik nog nooit had gevoeld, golvend en ritmisch om me heen, zo sterk dat ik het niet meer kon tegenhouden. Ik kwam vlak na haar, met mijn gezicht in haar haar en mijn arm om haar heen, en ik geloof dat ik iets zei, maar ik weet niet meer wat.

Daarna trok ik me heel voorzichtig terug. Ze kromp een beetje ineen en lachte toen.

'Gaat het?' vroeg ik voor de honderdste keer.

Ze draaide zich naar me om. Haar ogen waren nat en haar wangen rood en ze had de grootste glimlach die ik in tijden van haar had gezien.

'Het gaat,' zei ze. 'Het gaat heel erg goed.'

We douchten samen. Ze stond met haar rug tegen me aan onder het warme water en zei een hele tijd niks. Toen we weer in bed lagen, met de kaarsen bijna opgebrand, legde ze haar hoofd op mijn borst.

'Weet je wat het fijnste was?' vroeg ze.

'Nou?'

'Dat je zo bang was om me pijn te doen.' Ze tekende met haar vinger een rondje op mijn buik. 'Ik wist het wel. Maar nu weet ik het echt.'

Ik kuste haar haar. Buiten reed een late bus voorbij en de laatste kaars ging uit.

'Volgende keer,' zei ze slaperig, 'mag het iets minder koud.'

'Ik koop een flesverwarmer,' zei ik.

Ze sliep al voordat ik uitgelachen was.