We hadden het onweer zien aankomen vanaf de uitkijktoren. Een paarse muur boven de horizon, nog ver weg, nog geruisloos. Daan had zijn telefoon gepakt en gezegd dat het pas tegen de avond zou losbarsten, en dat we dus nog makkelijk de lange route over de heide konden lopen. Ik had hem geloofd, omdat ik hem altijd geloof als het over weer gaat. Hij kijkt elke ochtend naar drie verschillende apps.

Na een uur lopen was de hemel boven ons geel geworden. De lucht stond stil en zwaar, zo warm dat mijn shirt aan mijn rug plakte. De heide geurde zoet, bijna honingachtig, en de bijen waren nergens meer te bekennen.

'Daan,' zei ik. 'Die drie apps van jou.'

'Ze zeiden zes uur.' Hij keek omhoog. 'Het is half vijf.'

De eerste donder rolde over ons heen als een vrachtwagen over een brug. Ik voelde hem in mijn borst. Daan pakte mijn hand en we begonnen te lopen, sneller, het zandpad af richting de rij dennen aan de rand van de heide. Ergens daar, wist ik van een eerdere wandeling, stond een oude schaapskooi met een rieten dak.

De regen kwam niet geleidelijk. Het ene moment was het droog, het volgende moment stonden we in een waterval. Grote, warme druppels, zo dicht dat ik Daan op tien meter afstand nauwelijks nog zag. Ik gilde, half van schrik en half van iets wat op plezier leek. Binnen een minuut was ik tot op mijn huid doorweekt.

We vonden de schaapskooi. De deur hing scheef aan één scharnier, maar het dak was heel. Binnen rook het naar droog stro en oud hout. Er lagen een paar balen in de hoek, en door de kieren in de planken viel een grauw, flikkerend licht. Buiten bulderde het.

Ik stond te hijgen, druipend, mijn haar in slierten voor mijn gezicht. Daan stond tegenover me, net zo nat, zijn shirt doorzichtig tegen zijn lijf. Hij begon te lachen. Ik ook. We lachten tot ik moest gaan zitten op een strobaal en hij naast me neerplofte.

'Zes uur,' zei ik.

'Ik zeg mijn abonnementen op.'

Een bliksemflits zette alles even in scherp wit licht. Ik zag zijn gezicht, de druppels in zijn wimpers, de manier waarop hij naar me keek. Het was dezelfde blik als acht jaar geleden, toen we elkaar leerden kennen op een te volle verjaardag en hij me vroeg of ik ook zo'n hekel had aan kringgesprekken.

'Je bibbert,' zei hij.

'Het is niet eens koud.' Maar ik bibberde wel. Van de adrenaline, misschien, of van iets anders.

Hij trok zijn natte shirt uit en wrong het uit boven de vloer. Toen keek hij naar mij. 'Jij moet dat ook uittrekken. Anders blijf je zo.'

'Dat is wel heel doorzichtig, Daan.'

'Je shirt ook,' zei hij, en ik keek naar beneden en zag dat hij gelijk had. Mijn witte T-shirt verborg werkelijk niets meer. Ik had geen beha aan, het was te warm geweest vanochtend.

Ik trok het over mijn hoofd. Het viel met een natte klets op het stro. Daan zei niets. Hij keek alleen, en ik voelde die blik over mijn huid gaan zoals de regen over de heide was gegaan, overal tegelijk.

'Kom eens hier,' zei hij zacht.

Ik ging op zijn schoot zitten, mijn knieën aan weerszijden van zijn heupen. Zijn huid was warm onder het water. Hij legde zijn handen op mijn rug, en ik voelde hoe hij de druppels wegveegde, langzaam, van mijn schouderbladen naar beneden. Ik kuste hem. Hij smaakte naar regen.

Buiten donderde het opnieuw, zo hard dat de planken trilden. Ik schrok, en hij hield me steviger vast.

'Ik vind het eng en mooi tegelijk,' fluisterde ik tegen zijn lippen.

'Ik weet het,' zei hij. 'Ik ook.'

Zijn mond ging naar mijn hals, naar mijn sleutelbeen, naar mijn borst. Hij nam mijn tepel tussen zijn lippen en ik kromde mijn rug, mijn handen in zijn natte haar. Ik voelde hem hard worden onder me, door de doorweekte stof van zijn korte broek, en ik bewoog mijn heupen tegen hem aan, eerst bijna per ongeluk, toen bewust.

'Floor,' zei hij. 'Hier? Echt?'

'Er komt niemand de heide op in dit weer,' zei ik. 'Behalve twee idioten die op apps vertrouwen.'

Hij lachte tegen mijn borst. Toen tilde hij me op, verbazend makkelijk, en legde me neer op een strobaal die hij met zijn rugzak een beetje had vlakgeslagen. Het stro prikte in mijn rug, maar het kon me niets schelen. Hij trok mijn wandelbroek naar beneden, worstelde met de natte stof die om mijn enkels bleef plakken, vloekte zacht, en uiteindelijk lag ik daar naakt in het flikkerende licht.

Hij knielde tussen mijn benen. Hij kuste mijn knie, de binnenkant van mijn dij, steeds hoger, en toen voelde ik zijn tong. Ik greep het stro vast. De regen roffelde op het dak, de wind joeg door de kieren, en Daan nam alle tijd van de wereld. Hij kende me. Hij wist precies waar hij langzaam moest zijn en waar niet, wanneer hij moest wachten en wanneer hij moest blijven.

Ik kwam terwijl de bliksem insloeg, ergens dichtbij. Een knal die alles overstemde, ook mijn eigen stem. Mijn dijen trilden tegen zijn wangen, en hij hield niet op tot ik hem zachtjes wegduwde omdat het te veel werd.

Hij kwam omhoog, grijnzend, zijn kin nat van mij en van de regen. 'Dat was toeval, die bliksem,' zei hij.

'Ik weet niet of ik je geloof.'

'Ik heb er niet eens een app voor.'

Ik trok hem naar me toe en hielp hem uit zijn broek. Hij was zo hard dat het bijna pijn leek te doen. Ik nam hem in mijn hand, streelde hem een paar keer, en zag hoe hij zijn ogen sloot. Toen leidde ik hem naar me toe.

Hij gleed in me met een lange, trage beweging, en ik hoorde hem diep uitademen, alsof hij zijn adem al de hele wandeling had ingehouden. We bewogen samen, eerst langzaam, onze voorhoofden tegen elkaar. Het stro kraakte. Ergens viel een druppel van het dak precies op mijn wang, en Daan kuste hem weg.

'Ik hou van je,' zei hij. Hij zegt het niet vaak, Daan. Hij laat het liever zien. Maar daar, in die schaapskooi, zei hij het twee keer, en de tweede keer brak zijn stem een beetje.

Ik sloeg mijn benen om hem heen en trok hem dieper. 'Harder,' zei ik. 'Alsjeblieft.'

Hij deed het. Hij steunde op zijn armen en nam me met lange, krachtige stoten, en het onweer was ineens niet meer buiten maar binnen in me. Ik voelde een tweede orgasme opkomen, trager dan het eerste, dieper, en toen het kwam, kwam het zo zwaar dat ik zijn naam riep, hard, zonder me ergens iets van aan te trekken. Hij volgde me vlak daarna, met zijn gezicht in mijn hals en mijn naam op zijn lippen, en hij bleef nog lang in me liggen, zwaar en warm en trillend.

Daarna bleven we liggen op het stro, verstrengeld, terwijl het onweer langzaam verder trok. De donder werd een gerommel, het gerommel een gemompel. De regen werd zachter, tot het alleen nog een zacht tikken op het riet was. Door de kieren viel nu een ander licht: goudkleurig, schuin, het licht van een middag die zich herstelt.

'Kijk,' zei Daan.

Ik ging op mijn ellebogen zitten en keek door de scheve deuropening naar buiten. De heide dampte. Over de paarse struiken lag een laagje mist, en daarboven, tegen de wegtrekkende wolken, stond een regenboog. Een volledige boog, van de dennen tot ver achter de uitkijktoren.

'Die heb je ook niet gepland,' zei ik.

'Nee,' zei hij. 'Maar ik neem hem wel.'

We kleedden ons aan in onze natte kleren, wat bijna erger was dan ze niet aan te hebben. Mijn broek plakte, mijn shirt was koud geworden. Daan droeg zijn shirt over zijn schouder en liep met ontbloot bovenlijf het pad op. Het zand was donker en zacht van de regen, en onze voetstappen waren de enige.

Halverwege de terugweg pakte hij zijn telefoon.

'Niet doen,' zei ik.

'Ik wil alleen even kijken wat ze nu zeggen.'

'Daan.'

Hij keek me aan, keek naar de telefoon, en stopte hem terug in zijn zak. 'Je hebt gelijk.'

'Ik heb altijd gelijk over het weer,' zei ik. 'Ik vertel het je alleen nooit.'

We liepen hand in hand terug naar de auto, door een heide die rook als nieuw, en ik wist dat ik nooit meer langs die schaapskooi zou lopen zonder te glimlachen.