Ik was vierendertig en ik had nog nooit een vrouw gezoend. Niet echt, bedoel ik. Een keer op een feest in mijn studententijd, voor een weddenschap, met een meisje dat naar tequila smaakte en daarna meteen naar haar vriend liep. Dat telde niet. Dat had ik mezelf jarenlang voorgehouden: dat telde niet, en dus hoefde ik er ook niet over na te denken.

Toen kwam Fenna in het koor.

Ze was alt, net als ik, en ze kwam naast me staan omdat dat de enige vrije plek was. Ze had kort donker haar en een litteken door haar linkerwenkbrauw, en als ze zong deed ze haar ogen dicht. Ik merkte dat ik minder op de dirigent lette dan op het moment dat zij inademde voor een nieuwe frase. Na drie repetities wist ik precies wanneer dat kwam.

We dronken na afloop koffie in de kerkzaal, met de anderen, en daarna fietsten we een stuk samen op omdat we allebei in de Rivierenbuurt woonden. Ze vertelde dat ze verpleegkundige was geweest en nu docent op een mbo. Ik vertelde dat ik bij een verzekeraar werkte en dat het precies zo saai was als het klonk. Ze lachte daarom, hardop, en ik vond het een van de mooiste geluiden die ik ooit had gehoord.

Pas na vijf weken vroeg ze of ik bij haar wilde eten. Ik zei ja voordat ik nadacht. Daarna dacht ik drie dagen lang nergens anders aan.

Ze woonde op een bovenwoning met een schuin dak en een kat die Bach heette. Ze had risotto gemaakt en een fles witte wijn opengetrokken, en we aten aan een tafeltje bij het raam terwijl het buiten begon te regenen. Ik was zenuwachtig en ik praatte te veel. Over mijn werk, over mijn zus, over de fout die ik altijd maakte in het derde deel van het Requiem. Fenna luisterde, met haar kin in haar hand, en zei af en toe iets wat me liet merken dat ze echt luisterde.

Na het eten zaten we op de bank. Bach lag tussen ons in en spinde. Ze schonk nog een glas in en zei, zonder aanloop: 'Mag ik je iets vragen, Hanna?'

'Ja.'

'Kijk je naar me zoals ik denk dat je naar me kijkt?'

Mijn gezicht werd heet. Ik keek naar mijn glas, naar de kat, naar de regen op het dakraam. 'Ik weet niet hoe jij denkt dat ik kijk.'

'Zoals ik naar jou kijk,' zei ze kalm. 'Al vijf weken.'

Ik wilde iets slims zeggen. Ik wilde zeggen dat ik niet wist wat ik was, dat ik altijd met mannen was geweest, dat dit nieuw was en dat ik er bang voor was. Wat ik zei was: 'Ik heb dit nog nooit gedaan.'

Ze knikte, alsof ze dat al wist. 'Dat hoeft ook niet vanavond. We kunnen ook gewoon de rest van de wijn opdrinken en naar de regen luisteren.'

'En als ik dat niet wil?'

Ze zette haar glas neer. Ze tilde Bach op en zette hem op de grond, en hij liep beledigd naar de keuken. Toen schoof ze naar me toe tot haar knie tegen de mijne lag.

'Dan mag jij bepalen hoe ver,' zei ze. 'Elke stap. Zeg maar stop, en dan stop ik. Zeg maar door, en dan ga ik door.'

Ik zei niets. Ik boog naar voren en kuste haar.

Het was niet zoals op dat feest. Haar lippen waren zacht en ze kuste langzaam, zonder haast, alsof we alle tijd van de wereld hadden. Ze legde een hand op mijn wang en haar duim streek langs mijn kaak. Ik voelde haar adem, ik proefde de wijn, en iets in mijn borst dat al jaren strak had gezeten, liet los. Toen we ophielden lag mijn hand in haar nek, in dat korte haar, en ik wist niet meer wanneer ik hem daar had neergelegd.

'Door?' vroeg ze.

'Door,' zei ik.

Ze kuste mijn hals. Ze kuste het plekje onder mijn oor waarvan ik niet wist dat het zo gevoelig was. Haar hand gleed over mijn rug, onder mijn trui, en bleef liggen op mijn blote huid. Ze wachtte. Ik knikte tegen haar wang.

We deden het langzaam. Ze trok mijn trui uit en ik trok de hare uit, onhandig, met mijn arm verstrikt in een mouw, en we moesten allebei lachen. Ze had een eenvoudige zwarte bh aan en een tatoeage van een muzieksleutel op haar ribben. Ik raakte die aan met mijn vingertoppen en voelde haar huid kippenvel krijgen.

'Je mag kijken,' zei ze. 'Je mag alles.'

Ik had zoveel vrouwen gezien. In kleedkamers, in de sauna, mijn zus, mijn vriendinnen. Maar zo had ik nooit gekeken. Ik maakte haar bh los en ze liet hem van haar schouders glijden, en ik zag haar borsten, klein en rond met donkere tepels, en ik had zin om ze in mijn mond te nemen en dat verbaasde me zo dat ik even stilzat.

'Gaat het?' vroeg ze.

'Ja.' Ik lachte, half verlegen. 'Ik weet alleen niet goed waar ik moet beginnen.'

'Begin waar je zin in hebt.'

Dus dat deed ik. Ik boog mijn hoofd en kuste haar borst, en ze ademde scherp in en legde haar hand op mijn achterhoofd. Ik voelde haar tepel hard worden tegen mijn tong. Ze zei mijn naam, zacht, en het was alsof iemand een deur in me opendeed.

We gingen naar haar slaapkamer. Het bed stond onder het schuine dak en de regen tikte vlak boven ons hoofd. Ze trok me naast zich en kleedde me verder uit, langzaam, elke keer met een vraag in haar ogen, en elke keer knikte ik. Toen ik naakt naast haar lag, keek ze een hele tijd alleen maar naar me.

'Je bent zo mooi,' zei ze. 'Weet je dat?'

Ik wist het niet. Ik had het van mannen gehoord, en dan geloofde ik het half. Van haar geloofde ik het.

Ze raakte me aan zoals niemand me ooit had aangeraakt. Ze wist precies hoe het voelde, denk ik, omdat ze hetzelfde lichaam had. Ze begon bij mijn knieën en ging langzaam naar boven, langs de binnenkant van mijn dijen, en ze stopte telkens net voordat ik wilde dat ze doorging. Ik merkte dat ik mijn heupen bewoog. Ik merkte dat ik nat was, meer dan ik me kon herinneren, en dat ik me daar niet voor schaamde.

'Mag ik je proeven?' vroeg ze.

Ik kon alleen maar knikken.

Ze ging tussen mijn benen liggen en kuste eerst mijn buik, mijn heup, de plek waar mijn dij overging in mijn lies. Toen voelde ik haar tong, warm en plat en heel langzaam, van onder naar boven. Ik greep het laken vast. Ze deed het nog een keer, en nog een keer, en daarna vond ze mijn clitoris en sloot ze haar lippen eromheen en ik maakte een geluid dat ik nog nooit van mezelf had gehoord.

Ze nam de tijd. Ze luisterde naar me, naar elk geluid, elk trillen van mijn benen, en ze paste zich aan zonder dat ik iets hoefde te zeggen. Ze schoof een vinger in me, daarna twee, en kromde ze een beetje, en ik voelde iets opbouwen dat zo diep zat dat ik even bang werd.

'Fenna...'

'Ik ben hier,' zei ze, haar stem gedempt. 'Laat maar gaan.'

Ik kwam met mijn hand in haar haar en mijn hielen in de matras. Het golfde door me heen, één keer, twee keer, en ze ging door tot ik haar zachtjes wegduwde omdat het te veel werd. Daarna kwam ze naast me liggen en trok ze het dekbed over ons heen. Ik lag te trillen. Ik merkte dat ik huilde, een beetje, en ik begreep zelf niet waarom.

'Hé,' zei ze. 'Is het goed?'

'Het is goed,' zei ik. 'Het is gewoon... ik wist het niet. Ik wist niet dat het zo kon voelen.'

Ze veegde met haar duim over mijn wang en zei niets. Ze hield me vast tot ik rustig werd.

Later, toen de regen zachter werd, vroeg ik of ik haar ook mocht aanraken. Ik was nerveus. Ik was bang dat ik het niet goed zou doen. Ze pakte mijn hand en legde hem tussen haar benen en zei: 'Doe gewoon wat je zelf fijn vindt. Ik zeg het wel als ik iets anders wil.'

Het was makkelijker dan ik dacht. Ik deed wat ik bij mezelf deed, in bed, op de avonden dat ik alleen was en aan dingen dacht waar ik overdag niet over durfde na te denken. Ze was warm en glad en ze ademde sneller als ik kleine rondjes maakte. Ik kuste haar terwijl ik het deed, en ze beet zachtjes in mijn onderlip. Toen ze kwam, drukte ze haar voorhoofd tegen het mijne en zei ze mijn naam, en ik voelde haar samentrekken rond mijn vingers, en ik dacht: dit telt. Dit telt wel.

We sliepen pas tegen drieën. Bach kwam ergens in de nacht op het voeteneind liggen. 's Ochtends maakte Fenna koffie en roosterbrood en at ik in haar badjas aan dat tafeltje bij het raam, met de zon op de natte daken.

'En?' vroeg ze. 'Spijt?'

Ik dacht erover na, eerlijk. Ik dacht aan mijn moeder, aan mijn collega's, aan het meisje met de tequila dat ik zo snel mogelijk had willen vergeten. Ik dacht aan de vierendertig jaar dat ik mezelf had verteld dat het niet telde.

'Geen spijt,' zei ik. 'Alleen een beetje boos dat ik zo lang heb gewacht.'

Ze lachte, dat lach waar ik op was gevallen, en schoof haar voet tegen de mijne onder de tafel.

Die donderdag stonden we weer naast elkaar in het koor. Toen we bij het derde deel van het Requiem kwamen, het deel waar ik altijd de fout maakte, voelde ik haar hand heel even tegen de mijne. Ik zong het zonder één fout. De dirigent keek verbaasd op en knikte naar me.

Fenna had haar ogen dicht. Ze glimlachte.