Maaike en ik waren zes jaar getrouwd toen we het huisje in de Algarve huurden. Zes jaar is niet lang, zeggen mensen dan, maar het laatste jaar had gevoeld als drie. Haar nieuwe baan, mijn vader die ziek werd en weer beter, de verbouwing van de keuken die maar niet af wilde. We sliepen naast elkaar als twee collega’s die toevallig hetzelfde bed deelden. Lief, vertrouwd, maar ergens was de vonk onder een stapel rekeningen en appjes over de aannemer verdwenen.

Ik ben Stijn, achtendertig, en ik had die vakantie geboekt zonder het haar te vragen. Twee weken, een wit huisje tussen de olijfbomen, tien minuten lopen van een strand waar je ’s ochtends alleen vissers zag. Toen ik haar de bevestiging liet zien, keek ze me lang aan. “Twee weken niks?” vroeg ze. “Twee weken niks,” zei ik. Ze lachte, voor het eerst in tijden echt, en zei: “Dan wil ik wel dat je je telefoon in de kluis legt.”

De eerste dagen deden we precies wat we hadden beloofd: niks. We sliepen uit, aten sinaasappels van de boom achter het huis, liepen naar het strand en weer terug. Maar ’s nachts lagen we nog steeds netjes aan onze eigen kant van het bed. Het was te warm om te knuffelen, zei ze. Ik zei niks, maar ik voelde hoe dat zinnetje bleef hangen.

Op de vierde dag werd het heet. Echt heet, het soort hitte waarbij de krekels om twee uur ’s middags ophouden met zingen omdat zelfs zij het opgeven. De vrouw van de verhuur had ons gewaarschuwd. “Tussen een en vijf doen we de luiken dicht,” had ze gezegd, met een knipoog die ik toen niet begreep. “Siësta. Dan doet niemand iets.”

We deden de luiken dicht. Het licht in de slaapkamer werd geel en zacht, in strepen over de vloer. De plafondventilator draaide traag. Maaike lag op het bed in alleen een slipje en een dun hemdje, haar haren nog nat van de buitendouche. Ik ging naast haar liggen met een boek dat ik niet las.

“Stijn,” zei ze na een tijdje, zonder haar ogen open te doen. “Weet je wat ik mis?”

Ik legde het boek weg. “Zeg het maar.”

“Dat je naar me kijkt alsof je me niet kent.”

Het was een rare zin, maar ik begreep hem meteen. In het begin, toen we elkaar net kenden, had ik haar soms vanaf de andere kant van een kamer zien staan en dan was het alsof ik haar voor het eerst zag. Een vreemde die ik toevallig mocht aanraken. Ergens tussen de keukentegels en de ziekenhuisbezoeken was dat weggegleden.

Ik draaide me op mijn zij en keek naar haar. Echt keek. De zon had haar schouders al bruin gemaakt, maar onder het bandje van haar hemd zat een witte streep. Er lag een zweetdruppel in het kuiltje van haar hals. Haar borsten bewogen langzaam met haar ademhaling onder de dunne stof, en haar tepels tekenden zich af, niet van de kou.

“Doe je ogen open,” zei ik.

Ze deed het. En ik bleef kijken, zonder iets te zeggen, net zo lang tot ze begon te blozen. Dat had ik al jaren niet meer gezien: Maaike die bloosde.

“Wat doe je?” fluisterde ze.

“Ik ken je niet,” zei ik. “Ik zag je net op het strand en ik ben je gevolgd.”

Ze beet op haar lip. Ik zag dat ze twijfelde of ze moest lachen. Toen besloot ze mee te spelen. “Dat is wel erg brutaal,” zei ze. “Wat wil je van me?”

“Ik wil weten hoe je smaakt.”

Ze ademde scherp in. Ik boog naar haar toe, maar ik kuste haar niet op haar mond. Ik kuste haar schouder, precies op de rand van die witte streep, en proefde zout en zonnebrand. Daarna haar hals, het zweetdruppeltje, het plekje achter haar oor waarvan ik vergeten was dat ze daar zo op reageerde. Ze kreunde zacht en haar hand greep het laken.

Ik nam de tijd. Dat was het grootste verschil met hoe het thuis was geworden: daar ging het, als het al gebeurde, snel en efficiënt, alsof we er een vinkje achter moesten zetten. Hier was er niks om af te vinken. Het was vier uur tot de luiken weer open mochten.

Ik schoof haar hemdje omhoog, centimeter voor centimeter, en kuste elk stukje huid dat vrijkwam. Haar buik, die bewoog als ze lachte. De onderkant van haar borsten. Toen ik eindelijk een tepel in mijn mond nam, boog ze haar rug en zei mijn naam op een manier die ik in maanden niet had gehoord. Ik zoog zachtjes, liet mijn tong eromheen draaien, en deed toen hetzelfde bij de andere, terwijl mijn hand over haar dij gleed.

“Vreemden zijn niet zo geduldig,” hijgde ze.

“Deze wel.”

Ik trok haar hemdje over haar hoofd en gooide het op de grond. Ze lag daar in de gele strepen van het licht en ik keek opnieuw, en deze keer keek ze terug. Ze spreidde langzaam haar benen, een uitnodiging die geen woorden nodig had. Door de dunne stof van haar slipje kon ik zien hoe nat ze was.

Ik kuste haar binnenkant van haar dijen, eerst links, dan rechts, steeds hoger, en ademde warm tegen de stof aan zonder haar aan te raken. Ze trilde. “Stijn, alsjeblieft.”

“Hoe heet je?” vroeg ik, nog steeds in het spel.

Ze lachte hijgend. “Maaike. En als je nu niet doorgaat, ga ik terug naar het strand.”

Ik schoof het slipje opzij en likte haar, één lange, trage haal van onder naar boven. Ze kwam bijna van het bed. Ik hield haar heupen vast en deed het nog eens, en nog eens, en zocht toen met mijn tong haar clitoris, cirkelend, licht, zoals ze het vroeger fijn vond. Ze vond het nog steeds fijn. Haar handen vonden mijn haar en hielden me daar, haar heupen bewogen tegen mijn mond, en het geluid dat ze maakte vulde de hele kamer.

Ik schoof twee vingers in haar, langzaam, en kromde ze een beetje terwijl ik bleef likken. Ze werd stil, op die manier die ik me ineens weer herinnerde, het stilte vóór de storm, en toen kwam ze, met haar dijen om mijn hoofd geklemd en een lange kreun die waarschijnlijk tot bij de olijfbomen te horen was. Ik bleef zacht doorgaan tot ze mijn hoofd wegduwde omdat het te veel werd.

Ze trok me omhoog en kuste me, proefde zichzelf op mijn lippen, en begon aan mijn zwembroek te trekken. “Uit,” zei ze. “Nu.”

Ik was zo hard dat het bijna pijn deed. Ze duwde me op mijn rug en ging op me zitten, en een moment bleef ze zo, haar handen op mijn borst, haar haren die over haar schouders vielen. Ze keek naar me zoals ik naar haar had gekeken. Alsof ze me niet kende.

“Jij bent ook een vreemde,” zei ze. “Een brutale.”

Toen liet ze zich op me zakken, heel langzaam, tot ik helemaal in haar was. We kreunden tegelijk. Ze bleef even stil zitten, haar ogen dicht, en begon toen te bewegen, eerst traag rollend met haar heupen, dan sneller. Het zweet liep over haar rug. Ik hield haar billen vast en duwde omhoog, haar tegemoet, en het bed piepte op een manier die ons allebei aan het lachen maakte, midden in alles.

“Die vrouw van de verhuur weet precies wat siësta betekent,” hijgde Maaike.

“Daarom die knipoog.”

Ze lachte en boog voorover om me te kussen, en in die houding kon ik dieper in haar stoten. Haar lachen veranderde in iets anders. Ik draaide ons om, zodat ze onder me lag, en nam haar benen over mijn armen. Ik bewoog langzaam, diep, en keek naar haar gezicht. Ze hield mijn blik vast. Dat deden we nooit meer, besefte ik: elkaar aankijken terwijl we vreeën. Nu konden we niet ophouden.

Ze stak haar hand tussen ons in en wreef over zichzelf terwijl ik bewoog, en ik voelde hoe ze zich om me heen begon te spannen. “Samen,” fluisterde ze. “Wacht op me.”

Ik wachtte. Het was het moeilijkste wat ik ooit had gedaan. En toen zij voor de tweede keer kwam, haar nagels in mijn schouder, liet ik me gaan, diep in haar, met haar naam in mijn mond.

Daarna lagen we lang stil, plakkerig, onder de ventilator die niks uithaalde. Haar hoofd lag op mijn borst. Buiten begonnen de krekels weer, voorzichtig, alsof ze wilden checken of het al veilig was.

“Ik dacht dat we dit kwijt waren,” zei ze zacht.

“Ik ook.”

“Het lag niet aan ons, hè. Het lag aan alles eromheen.”

Ik streek over haar haar. “Dan nemen we wat van hier mee naar huis.”

“De luiken?” vroeg ze, en we lachten weer.

Die avond aten we gegrilde sardines in het dorp, aan een wiebelende tafel op het pleintje, en ik betrapte mezelf erop dat ik naar haar keek terwijl ze met de ober praatte in haar slechte Portugees. Ze voelde het, draaide zich om en glimlachte op een manier die ik nog kende van onze eerste zomer. Onder de tafel legde ze haar voet tegen mijn kuit.

De rest van de vakantie gingen de luiken elke middag om één uur dicht. Soms vreeën we, soms sliepen we alleen maar met onze benen door elkaar, soms lagen we te praten over dingen die we thuis nooit zeiden. Over mijn vader. Over hoe bang ze was geweest dat ze haar nieuwe baan niet aankon. Over wat we nog wilden.

Toen we thuiskwamen was de keuken nog steeds niet af. Maar op de eerste zondag deed Maaike om één uur ’s middags de gordijnen in de slaapkamer dicht, keek me aan vanuit de deuropening en zei: “Siësta.”

Ik heb nog nooit zo snel een kwast neergelegd.