Ik heet Ruben, ik ben zevenentwintig, en ik had me die zomer voorgenomen om nergens iets van te verwachten. Geen grote inzichten, geen bekering tot het bergleven, en zeker niet iemand. Ik ging een week huttentochten lopen in het Zillertal met mijn oude studievrienden, omdat Sophie het had georganiseerd en omdat Sophie niet accepteert dat je nee zegt. Zes mensen, vijf hutten, een route die op papier 'stevig maar haalbaar' heette.

Kai was de zesde. Hij was een vriend van Mo, Sophies vriend, en hij was erbij gekomen omdat iemand anders had afgezegd. Ik had hem één keer eerder gezien, op een verjaardag, waar hij het grootste deel van de avond op het balkon had gestaan met een biertje en de hond van de gastvrouw. Dertig, lang, donker krullend haar dat hij met een elastiekje bij elkaar hield, en een manier van zwijgen die niet onvriendelijk was, alleen geduldig. Ik had toen gedacht: die vindt mij waarschijnlijk saai.

De eerste dagen liep hij meestal achteraan. Ik ook, omdat ik de langzaamste was; mijn kuiten deden pijn vanaf de eerste helling, en ik zag Sophie, Mo en de tweeling, Lotte en Jesse, steeds verder voor ons uit trekken. Kai bleef bij me. Niet opvallend. Hij bleef gewoon af en toe staan om naar een bloem te kijken, of een marmot, of het uitzicht, op precies de momenten dat ik op adem moest komen.

'Je hoeft niet op mij te wachten,' zei ik op de tweede dag.

'Ik wacht niet,' zei hij. 'Ik kijk naar die steenbok.'

Er stond geen steenbok. Ik zei het niet. Hij gaf me zijn waterfles, ik dronk, en we liepen verder.

Op de vierde dag sloeg het weer om. Halverwege de middag schoof er een grauwe wolkenmuur over de kam, en de tweeling, die altijd voorop liep, kwam terug met het nieuws dat het pad over de pas nog onder de sneeuwresten lag. We moesten omlopen. Het werd een uur langer, toen twee uur, en toen we eindelijk de hut zagen liggen, een stenen gebouw met groene luiken op een richel boven een bergmeertje, begon het net te regenen.

De waardin, een vrouw met een schort en een stem die door hout kon snijden, keek in haar boek en schudde haar hoofd. 'Vier Plätze im Lager,' zei ze. 'Mehr nicht. Ihr seid zu spät.'

Sophie begon te onderhandelen in schoolduits. De waardin zuchtte, keek ons een voor een aan en zei toen dat er nog een kamertje onder het dak was, het Notlager, voor als het echt niet anders kon. Twee britsen. Geen verwarming. 'Klein,' zei ze, en ze hield haar handen een eindje uit elkaar, alsof ze een vis beschreef die tegen was gevallen.

'Wij nemen het,' zei Kai, voordat iemand anders iets kon zeggen. Toen keek hij naar mij. 'Als jij dat goed vindt.'

Ik vond het goed. Ik weet niet meer precies wat ik zei. Iets als 'prima' of 'tuurlijk', met een stem die net iets te hoog uitviel.

Het kamertje was inderdaad klein. Een schuin dak, een raampje ter grootte van een schoolbord, twee houten britsen tegen elkaar aan geschoven, elk met een dun matras en een wollen deken die naar kamfer en hooi rook.

We aten beneden met de anderen, kaasspätzle en rode wijn. Buiten regende het, binnen was het warm en luid. Ik zat naast Kai op de bank, onze knieën tegen elkaar onder tafel. Geen van ons trok zijn knie terug. Ik merkte het, en hij merkte dat ik het merkte, en toen keek hij me even aan, heel kort, en lachte niet. Dat was erger dan als hij wel had gelachen.

Om tien uur ging het licht uit. Hüttenruhe. We klommen met onze hoofdlampjes de steile trap op naar het kamertje.

We kleedden ons om in het donker, met onze ruggen naar elkaar toe. Het was koud. De regen tikte op het dak, een paar handbreedtes boven ons hoofd. Ik kroop in T-shirt en boxer onder mijn deken en lag stil.

'Ruben,' zei hij na een tijdje.

'Ja?'

'Heb jij het ook zo koud?'

'Ja.'

'De waardin zei dat het hier gebruikelijk is om dekens te delen. In het Notlager.'

'Zei ze dat?'

'Nee.' Ik hoorde hem glimlachen in het donker. 'Maar het klonk overtuigend.'

Ik lachte. Toen tilde ik mijn deken op, hij schoof erbij en legde zijn eigen deken over ons allebei heen. Ineens lag hij naast me, zijn arm tegen mijn arm, zijn adem warm in mijn nek.

We lagen een hele tijd zo. Een kwartier, misschien langer. Ik luisterde naar de regen en naar zijn ademhaling, die niet trager werd. Hij sliep niet. Ik ook niet.

'Mag ik je iets vragen?' zei hij.

'Ja.'

'Die steenbok. Op dag twee. Je wist dat hij er niet was, toch?'

'Ja.'

'Waarom zei je niks?'

Ik dacht erover na. 'Omdat ik wilde dat je bleef.'

Het werd stil. Toen voelde ik zijn hand, heel voorzichtig, op mijn heup. Hij liet hem daar liggen, zonder te bewegen, alsof hij een vraag stelde. Ik legde mijn hand op de zijne. Dat was het antwoord.

Hij kuste me in het donker. Eerst onzeker, alsof hij de afstand verkeerd had ingeschat, zodat hij half mijn mondhoek raakte en half mijn wang. Toen beter. Zijn lippen waren zacht, zijn baard schuurde een beetje, en hij smaakte naar wijn en tandpasta. Ik draaide me naar hem toe en sloeg mijn arm om hem heen, en we kusten lang en langzaam, alsof we alle tijd van de wereld hadden. Die hadden we ook. Er was niets anders te doen in die hut, op die berg, in die regen.

'Is dit goed?' fluisterde hij.

'Ja. Voor jou?'

'Ik wil dit al sinds die verjaardag.'

'Je stond de hele avond op het balkon.'

'Omdat ik niet wist hoe ik met je moest praten.'

Ik schoof mijn hand onder zijn shirt. Zijn huid was warm, zijn buik plat en een beetje behaard, en ik voelde zijn spieren samentrekken onder mijn vingers. Hij trok zijn shirt uit, en toen het mijne, en daarna lagen we bloot tegen elkaar aan, borst tegen borst, en het was zo intens dat ik even mijn ogen moest sluiten en alleen maar ademen.

We deden het langzaam. We moesten wel: de britsen kraakten bij elke beweging, en onder ons, door de planken, hoorden we gesnurk en het piepen van een stapelbed. Elke keer dat het hout kraakte verstijfden we allebei en lachten we zachtjes in elkaars hals. Ik liet mijn hand over zijn rug gaan, over zijn billen, en trok hem tegen me aan. Ik voelde hoe hard hij was, door de dunne stof van zijn boxer heen, tegen mijn eigen erectie.

'Mag ik?' vroeg hij, zijn vingers aan de rand van mijn boxer.

'Ja.'

Hij schoof hem naar beneden en nam me in zijn hand. Ik deed hetzelfde bij hem. Hij was dik en warm en lag precies goed in mijn hand, en ik bewoog langzaam, mijn duim over zijn eikel, tot ik hem hoorde zuchten. We lagen op onze zij, tegenover elkaar, voorhoofd tegen voorhoofd, en streelden elkaar in hetzelfde tempo. Af en toe kuste hij me.

Later ging hij met zijn mond naar beneden, kus voor kus, over mijn borst, mijn buik, en verdween onder de dekens. Ik voelde zijn adem en daarna zijn lippen, warm en nat, om me heen. Ik greep de rand van het matras vast. Ik moest mijn onderarm tegen mijn mond drukken. Hij deed het langzaam en zorgvuldig, zoals hij alles deed, alsof hij een pad verkende waarvan hij elke steen wilde onthouden.

'Kai,' fluisterde ik. 'Kai, ik—'

Hij kwam omhoog en kuste me, nam ons allebei samen in zijn hand, zijn vingers om ons heen geklemd, en bewoog. Ik legde mijn hand over de zijne. We keken elkaar aan, of probeerden het, in dat donker, en ademden in elkaars mond. Ik kwam als eerste, met een schok die door mijn hele lijf trok, en hij vlak daarna, met zijn gezicht in mijn hals en een geluid dat hij half in mijn schouder smoorde.

We lagen een tijd na te hijgen. Toen veegde hij ons schoon met zijn T-shirt, en ik zei dat dat zijn enige schone shirt was, en hij zei dat hij dat wist, en we moesten weer lachen. Daarna trok hij de dekens over ons heen en sloeg zijn arm om me heen, en ik viel in slaap met mijn rug tegen zijn borst en zijn adem in mijn haar.

Hij maakte me wakker toen het nog donker was.

'Kom,' fluisterde hij. 'Dit moet je zien.'

Het was half zes. De regen was weg. Door het raampje zag ik een lucht die van zwart naar diepblauw verkleurde. We kleedden ons zo stil mogelijk aan en slopen de trap af, langs de slaapzaal waar de anderen lagen te snurken, naar het terras.

Het was ijskoud. Onze adem maakte wolkjes. Het meertje onder de hut lag spiegelglad, en daarachter stonden de bergen, zwart tegen een lucht die langzaam lichter werd. Kai had twee dekens van de bank in de gelagkamer meegenomen. Hij sloeg er een om mijn schouders en ging naast me zitten op de houten bank, de andere om zich heen, zijn knie tegen de mijne.

Toen kwam het licht. Eerst raakte het de hoogste top, een roze vlek op de sneeuw, die oranje werd en langzaam naar beneden kroop, over de rotsen, over de gletsjer, over de groene hellingen. Het meer kleurde mee. Ergens floot een marmot, schel en hoog.

'Daar,' zei Kai, en hij wees.

Op een richel boven het meer, scherp afgetekend tegen het licht, stond een steenbok. Een echte, met gekromde hoorns zo lang als mijn onderarm. Hij keek naar ons, onbewogen, alsof wij degenen waren die er niet hoorden.

'Nu bestaat hij wel,' zei ik.

'Ik zei toch dat hij er was.'

'Vier dagen te vroeg, dan.'

'Nee,' zei hij. 'Precies op tijd.'

Ik leunde tegen hem aan. Hij legde zijn hand op mijn knie. We bleven zitten tot de zon helemaal boven de kam stond en de waardin met een emmer naar buiten kwam, ons verbaasd aankeek, haar wenkbrauwen optrok en zonder een woord twee bekers koffie bracht.

Bij het ontbijt kwamen de anderen binnen, slaperig en verfrommeld. Lotte keek naar ons, naar Kai's hand die vlak naast de mijne op tafel lag, en toen naar Sophie. Sophie grijnsde. Mo deed alsof hij niets zag. Jesse vroeg of iemand de jam wilde doorgeven.

De laatste drie dagen liepen Kai en ik achteraan. Niemand vond dat vreemd.

Op het station in Mayrhofen, terwijl de anderen hun rugzakken de trein in hesen, trok hij me even opzij.

'Ik heb nagedacht,' zei hij.

'Dat is gevaarlijk.'

'In oktober is het stil in de Dolomieten. Sommige hutten zijn nog open tot half oktober. Ik dacht: wij tweeën. Vijf dagen. Geen schema.'

'En als het regent?'

'Dan vragen we om het Notlager.'

Ik keek naar hem, naar de donkere krullen die uit zijn elastiekje ontsnapten, naar die rustige ogen, en ik dacht aan mijn voornemen van het begin van de zomer. Nergens iets van verwachten.

'Ja,' zei ik. 'Laten we dat doen.'

Hij grijnsde, voor het eerst die week breed en zonder terughoudendheid. In de trein naar huis zat hij naast me met een kaart van de Dolomieten op zijn knieën en een potlood achter zijn oor, en hij zette rondjes om hutten met namen die ik niet kon uitspreken. Bij elke hut die hij omcirkelde schreef hij in de kantlijn, in kleine letters, hetzelfde woord: steenbok?