Het pand aan de Oudegracht had geen lift. Dat stond niet in de advertentie, dat ontdekte Yusuf pas op de dag van de verhuizing, toen de verhuiswagen beneden stond en de chauffeur zijn armen over elkaar sloeg en zei dat hij alleen tot de voordeur ging.

Ik woonde op de tweede verdieping, tegenover de deur van het appartement dat hij had gehuurd. Ik ben Bas, ik ben vierendertig, en ik zat die zaterdag op de trap mijn fietsband te plakken toen hij met de eerste doos naar boven kwam. Zwaar hijgend, een plank onder zijn arm, zijn T-shirt al donker van het zweet.

'Is dit altijd zo steil?' vroeg hij.

'Elke dag,' zei ik. 'Je went eraan. Je kuiten ook.'

Hij lachte, en ik keek iets te lang naar zijn armen. Hij had donkere krullen, een baard van een paar dagen en ogen die ergens tussen bruin en groen in zaten. Later wist ik dat hij zesendertig was, docent geschiedenis op een middelbare school in Zeist, en dat hij net uit een relatie van acht jaar kwam. Op dat moment wist ik alleen dat hij nog zo'n veertig dozen beneden had staan en dat niemand hem hielp.

Ik legde mijn fietsband neer en liep naar beneden.

We sjouwden de hele middag. Dozen met boeken, vooral. Hij had meer boeken dan meubels. Een bank die we op de overloop moesten kantelen, een bed in onderdelen, een fiets, een cactus in een pot die hij zelf naar boven droeg alsof het een kind was. Ergens rond vier uur zaten we op de vloer van zijn lege woonkamer met twee flesjes bier uit de supermarkt op de hoek, ruggen tegen de muur, benen voor ons uit.

'Ik weet niet eens hoe je heet,' zei hij.

'Bas.'

'Yusuf.' Hij stak zijn flesje naar me uit en we tikten. 'Bedankt, Bas. Ik was echt van plan om te gaan huilen op de eerste overloop.'

'Dat had ik gezien,' zei ik. 'Je had dat gezicht.'

Hij lachte weer. Zijn schouder raakte de mijne. Hij trok hem niet weg.

De weken daarna zagen we elkaar vaak. Op de trap, bij de brievenbussen, in de supermarkt. Hij leende mijn boormachine. Ik leende zijn ladder. Hij klopte een keer op mijn deur met een schaal linzensoep omdat hij 'per ongeluk voor zes mensen' had gekookt. We aten samen aan mijn keukentafel, en hij vertelde over zijn ex, Daniël, en hoe het was geëindigd. Niet met ruzie, maar met stilte. Twee mensen die naast elkaar waren gaan leven in plaats van samen.

'Ik wil dat niet meer,' zei hij. 'Die stilte. Ik wil dat iemand me ziet.'

Ik zei niets. Ik zag hem. Dat was het probleem. Ik zag hem al weken.

Het gebeurde op een avond in oktober. Het regende, en de stroom viel uit in de hele straat. Ik zat in het donker met een kaars toen er op mijn deur werd geklopt.

'Ik heb geen kaarsen,' zei Yusuf. Hij stond in de gang met de zaklamp van zijn telefoon onder zijn kin, als een kind bij een kampvuur. 'Ik heb wel wijn.'

Ik liet hem binnen.

We zaten op mijn bank, bij het licht van drie theelichtjes en een kaars die naar vanille rook. De regen kletterde tegen de ramen en de gracht beneden was zwart en glanzend. We dronken de wijn uit mokken, omdat ik mijn glazen niet kon vinden in het donker. Hij vertelde over de Tachtigjarige Oorlog, en ik luisterde niet naar de woorden maar naar zijn stem.

Op een gegeven moment hield hij op met praten.

'Bas,' zei hij. 'Mag ik iets vragen?'

'Ja.'

'Kijk jij naar mij zoals ik denk dat je naar me kijkt? Of verbeeld ik het me?'

Mijn mond werd droog. Ik had kunnen lachen, het kunnen wegwuiven. In plaats daarvan zette ik mijn mok op tafel.

'Je verbeeldt het je niet,' zei ik.

Hij keek me aan in het flakkerende licht. Toen boog hij naar voren en kuste me.

Het was een zachte zoen. Voorzichtig, vragend. Zijn baard schuurde langs mijn kin. Ik legde mijn hand in zijn nek en trok hem dichterbij, en de zoen werd dieper, warmer, hongeriger. Hij smaakte naar wijn. Hij maakte een geluid diep in zijn keel dat door me heen ging tot in mijn tenen.

'Is dit goed?' fluisterde hij tegen mijn lippen.

'Dit is heel goed.'

We kusten lang, op de bank, als tieners. Mijn handen onder zijn trui, over zijn rug, de warme huid, de lijn van zijn ruggengraat. Zijn hand op mijn dij, langzaam omhoog. Ik was hard, en hij voelde het, en hij glimlachte tegen mijn mond.

'Slaapkamer?' vroeg ik.

'Ik zie niks,' zei hij.

'Ik weet de weg.'

Ik nam een kaars mee en zijn hand, en leidde hem door de gang. In de slaapkamer zette ik de kaars op de vensterbank. Het licht viel oranje over het bed. Hij trok zijn trui over zijn hoofd, en ik keek naar hem. Naar de donkere haren op zijn borst, de zachte buik, de littekens op zijn schouder van een fietsongeluk dat hij me eens had verteld.

'Je kijkt weer,' zei hij.

'Jij wilde gezien worden.'

Hij slikte. Iets in zijn gezicht brak open. Hij kwam naar me toe en trok mijn shirt uit, en daarna maakte hij mijn riem los, heel langzaam, met zijn ogen op de mijne. Mijn spijkerbroek viel op de grond. Hij ging op zijn knieën zitten.

Ik moest me vasthouden aan de kast. Zijn mond was warm en nat en geduldig. Hij nam alle tijd, alsof er niets anders was in de wereld dan dit, deze kamer, dit kaarslicht. Ik keek naar beneden, naar zijn krullen tussen mijn vingers, naar zijn ogen die af en toe omhoog keken, en ik dacht dat ik nog nooit zo bekeken was als nu ik naar hem keek.

'Kom hier,' zei ik schor. 'Ik wil je zien.'

We vielen op het bed. Ik trok zijn broek uit, en zijn boxer, en daarna lagen we naakt tegen elkaar aan, huid op huid, en dat alleen al was bijna te veel. Ik kuste zijn hals, zijn borst, zijn buik. Ik nam hem in mijn hand en daarna in mijn mond, en hij kreunde mijn naam, Bas, Bas, alsof hij het woord net had geleerd.

Hij trok me omhoog. 'Ik wil je,' zei hij. 'In me. Als jij dat wilt.'

Ik wilde het. Ik pakte een condoom en glijmiddel uit de la van mijn nachtkastje. Mijn handen trilden een beetje. Hij zag het en pakte ze vast.

'Langzaam,' zei hij. 'We hebben de hele nacht. De stroom komt toch niet terug.'

Ik moest lachen, en het trillen hield op.

Ik bereidde hem voor met mijn vingers, met veel glijmiddel en nog meer geduld, terwijl ik hem kuste. Ik voelde hoe hij zich ontspande, langzaam, en hoe zijn ademhaling dieper werd. Toen hij knikte, ging ik tussen zijn benen liggen. Hij sloeg zijn enkels om mijn rug. Ik gleed in hem, centimeter voor centimeter, en we hielden allebei onze adem in.

'Gaat het?' vroeg ik.

'Ja.' Zijn ogen glansden in het kaarslicht. 'Ja. Niet stoppen.'

Ik begon te bewegen. Langzaam eerst, diep. Hij hield mijn gezicht tussen zijn handen en keek me aan, de hele tijd, en dat was het intiemste wat ik ooit had meegemaakt. Geen ogen dicht, geen wegkijken. Alleen wij. De regen buiten, het kraken van het bed, onze adem die steeds sneller ging. Ik nam hem in mijn hand en streelde hem op het ritme van mijn heupen.

Hij kwam eerst, met een lange, rauwe kreun, zijn rug gebogen, zijn vingers in mijn schouders. Het gevoel van hem die om me heen samentrok was genoeg. Ik kwam vlak na hem, diep in hem, met mijn voorhoofd tegen het zijne.

Daarna lagen we lang stil. Hij had zijn hoofd op mijn borst. Ik streelde zijn krullen. De kaars was bijna opgebrand.

'Dit was niet de reden dat ik op je deur klopte,' zei hij na een tijd.

'Nee?'

'Nee.' Hij grinnikte. 'Oké. Een beetje wel.'

Om half twaalf ging de stroom weer aan. Overal in het huis floepten lampen aan, de koelkast begon te zoemen, en ergens in de woonkamer schoot de radio aan met een hit uit de jaren negentig. We schrokken allebei en lagen daarna te lachen tot de tranen over onze wangen liepen.

'Ik moet die lampen uitzetten,' zei ik.

'Laat maar,' zei hij. Hij trok het dekbed over ons heen. 'Ik vind het licht wel mooi. Dan zie ik je tenminste.'

De volgende ochtend zette hij koffie in mijn keuken, alsof hij er al jaren woonde. Hij droeg mijn badjas, die hem te klein was. Ik zat aan tafel en keek naar hem.

'Je kijkt weer,' zei hij, zonder zich om te draaien.

'Ik ga ook niet meer stoppen,' zei ik.

Hij zette twee mokken op tafel, ging tegenover me zitten en legde zijn voet tegen de mijne.

'Mooi,' zei hij. 'Dan blijf ik.'

Twee maanden later hebben we de muur tussen onze voordeuren niet doorgebroken, zoals hij als grap voorstelde. Maar zijn cactus staat inmiddels op mijn vensterbank, mijn boormachine woont bij hem, en elke avond loopt een van ons de vier stappen over de overloop. Er is nog steeds geen lift. We vinden het niet erg. Je went eraan.