Ze had het gezegd op een dinsdagavond, tijdens de afwas, alsof ze vroeg of ik nog melk wilde halen.

'Ik wil dat jij een keer de leiding neemt. Echt. Niet een beetje.'

Ik stond met een theedoek in mijn hand en een bord dat half droog was. Saskia keek niet op van het sop. Haar wangen waren rood, maar dat kon ook van het hete water komen.

'Hoe bedoel je, echt?' vroeg ik.

Toen keek ze wel op. 'Dat weet je best, Jeroen.'

En dat wist ik ook. We hadden er al eerder omheen gedraaid. Een hand om haar pols die ik iets te lang vasthield. Een keer dat ik haar haar vastpakte en zij een geluid maakte dat ik nooit meer vergat. Grapjes over handboeien die geen grapjes waren. Maar we hadden het nooit uitgesproken, nooit afspraken gemaakt.

Dus maakten we die avond afspraken. Aan de keukentafel, met twee glazen wijn en een notitieblok, als twee mensen die een verbouwing plannen. Wat ze wilde. Wat ze absoluut niet wilde. Hoe hard was hard. Een stopwoord: rood. Een woord voor langzamer: oranje. Ik schreef het allemaal op en voelde me tegelijk belachelijk en opgewonden.

'Nog één ding,' zei ze, toen we bijna klaar waren. 'Ik wil niet weten wanneer. Ik wil dat jij het beslist.'

Het duurde twee weken. Twee weken waarin ik las, nadacht, een paar dingen bestelde en die in een doos onder het bed legde waarvan ze wist dat hij er stond maar die ze niet mocht openmaken. Ik zag haar er soms naar kijken. Ik zag hoe ze haar lip tussen haar tanden nam.

Op een vrijdagavond kwam ze thuis van haar werk en lag er een sleutel op de keukentafel. Een klein zilveren sleuteltje, op een wit kaartje. Op het kaartje had ik geschreven: *Douchen. Daarna naakt naar de slaapkamer. Knielen naast het bed. Wachten.*

Ik zat in de woonkamer en hoorde haar binnenkomen. Ik hoorde haar tas op de grond vallen. Ik hoorde een lange stilte. Toen hoorde ik de douche.

Ik had mezelf voorgenomen haar twintig minuten te laten wachten. Het werden er vijftien, omdat ik het zelf niet langer uithield. Toen ik de slaapkamer binnenkwam, zat ze precies waar ik had gezegd, op haar knieën op het kleed naast het bed, haar handen op haar dijen, haar natte haar over haar schouders. Ze keek naar de grond.

Ik had het licht gedimd. Er brandde één lamp, in de hoek. Ik ging op de rand van het bed zitten, vlak voor haar, en zei een tijd lang niets.

'Kijk me aan,' zei ik toen.

Ze tilde haar hoofd op. Haar ogen waren groot en donker.

'Wat is je woord?'

'Rood,' zei ze. 'En oranje voor langzamer.'

'Goed. Vanavond ben je van mij. Als je iets wilt zeggen, vraag je toestemming. Begrepen?'

'Ja.'

Ik wachtte.

Ze slikte. 'Ja, Jeroen.'

Ik moest me inhouden om niet te glimlachen. Ik pakte de doos onder het bed vandaan en zette hem naast me. Ik haalde er een zachte leren halsband uit, zwart, met een klein ringetje. Ik hield hem omhoog zodat ze hem kon zien.

'Hoofd omhoog.'

Ze strekte haar nek. Ik deed de halsband om, niet te strak, twee vingers ruimte, zoals ik had gelezen. Mijn handen trilden een beetje. Ik hoopte dat ze het niet merkte. Toen ik het gespje dichtdeed, hoorde ik hoe haar ademhaling veranderde, sneller en ondieper.

Uit de doos kwamen twee leren manchetten voor haar polsen. Ik deed ze om, één voor één, en klikte ze met een karabijnhaakje achter haar rug aan elkaar. Het kleine zilveren sleuteltje paste op het slotje van de halsband. Ik legde het op het nachtkastje, waar ze het kon zien.

'Die sleutel,' zei ik, 'ligt daar de hele avond. Als je rood zegt, gaat alles meteen af. Zonder vragen. Zonder dat ik boos ben. Snap je dat?'

'Ja, Jeroen.' Haar stem was zachter nu.

Ik stond op en liep om haar heen. Langzaam. Ik liet mijn vingers over haar schouders gaan, over haar rug, langs haar vastgebonden armen. Ze had kippenvel. Ik pakte een handvol van haar natte haar en trok haar hoofd zachtjes naar achteren, zodat ze naar me op moest kijken.

'Je hebt hier twee weken op gewacht.'

'Ja.'

'Heb je eraan gedacht?'

Ze aarzelde. 'Elke dag.'

'Wat heb je gedacht?'

Ze bloosde tot in haar hals. 'Dat je me zou laten wachten. Dat je me zou laten smeken.'

'Dan gaan we dat doen.'

Ik trok mijn shirt uit, toen mijn broek, en ging weer op de rand van het bed zitten, naakt, met haar tussen mijn knieën. Ik was zo hard dat het bijna pijn deed. Ze keek ernaar, en toen naar mij, en ik zag hoe graag ze wilde.

'Vraag het,' zei ik.

'Mag ik je pijpen? Alsjeblieft?'

'Langzaam,' zei ik. 'Alleen je mond.'

Met haar handen op haar rug had ze geen steun, dus ik hield haar haar vast en bepaalde het tempo. Ze nam me langzaam in haar mond, warm en nat, en ik moest mijn ogen even sluiten. Ik liet haar een tijdje gaan, toen trok ik haar zachtjes terug. Ze hijgde. Er glinsterde speeksel op haar lip.

'Goed zo,' zei ik, en ik zag wat die twee woorden met haar deden. Haar schouders zakten, haar ogen werden vochtig, niet van verdriet maar van iets anders.

Ik hielp haar overeind en legde haar op het bed, op haar buik, haar handen nog steeds op haar rug. Ik pakte het laatste uit de doos: een smalle leren flogger met zachte slierten. Ik liet hem over haar rug glijden zodat ze kon voelen wat het was.

'Tien,' zei ik. 'Jij telt.'

De eerste was zacht, bijna een aai. Ze telde. De tweede iets harder, op de bolling van haar billen. Ze telde, met een trilling in haar stem. Bij de vijfde kreunde ze tussen de cijfers door. Bij de zevende vroeg ze, zonder dat ik iets had gezegd: 'Mag het harder?'

Ik stopte even. 'Weet je het zeker?'

'Ja, Jeroen.'

De laatste drie waren harder. Haar huid kleurde roze. Ze telde ze alle drie, de laatste bijna als een snik, en toen ik de flogger neerlegde en mijn hand op haar gloeiende huid legde, duwde ze zich ertegenaan alsof ze er niet genoeg van kon krijgen.

Ik liet mijn hand tussen haar benen glijden. Ze was doorweekt.

'Kijk eens aan,' zei ik zacht.

Ze verborg haar gezicht in het kussen. Ik streelde haar, langzaam, tot ze begon te kronkelen, tot ze haar heupen tegen mijn hand aan bewoog. En toen stopte ik.

'Nee,' zei ze. 'Alsjeblieft.'

'Je vroeg geen toestemming om te praten.'

Ze maakte een geluid van pure frustratie. Ik begon opnieuw, en stopte opnieuw, precies op het randje. Drie keer. Vier keer. Bij de vijfde keer smeekte ze, met de juiste woorden, met mijn naam, met zoveel wanhoop in haar stem dat ik zelf bijna brak.

'Wat wil je?' vroeg ik.

'Ik wil dat je me neukt. Alsjeblieft. Ik wil klaarkomen met jou in me.'

Ik trok haar heupen omhoog, zodat ze op haar knieën lag met haar wang op het kussen en haar armen op haar rug, en ik gleed in één beweging bij haar naar binnen. Ze schreeuwde in het kussen. Ik pakte de manchetten op haar rug vast, als een handvat, en bewoog in haar, eerst langzaam, toen harder, met elke stoot dieper.

'Je mag komen,' zei ik, 'als ik het zeg.'

Ze knikte wild, kreunend. Ik voelde hoe ze zich om me heen samenkneep, hoe dichtbij ze was. Ik hield het zo lang als ik kon. Toen boog ik voorover, mijn borst tegen haar rug, mijn mond bij haar oor.

'Nu.'

Ze kwam zo hard dat haar hele lichaam schokte. Ik voelde het om me heen pulseren, en dat nam me mee, en ik kwam diep in haar met haar naam in mijn mond.

Daarna was het stil. Ik maakte de manchetten los, als eerste. Ik wreef haar polsen, haar schouders. Ik pakte het zilveren sleuteltje van het nachtkastje en maakte de halsband open. Er stond een rode streep in haar hals, heel licht. Ik kuste hem.

Ik trok een deken over ons heen en hield haar vast. Ze huilde een beetje, en lachte toen, en huilde weer.

'Gaat het?' vroeg ik.

'Het gaat heel goed,' zei ze. 'Het is gewoon veel.'

Ik had water klaargezet, en een reep chocola, omdat ik had gelezen dat dat hielp. Ze at hem op met kruimels op het kussen en ik vond haar nooit mooier dan toen.

'Was het goed?' vroeg ik later, in het donker. 'Voor jou? Echt?'

'Je trilde,' zei ze. 'Met die halsband. Ik voelde het.'

'Ik was zenuwachtig.'

'Dat vond ik het mooiste,' zei ze. 'Dat je zo streng deed en tegelijk zo voorzichtig was.'

Ze legde haar hoofd op mijn borst. Ik streek door haar haar, dat inmiddels droog was en in de war zat.

'Volgende keer,' zei ze, half in slaap, 'wil ik ook niet weten wanneer.'

Het sleuteltje ligt nog steeds op het nachtkastje. Soms, als ze 's ochtends wakker wordt, kijkt ze er even naar. En dan kijkt ze naar mij. En dan weet ik dat ze zich afvraagt of het vandaag is.

Ik zeg nooit iets. Dat hoort bij de afspraak.