We hadden er drie weken over gepraat voordat ze me ook maar één keer aanraakte. Dat was haar regel, niet de mijne. Ik had het liefst na het eerste kopje koffie al op mijn knieën gezeten.

Ik had Yara leren kennen op een borrel in een café in Utrecht, zo'n bijeenkomst waar mensen uit de scene elkaar gewoon aangekleed en bij daglicht ontmoeten, met bitterballen en een biertje. Ik was eenendertig en zat daar voor het eerst. Ik wist al jaren wat ik wilde, maar ik had het nog nooit hardop tegen iemand gezegd. Zij was vijfendertig, droeg een spijkerjasje en gympen, en zag eruit als iemand die bij de gemeente werkte. Dat bleek ook zo te zijn.

'Je zit te kijken alsof je een sollicitatiegesprek hebt,' zei ze, toen ze naast me kwam zitten.

'Zo voelt het ook een beetje.'

'Mooi,' zei ze. 'Dan ga ik je een paar vragen stellen.'

Die vragen gingen door. In het café, daarna via berichtjes, daarna bij haar thuis, op de bank, met thee. Wat ik wilde. Wat ik absoluut niet wilde. Waar ik bang voor was. Welke woorden ik prettig vond en welke me uit de stemming haalden. Of ik medicijnen gebruikte, of ik problemen had met mijn schouders, wanneer ik voor het laatst getest was. Ze schreef het allemaal op in een notitieboekje met een zwarte kaft. Ik vond het eerst bijna klinisch. Daarna vond ik het het meest opwindende wat iemand ooit voor me had gedaan.

'Geel als je wilt dat ik langzamer ga,' zei ze. 'Rood is stoppen, meteen, zonder discussie. En als je je mond niet kunt gebruiken, tik je drie keer met je hand. Herhaal maar.'

Ik herhaalde het.

'Goed zo,' zei ze. 'Zaterdag om acht uur. Je belt niet aan. Ik laat de deur op de klink.'

Die zaterdag stond ik om tien voor acht al in haar straat. Ik liep twee keer om het blok om niet te vroeg te zijn. Om precies acht uur duwde ik de deur open. Het halletje was donker, alleen een kaars op het kastje, en daarnaast een briefje in haar handschrift.

Schoenen uit. Sokken uit. Kom naar de woonkamer en kniel bij de bank. Niet praten.

Mijn hart sloeg zo hard dat ik het in mijn keel voelde. Ik deed wat er stond. In de woonkamer brandden meer kaarsen, er klonk zachte muziek, iets met een cello. Een dikke deken lag op de vloer voor de bank. Ik knielde erop, met mijn handen op mijn dijen zoals we hadden afgesproken, en wachtte.

Ik weet niet hoe lang. Vijf minuten, misschien tien. Lang genoeg om te merken hoe alles in me tot rust kwam, hoe het gedoe in mijn hoofd stiller werd. Het werk, de mail die ik nog moest sturen, de verjaardag van mijn moeder volgende week. Allemaal weg. Er was alleen de deken onder mijn knieën en het geluid van de cello.

Toen hoorde ik haar voetstappen achter me.

Ze zei niets. Ze liep om me heen, langzaam, en ik zag haar blote voeten op het parket en daarna de zoom van een zwarte jurk. Ik keek niet op. Ze legde twee vingers onder mijn kin en tilde mijn gezicht op.

Ze zag er anders uit. Niet verkleed, niet in leer of lak. Gewoon een zwarte jurk en haar haar los. Maar haar gezicht was anders, rustiger, en haar ogen keken naar me alsof ik van haar was.

'Kleur?' vroeg ze.

'Groen,' zei ik.

'Mooi.' Ze streek met haar duim over mijn onderlip. 'Je bent precies op tijd, Koen. Daar ben ik blij om. Trek je shirt uit.'

Ik trok het uit. Ze nam het van me aan, vouwde het netjes op en legde het op de leuning van de bank. Toen pakte ze iets van de salontafel. Een zwarte zijden sjaal.

'Ogen dicht.'

Ze knoopte de sjaal om mijn hoofd. De wereld werd donker, alleen het flakkeren van kaarslicht door de stof. Ik voelde haar vingers in mijn nek, haar adem bij mijn oor.

'Ik ga je handen vastbinden,' zei ze. 'Achter je rug. Het touw is zacht. Als je vingers gaan tintelen, zeg je het.'

'Ja.'

'Ja, wat?'

Dat hadden we ook besproken. Mijn wangen gloeiden. 'Ja, Yara.'

Het touw was van katoen en ze werkte langzaam, met zorg, een lus om elke pols en dan een paar keer ertussendoor. Ik trok er voorzichtig aan. Het gaf niet mee. Iets in mijn buik ontspande, juist omdat het niet meegaf.

Toen begon ze.

Ze raakte me alleen aan met haar vingertoppen. Eerst mijn schouders, dan mijn rug, langs mijn ruggengraat naar beneden tot aan mijn broekband, en weer omhoog. Zo licht dat ik me na een minuut alleen nog maar op haar vingers kon concentreren. Ik voelde iets kouds, metaal misschien, of een stukje ijs, dat over mijn borst gleed en een tepel raakte, en ik schrok zo dat ik bijna van mijn knieën viel. Ze lachte zachtjes en hield me met een hand op mijn schouder overeind.

'Rustig,' zei ze. 'Ik heb je.'

Het waren de nagels die ik nooit zal vergeten. Ze haalde ze over mijn rug, eerst zacht, toen harder, lange lijnen van mijn schouders naar mijn heupen, en ik voelde de huid opwarmen en gaan schrijnen en kreunde zonder dat ik het wilde. Ze stopte meteen.

'Kleur?'

'Groen,' zei ik, en mijn stem klonk schor. 'Heel groen.'

'Dat dacht ik al.'

Ze deed het opnieuw. En weer. Tussendoor kuste ze de plekken waar ze me had gekrast, haar lippen koel op mijn hete huid, en die afwisseling maakte me zo gek dat ik helemaal niet meer helder kon denken. Ik was zo hard dat het pijn deed tegen mijn spijkerbroek. Ze wist het. Ze liet haar hand eroverheen glijden, één keer, kort, en trok hem toen weer weg.

'Nog niet,' zei ze.

Ik geloof dat ik iets smekends zei. Ik weet niet meer precies wat.

'Wat zei ik over praten?'

'Sorry, Yara.'

'Je bent zo lief als je sorry zegt,' zei ze. 'Sta op.'

Met gebonden handen en geblinddoekt opstaan is lastiger dan het klinkt. Ze hielp me, met een hand onder mijn elleboog, en toen ik eenmaal stond, knoopte ze mijn broek los en trok hem met mijn boxer naar beneden. Ik stapte eruit. Ik stond naakt in haar woonkamer, met mijn handen op mijn rug, en ik kon haar niet zien. Ik had me nog nooit zo kwetsbaar gevoeld, en nog nooit zo veilig.

Ze liet me een hele tijd zo staan. Ik hoorde haar gaan zitten op de bank. Ik voelde haar blik, ook al kon ik hem niet zien.

'Weet je wat ik zie?' zei ze. 'Ik zie een man die drie weken heeft gewacht. Die zich aan elke afspraak heeft gehouden. Die vanavond om tien voor acht al in mijn straat stond, want ik zag je vanuit het raam lopen.' Ze lachte zacht. 'Twee keer om het blok, Koen.'

Ik voelde mijn gezicht rood worden onder de blinddoek.

'Dat vind ik heel mooi,' zei ze. 'Kom hier.'

Ze leidde me met een hand op mijn heup tot ik tussen haar knieën stond. Toen voelde ik haar mond. Heet en nat en zonder enige waarschuwing, en ik slaakte een kreet en mijn knieën knikten. Ze hield me met twee handen tegen mijn dijen overeind. Ze nam me diep, traag, en precies als ik voelde dat ik het niet meer kon houden, stopte ze.

'Niet komen,' zei ze. 'Pas als ik het zeg.'

Ze deed het nog twee keer. Ik trilde over mijn hele lichaam. Ik voelde zweet over mijn rug lopen, over de schrammen, en het prikte. Ik zei 'geel' bij de derde keer, niet omdat het te veel was, maar omdat ik bang was dat ik het niet meer zou kunnen tegenhouden, en ze stopte onmiddellijk en legde haar hand plat op mijn buik.

'Goed zo,' zei ze. 'Dat was precies goed. Adem.'

Ik ademde. Ze wachtte tot mijn ademhaling rustiger werd. Toen trok ze me naast zich op de bank, op mijn rug, met mijn gebonden handen onder me, en ik voelde de jurk langs mijn benen strijken en haar knieën aan weerszijden van mijn heupen.

'Ik ga je nu nemen,' zei ze. 'En als ik zover ben, mag jij ook. Niet eerder.'

Ze liet zich langzaam op me zakken. Ze was nat en warm en ik voelde haar dijen trillen, en ik begreep dat zij dit net zo graag wilde als ik. Dat had ik niet verwacht. Ik had gedacht dat het alleen om mij zou draaien, en dat bleek helemaal niet zo te zijn. Ze bewoog zich op haar eigen tempo, met haar handen op mijn borst en haar nagels die zich in mijn huid drukten. Ik hoorde haar ademhaling veranderen. Ze trok de blinddoek van mijn ogen.

'Kijk naar me.'

Ik keek. Haar wangen waren rood, haar haar plakte aan haar slapen, en ze keek op me neer met een blik die ik de rest van mijn leven zal herinneren. Ze ging sneller. Ze legde een hand om mijn keel, niet knijpend, alleen liggend, warm en zwaar, en zei mijn naam. Toen ze kwam, kneep ze om me heen en gooide ze haar hoofd achterover, en ik hield het bijna niet meer.

'Nu,' fluisterde ze. 'Nu mag je.'

Het voelde alsof er iets in me openbrak. Ik kwam zo hard dat ik even helemaal niets zag, en ze bleef op me zitten en streelde mijn gezicht en zei steeds weer: 'Goed zo. Goed zo, Koen. Ik ben er.'

Daarna maakte ze het touw los, heel voorzichtig, en wreef ze over mijn polsen tot het gevoel terugkwam. Ze sloeg de dikke deken om ons allebei heen en trok me met mijn hoofd tegen haar borst. Ik merkte dat ik huilde. Niet van verdriet. Ik weet eigenlijk nog steeds niet goed waarvan.

'Dat mag,' zei ze. 'Dat gebeurt vaker. Laat maar komen.'

Ze haalde thee, met veel suiker, en een bord met stukjes chocola. Ze smeerde iets koels op mijn rug, waar de schrammen zaten. We zaten een uur onder die deken en praatten over van alles en nog wat, over haar werk bij de gemeente, over de cellomuziek, over een film die we allebei slecht vonden. Pas daarna vroeg ze, met het notitieboekje op haar knie: 'Vertel. Wat vond je goed, wat was te veel, wat wil je nog een keer?'

Ik vertelde het haar. Alles. Ze schreef het op.

Toen ik om twee uur 's nachts in mijn jas in het halletje stond, de kaars inmiddels opgebrand, trok ze me nog één keer naar zich toe en kuste ze me op mijn voorhoofd.

'Volgende week zaterdag,' zei ze. 'Acht uur. De deur zit op de klink.'

'Ja, Yara.'

Ze glimlachte. 'En Koen? Deze keer mag je gewoon meteen naar binnen lopen. Niet weer twee keer om het blok.'

Ik ben de week daarop drie keer omgelopen. Ze wist het natuurlijk. Ze heeft het opgeschreven.