Het eerste wat ik van mijn nieuwe buurman zag, was zijn rug. Het was een zaterdag eind augustus, ik stond met een kop koffie op mijn balkon, en beneden op straat stond een verhuisbus met de achterklep open. Een man in een grijs T-shirt sjouwde in zijn eentje een bank naar binnen, wat op zich al indrukwekkend was, en toen hij hem neerzette om even op adem te komen, trok hij zijn shirt omhoog om zijn gezicht af te vegen.

Ik ben achtendertig. Ik ben gescheiden, ik heb een eigen zaak, en ik heb in mijn leven genoeg mannenruggen gezien om er niet meer van onder de indruk te raken. Ik raakte er toch van onder de indruk.

Hij heette Jesse, bleek later die middag, toen ik met een fles wijn en mijn beste glimlach bij hem aanbelde om me voor te stellen. Begin veertig, timmerman, net uit Zwolle hierheen verhuisd 'voor een nieuw begin', wat hij zei met een scheef lachje dat verder geen uitleg nodig had. Hij had sterke handen met een pleister om zijn duim en ogen die net iets te lang op mijn mond bleven hangen als ik praatte. Hij bedankte me voor de wijn. Hij zei dat ik altijd mocht aankloppen als er iets was.

Ik liet hem drie weken met rust. Dat vond ik zelf heel netjes.

Toen was er de spiegel. Een grote, ovale, met een vergulde lijst, die ik op de rommelmarkt had gevonden en al anderhalf jaar tegen de muur in mijn gang had laten leunen, omdat ik geen boor had en eerlijk gezegd ook geen zin. Op een donderdagavond, na een lange dag en twee glazen wijn, keek ik naar die spiegel en zag ik mezelf erin staan: blote voeten, mijn haar los, het zijden hemdje dat ik na het douchen had aangetrokken. Ik zag er goed uit. Ik zag eruit als een vrouw die iets wilde.

Ik trok een vest aan, niet dicht, en belde bij hem aan.

Hij deed open in een joggingbroek en met een theedoek over zijn schouder. Achter hem rook het naar knoflook.

'Femke,' zei hij. Hij klonk blij. Hij keek naar het vest en toen weer, snel, naar mijn gezicht.

'Sorry dat ik stoor,' zei ik, wat niet waar was. 'Ik heb een spiegel die al anderhalf jaar wil hangen en ik heb geen boor. Mag ik de jouwe even lenen?'

Hij grijnsde. 'Je mag mijn boor lenen,' zei hij, 'maar je mag hem niet zelf gebruiken.'

'O nee?'

'Nee. Ik ben timmerman. Ik ga niet toekijken hoe jij met mijn boor in een waterleiding prikt. Ik kom wel even.'

'Nu?'

'Mijn pasta kan wel tien minuten wachten.'

Tien minuten, dacht ik. We zullen zien.

Hij kwam binnen met een gereedschapskist en een waterpas en hij was meteen serieus. Hij klopte op de muur, luisterde, haalde een apparaatje tevoorschijn dat piepte bij leidingen, en vroeg op welke hoogte ik de spiegel wilde. Ik ging ervoor staan en hield hem tegen me aan. Jesse stond achter me en keek over mijn schouder in het glas.

'Iets hoger,' zei hij.

Ik tilde hem hoger. Mijn vest gleed van mijn schouder.

'Zo?'

Het bleef even stil. In de spiegel zag ik zijn gezicht, vlak achter het mijne. Hij keek niet naar de lijst.

'Zo is goed,' zei hij, en zijn stem was een tikje lager dan daarnet.

Hij zette een potloodstreepje en boorde twee gaten. Het geluid was oorverdovend in mijn smalle gang, en ik moest lachen om hoe geconcentreerd hij keek, met zijn tong tussen zijn tanden. Hij draaide er pluggen en schroeven in, tilde de spiegel op, alleen, alsof hij niets woog, en hing hem op. Hij legde de waterpas op de lijst, tikte er een millimeter tegenaan en deed een stap achteruit.

Daar stonden we, met z'n tweeën, in de spiegel. Ik op blote voeten, hij met houtstof op zijn onderarmen.

'Hij hangt,' zei hij.

'Hij hangt,' zei ik. 'Wat ben ik je schuldig?'

'Niks. Buren.'

'Dat vind ik niet goed genoeg.' Ik draaide me om, zodat ik hem aankeek in plaats van zijn spiegelbeeld. Hij stond heel dichtbij in die smalle gang. Ik rook knoflook en zaagsel en iets van zeep. 'Ik betaal altijd mijn schulden, Jesse.'

Hij slikte. Ik zag zijn adamsappel op en neer gaan. 'Femke...'

'Je pasta,' zei ik. 'Die wacht al tien minuten.'

'Die mag nog wel even wachten.'

'Mooi,' zei ik, en ik legde mijn hand plat op zijn borst en duwde hem heel zachtjes met zijn rug tegen de muur, vlak naast de spiegel. Ik ging op mijn tenen staan en kuste hem.

Hij was even verbaasd. Een halve seconde maar. Toen lagen zijn handen op mijn heupen, groot en warm door het dunne zijde heen, en kuste hij me terug, eerst voorzichtig en daarna helemaal niet meer voorzichtig. Hij smaakte naar wijn en naar knoflook en het kon me niets schelen.

'Ik heb hier sinds die bank op gehoopt,' zei hij tegen mijn mond.

'Welke bank?'

'Ik zag je heus wel staan op je balkon,' zei hij. 'Met je koffie. Waarom denk je dat ik mijn shirt omhoog deed?'

Ik trok me een paar centimeter terug en keek hem aan. Hij grijnsde, betrapt en trots tegelijk.

'Jij bent sluwer dan je eruitziet,' zei ik.

'En jij hebt helemaal geen boor nodig gehad,' zei hij. 'Ik zag die spiegel al toen je de eerste keer je deur openliet. Hij stond al weken tegen de muur.'

'Anderhalf jaar.'

'Anderhalf jaar,' herhaalde hij, en hij lachte, en ik kuste dat lachen van zijn gezicht.

Ik liet mijn vest op de grond vallen. Daaronder droeg ik alleen het hemdje en een slipje, en ik zag hoe zijn blik naar beneden ging en daar bleef. Ik pakte zijn handen en legde ze waar ik ze wilde hebben: één op mijn borst, door de zijde heen, de andere op mijn billen. Hij gromde zacht.

'Jij weet wat je wilt,' zei hij.

'Ik ben achtendertig,' zei ik. 'Ik heb geen tijd meer voor mannen die moeten raden.' Ik trok zijn T-shirt omhoog, over zijn hoofd, en daar was die rug weer, en de voorkant die erbij hoorde. Ik liet mijn handen eroverheen gaan, over zijn borst en zijn buik, en verder, over de band van zijn joggingbroek. Hij was hard. Ik liet mijn hand erop liggen en voelde hoe hij tegen mijn palm aan duwde.

'Slaapkamer?' vroeg hij hees.

'Nee,' zei ik. 'Hier.'

Ik draaide hem om, zodat hij met zijn rug naar de spiegel stond, en zakte voor hem op mijn knieën. Ik trok zijn broek omlaag. Ik keek naar hem op, en hij keek naar mij, en achter hem, in die vergulde lijst, zag ik mijn eigen gezicht en mijn eigen handen. Ik nam hem in mijn mond en hoorde zijn achterhoofd zachtjes tegen de muur bonken.

Ik nam de tijd. Ik vond het heerlijk om hem te horen, die diepe, verbaasde geluiden, zijn hand die eerst nergens heen wist en daarna zachtjes in mijn haar kwam te liggen. Ik speelde met hem, met mijn tong en mijn lippen en mijn hand, en elke keer als zijn ademhaling te snel ging, hield ik op en keek ik hem aan tot hij lachte en vloekte tegelijk.

'Femke,' zei hij uiteindelijk, 'als je zo doorgaat...'

'Dan wat?' Ik stond op en duwde hem achteruit, door de gang, de woonkamer in, tot hij met zijn knieën tegen mijn bank aanliep en erop neerviel. Ik trok mijn slipje uit. Mijn hemdje liet ik aan. Ik ging schrijlings op hem zitten.

'Condoom,' zei ik, en ik boog opzij naar het laatje van het bijzettafeltje.

Hij keek naar het laatje. 'Dat ligt daar zomaar?'

'Ik ben voorbereid,' zei ik. 'Altijd. Net als jij met je leidingzoeker.'

Ik rolde het om hem heen en liet me langzaam op hem zakken. Hij vulde me helemaal en ik bleef even stil zitten, mijn handen op zijn schouders, mijn voorhoofd tegen het zijne, om het te voelen. Toen begon ik te bewegen.

Ik bepaalde het tempo. Eerst langzaam, diepe, ronde bewegingen van mijn heupen, terwijl hij het hemdje omhoog duwde, mijn borsten in zijn handen nam en zijn mond om mijn tepel sloot. Daarna sneller. Ik pakte zijn hand en legde zijn duim tussen mijn benen, precies waar ik hem wilde, en liet hem zien hoe. Hij leerde snel. Hij was tenslotte iemand die met zijn handen werkte.

'Zo,' zei ik. 'Precies zo. Niet ophouden.'

Hij hield niet op. Ik bereed hem met mijn handen op de rugleuning van de bank, mijn hoofd achterover, en voelde het opbouwen, dat warme, trekkende gevoel diep in mijn buik dat steeds groter werd, tot het ineens over me heen sloeg en ik mezelf hoorde roepen. Veel te hard voor een flat met dunne muren, maar de buurman die het het best kon horen, lag onder me. Ik kwam en bleef komen, schokkend om hem heen, en hij greep mijn heupen, stootte nog een paar keer diep omhoog en kwam toen ook, met zijn gezicht tegen mijn borst en mijn naam als een kreun.

We bleven zo zitten. Lang. Zijn armen om me heen, mijn hart dat langzaam tot rust kwam. Ergens in het trappenhuis sloeg een deur.

'Mijn pasta,' zei hij uiteindelijk, in mijn hals.

Ik begon te lachen. 'Die is nu echt verpieterd.'

'Waarschijnlijk staat het gas nog aan.'

'Jesse!'

'Grapje,' zei hij. 'Ik heb het uitgezet voordat ik kwam.' Hij keek op, met een grijns die ik inmiddels begon te kennen. 'Ik zei toch: ik zag die spiegel al weken staan. Ik wist dat je ooit zou komen. Ik had alleen niet gedacht dat het op een donderdag zou zijn.'

'Je bent echt sluw.'

'Voorbereid,' verbeterde hij me. 'Net als jij.'

Later, veel later, nadat we zijn koude pasta samen uit de pan hadden gegeten op zijn keukenvloer en nadat hij me had laten zien dat zijn bed ook heel goed was, liep ik in zijn T-shirt terug naar mijn eigen voordeur. In de gang bleef ik even staan voor de spiegel. Hij hing kaarsrecht. Mijn haar was een puinhoop, mijn lippen waren gezwollen, en ik zag eruit als een vrouw die precies had gekregen wat ze wilde.

De volgende ochtend lag er een briefje op mijn deurmat, in blokletters, met een potloodstreep eronder alsof hij hem had afgemeten.

JE KEUKENKASTJE HANGT SCHEEF. ZAG IK GISTEREN. ZATERDAG TIJD? IK NEEM MIJN EIGEN BOOR MEE.

Ik las het twee keer. Toen pakte ik een pen en schreef eronder, voordat ik het bij hem door de bus schoof: Zaterdag is goed. Er is ook nog een lamp in de slaapkamer. En een plank. En ik weet zeker dat ik tegen die tijd nog wel iets vind wat scheef hangt.