Het hotel in Lissabon had zo'n airco die nooit helemaal stil werd. Een zacht gezoem, ergens achter het plafond, alsof het gebouw zelf lag na te denken. Ik lag op mijn rug op een bed dat te groot was voor één persoon, mijn laptop dichtgeklapt op het nachtkastje, mijn overhemd over de stoel, en ik keek naar het licht van de stad dat door de lamellen viel. Elf dagen zat ik hier nu. Nog negen te gaan.

Lotte had gezegd dat ze zou bellen als ze thuis was van haar etentje. Het was kwart over twaalf bij mij, kwart over elf bij haar: dat ene uur verschil dat nergens op sloeg en toch alles net iets scheef zette. Als zij ontbeet, zat ik al in een vergadering. Als ik eindelijk klaar was met werken, was zij net gaan slapen. Elke dag waren we elkaar een uur kwijt.

Mijn telefoon trilde op het laken naast me. Haar naam, met dat stomme fotootje dat ik ooit van haar had gemaakt toen ze met een mond vol croissant iets probeerde te zeggen.

'Hé,' zei ik.

'Hé jij.' Haar stem was laag en een beetje schor, zoals altijd na een avond met wijn en vriendinnen. Ik hoorde een sleutelbos op het aanrecht kletteren, haar hakken die over de vloer tikten en dan ophielden. 'Lig je al?'

'Al een tijdje. Ik wachtte op jou.'

'Lief.' Een plof, de bank, dacht ik, of het bed. 'Het was gezellig. Marieke heeft een nieuwe vriend en we moesten alles horen. Echt alles.'

'Alles?'

Ze lachte. 'Je wil het niet weten. Of eigenlijk wel. Hij doet blijkbaar iets met zijn tong dat ze niet kon uitleggen zonder met haar handen te gebaren. In een restaurant, Bram. De ober wist niet waar hij moest kijken.'

Ik grinnikte en draaide me op mijn zij, de telefoon tegen mijn oor. 'En jij zat erbij te knikken.'

'Ik zat erbij te denken aan jou,' zei ze. Even was het stil. 'Dat is het probleem. Ik zit daar met een glas wijn en iedereen praat over seks en ik denk alleen maar: hij ligt nu in een of ander hotelbed in Portugal en ik kan er niet eens bij.'

Er zat iets in haar stem wat ik kende. Een ondertoon. Het was dezelfde toon waarop ze soms op zondagochtend 'blijf nog even liggen' zei, met haar hand al onder het dekbed.

'Wat heb je aan?' vroeg ik. Het klonk afgezaagd zodra ik het zei, en ze schoot ook prompt in de lach.

'Echt? Gaan we dat doen?'

'Ik vraag het gewoon. Ik ben benieuwd.'

'Mijn zwarte jurk,' zei ze. 'Die met de knoopjes aan de voorkant. En mijn hakken heb ik net uitgeschopt.'

Ik zag hem meteen voor me. Die jurk had ze aangehad op de verjaardag van haar broer, en ik had de hele avond naar dat rijtje knoopjes zitten staren, naar het bovenste dat ze open had gelaten en het tweede dat telkens leek te twijfelen.

'Die jurk,' zei ik.

'Ja, die jurk.' Ik hoorde dat ze glimlachte. 'Hoezo?'

'Je weet precies hoezo.'

Een zacht geritsel. 'En jij?'

'Boxershort. Verder niks. Het is hier nog vierentwintig graden.'

'Dus je ligt daar half naakt in het donker te wachten tot ik bel.'

'Zo kun je het zeggen.'

'Hm.' Weer een pauze, langer nu. Toen, zachter: 'Bram, ik heb net het bovenste knoopje losgemaakt.'

Mijn adem stokte een fractie. Het was belachelijk hoe snel het ging; elf dagen zonder haar en mijn lichaam reageerde op één zin alsof het al die tijd op precies deze woorden had gewacht.

'Alleen het bovenste?'

'Ik doe het rustig aan. Jij hebt me elf dagen laten wachten, jij mag ook even wachten.'

'Dat is niet eerlijk. Ik heb hier een baas.'

'En ik heb hier een leeg bed,' zei ze. 'Tweede knoopje.'

Ik sloot mijn ogen. Het hielp. Ik zag de slaapkamer thuis, het lampje aan haar kant dat ze altijd aanliet, het raam met het gordijn dat nooit helemaal dicht ging. Ik zag haar liggen, op haar rug, haar haren uitgewaaierd over mijn kussen. Ze sliep op mijn kussen als ik weg was; dat had ze ooit toegegeven.

'Lig je in bed?' vroeg ik.

'Op jouw kant.'

'Natuurlijk.'

'Het ruikt nog een beetje naar jou. Niet veel meer. Ik moet het een beetje verzinnen.' Haar stem werd ademiger. 'Derde knoopje. Nu zie je mijn beha. De zwarte, met dat kant.'

'Lotte.'

'Ja?'

'Ik zie het voor me.'

'Dat is de bedoeling.' Ze lachte zacht en het geluid ging rechtstreeks naar mijn onderbuik. 'Wat doe jij nu?'

Ik keek omlaag, naar mijn hand die al op mijn buik lag, net boven het elastiek van mijn boxer. Eerlijk zijn leek me het beste. 'Ik lig hier naar je te luisteren,' zei ik, 'en ik word hard van een knoopje.'

'Van drie knoopjes,' verbeterde ze me. 'Doe je hand eens omlaag. Niet erin. Erop.'

Ik deed het. Door de dunne stof voelde ik hoe strak ik al stond, en ik liet mijn adem hoorbaar ontsnappen.

'Hoorde ik dat?' fluisterde ze.

'Dat hoorde je.'

'Ik vind het fijn om dat te horen. Daar mis ik je het meest om, denk ik. Niet eens om je handen. Om die geluidjes die je maakt als je denkt dat ik ze niet hoor.'

'Jij maakt ze ook.'

'Wacht maar.' Weer dat geritsel, iets wat over het laken schoof. 'Ik heb de jurk nu helemaal open. Ik lig hier in mijn ondergoed met een open jurk om me heen en ik doe mijn hand over mijn borst. Over het kant. Mijn tepels zijn hard, Bram. Al sinds het restaurant.'

Ik trok mijn boxer omlaag, over mijn heupen, en schopte hem onder het laken van me af. De lucht van de airco was koel op mijn huid en ik nam mezelf in mijn hand, langzaam, zoals zij het zou doen.

'Ik heb hem uitgedaan,' zei ik.

'Waarom?'

'Omdat ik je niet meer kon volgen met iets aan.'

Ze zuchtte, lang en diep, en ik wist dat ze haar ogen dicht had. 'Vertel me wat je doet. Precies.'

Dus vertelde ik het haar. Hoe ik mijn hand om me heen had gesloten, hoe ik langzaam bewoog, van onder naar boven, mijn duim over de top. Hoe ik me voorstelde dat het haar hand was, met die ring die ze altijd om haar middelvinger droeg en die soms koud tegen me aan kwam. Ik hoorde mezelf praten met een stem die ik nauwelijks herkende, laag en traag, en aan de andere kant van de lijn werd haar ademhaling sneller.

'Mijn hand zit in mijn slipje,' zei ze ineens. 'Ik kon niet meer wachten.'

'Vertel.'

'Ik ben zo nat.' Ze klonk bijna verbaasd. 'Het is te gek voor woorden. Ik raak mezelf nauwelijks aan en het voelt alsof je hier bent. Twee vingers. Langzaam rondjes. Zoals jij het doet als je me plaagt.'

'Als ik je plaag ga ik nog langzamer.'

'Dan ga ik nog langzamer,' zei ze, en ik hoorde haar slikken. 'Bram... praat tegen me. Zeg wat je zou doen als je hier was.'

Ik dacht niet eens na. 'Ik zou die jurk niet uittrekken. Ik zou hem open laten liggen, om je heen, zodat je er nog een beetje in zit. Ik zou je beha omlaag trekken, net genoeg, en je tepel in mijn mond nemen terwijl mijn hand tussen je benen ligt. Ik zou je laten wachten. Ik zou je laten vragen.'

'Ik vraag het,' zei ze, buiten adem. 'Ik vraag het nu.'

'Dan zou ik mijn vingers in je laten glijden. Eén. Dan twee. En dan zou ik naar beneden gaan, met mijn mond, en je proeven tot je je handen in mijn haar zet en me tegen je aan drukt, zoals je altijd doet.'

Een geluid ontsnapte haar, half kreun, half lach. 'Ik doe het. Twee vingers. O god. Ik heb mijn knieën opgetrokken. Ik lig hier helemaal open voor jou en jij zit achttienhonderd kilometer verderop.'

'Ik ben hier,' zei ik. Mijn hand bewoog sneller nu, mijn heupen kwamen van het matras. 'Ik hoor alles. Elk geluidje.'

'Ik wil dat je in me komt,' fluisterde ze. 'Ik wil je op me voelen, je gewicht, ik wil...' Ze maakte de zin niet af. Haar ademhaling brak in korte stoten. 'Ga je mee? Ik ben bijna. Ik wil dat je meegaat.'

'Ik ben er ook bijna.'

'Zeg mijn naam.'

Ik zei haar naam. Ik zei hem nog een keer, en toen hoorde ik haar komen: die hoge, ingehouden kreet die ik zo goed kende, die ze altijd in het kussen probeerde te smoren vanwege de buren en die nu helemaal vrij was, rechtstreeks in mijn oor. Het was genoeg. Het was meer dan genoeg. Ik kwam met haar stem nog in mijn hoofd, schokkend, mijn vrije hand in het laken geklauwd, warm over mijn buik, en een tijdlang was er niets anders dan ons hijgen, gelijk op over al die kilometers heen.

Het duurde even voor een van ons iets zei.

'Nou,' zei Lotte uiteindelijk. Ze klonk slaperig en heel tevreden. 'Dat was nieuw.'

'Dat was nieuw,' gaf ik toe. Ik keek naar het plafond, naar het streepjeslicht van de lamellen. Ergens buiten belde een tram. 'Ik moet nu iets doen met hotelzeep en een handdoek.'

Ze proestte het uit. 'Heel romantisch.'

'Ik ben een romantisch man.'

'Dat ben je echt.' Ze zweeg even. 'Bram?'

'Hm?'

'Negen dagen nog.'

'Acht en een half. Ik land vrijdagmiddag om tien over vier.'

'Ik weet het. Het staat in mijn agenda met drie uitroeptekens.' Ik hoorde haar draaien, waarschijnlijk diep in mijn kussen. 'Ik kom je halen.'

'Je hoeft niet...'

'Ik kom je halen,' herhaalde ze. 'In die jurk.'

Ik lachte. 'Op Schiphol.'

'Met een jas eroverheen. Ik ben niet gek. Maar alleen jij en ik weten wat eronder zit.'

'En wat zit eronder?'

'Dat,' zei ze, 'mag jij in de auto uitzoeken. Op de parkeerplaats. Ik parkeer helemaal achteraan, op P3, in de hoek waar nooit iemand staat.'

'Je hebt hier echt over nagedacht.'

'Elf dagen lang,' zei ze. 'En daarna rijden we naar huis, en dan zet ik mijn telefoon uit en jij de jouwe, en dan heb je het hele weekend om al die dingen te doen die je net zei. In de goede volgorde.'

'Er was een volgorde?'

'Er is altijd een volgorde. Eerst de jurk open laten. Dat heb je zelf gezegd.'

Ik glimlachte in het donker. 'Ik zal het opschrijven.'

'Doe dat. Dan kun je het morgen in je vergadering teruglezen.'

'Dan haal ik het einde van die vergadering niet.'

'Dat is jouw probleem,' zei ze, en ze geeuwde, lang en uitgebreid. 'Ik ga slapen. Op jouw kant.'

'Ik weet het.'

'Welterusten, Bram.'

'Welterusten. Bij jou is het nog vandaag, weet je dat? Hier is het al morgen.'

'Dan loop jij een uur op me voor,' zei ze. 'Gebruik het maar om me te missen.'

Ze hing op. Ik bleef nog even liggen met de telefoon op mijn borst, het scherm dat langzaam doofde. Toen opende ik mijn agenda, scrolde naar vrijdag en typte onder het vluchtnummer, met een duim die nog een beetje trilde: P3. Achterste hoek. Niet te laat zijn.

Daarna zette ik er, voor de zekerheid, ook drie uitroeptekens achter.