Het was de eerste vrije woensdag in maanden. Geen deadlines, geen vergaderingen, geen kinderfeestje van een neefje waar ik toch naartoe moest. Lieke was voor haar werk drie dagen in Lissabon, de buren waren op vakantie, en buiten regende het zo zacht en gestaag dat het leek alsof de hele stad even op pauze stond.

Ik had me voorgenomen om nuttig te zijn. De dakgoot schoonmaken, de belastingpapieren sorteren, eindelijk die kast in de gang opruimen. Om half twaalf lag ik nog in bed met een kop koffie en een boek waar ik al weken niet aan toe was gekomen. Om twaalf uur had ik het boek weggelegd en lag ik gewoon te luisteren naar de regen op het dakraam.

Het is gek hoe je lichaam soms eerder weet wat het wil dan je hoofd. Ik voelde het als een warme zwaarte onder in mijn buik, een loomheid die niets met moeheid te maken had. Ik had al dagen nauwelijks aan seks gedacht: te druk, te moe, Lieke al vroeg weg naar het vliegveld. En nu, in de stilte van een leeg huis, kwam het terug als een golf.

Ik trok het dekbed een stukje omlaag en keek naar mezelf. Gewoon een man van vierendertig in een grijze boxershort, met een beetje te veel haar op zijn borst en een litteken op zijn knie van een val met de fiets. Niets bijzonders. Maar de manier waarop de stof spande, de manier waarop ik al half hard werd van alleen maar het idee, voelde ineens als iets wat ik mezelf veel te lang niet had gegund.

Ik besloot het niet te haasten. Dat was het punt, eigenlijk: ik had de hele middag.

Ik stond op, liep naar de badkamer en zette de douche aan. Het warme water op mijn schouders voelde als een hand die eindelijk de spanning wegnam. Ik zeepte me langzaam in, mijn borst, mijn buik, mijn dijen. Ik liet mijn handen dwalen zonder doel, zoals je soms door een stad loopt zonder te weten waar je heen wilt. Toen mijn hand tussen mijn benen gleed, ademde ik scherp in. Ik was nu helemaal hard.

Maar ik stopte. Ik spoelde de zeep af, draaide de kraan dicht en droogde me af met een grote handdoek die nog naar Liekes wasverzachter rook. Ik wilde dit niet staand onder de douche afraffelen, zoals ik soms 's ochtends deed voordat ik naar mijn werk ging. Ik wilde het echt.

In de slaapkamer schoof ik de gordijnen half dicht, zodat het grijze licht van buiten zacht en diffuus werd. Ik zette een plaat op die Lieke en ik allebei mooi vonden, iets met een trage bas en een vrouwenstem die nauwelijks boven een fluistering uitkwam. Ik pakte het flesje olie uit het nachtkastje, het flesje dat we meestal samen gebruikten, en ging op mijn rug op het bed liggen, naakt, met mijn hoofd op twee kussens.

Een tijd lang deed ik niets. Ik lag daar alleen maar, voelde de koele lucht op mijn huid, hoorde de regen en de muziek. Mijn erectie lag zwaar tegen mijn buik. Ik merkte dat mijn ademhaling al trager werd.

Ik goot een beetje olie in mijn handpalm en warmde het op tussen mijn vingers. Toen legde ik mijn hand eerst niet op mijn pik, maar op mijn borst. Ik streek langzaam over mijn tepels, iets wat ik zelden deed, en was verbaasd hoe gevoelig ze waren. Een rilling liep van mijn borst naar mijn buik. Ik liet mijn hand verder zakken, over mijn navel, over de plek waar mijn heupbeen uitstak, en langs de binnenkant van mijn dij. Ik plaagde mezelf, zoals Lieke mij soms plaagde, bijna aanraken en dan net niet.

Toen ik eindelijk mijn hand om mezelf heen sloot, kreunde ik hardop. Het geluid klonk vreemd in de lege kamer, maar ik schaamde me niet. Er was niemand om me te horen. De olie maakte alles glad en warm, en ik bewoog langzaam, van de basis naar de top en weer terug, mijn duim cirkelend over de eikel bij elke slag omhoog.

Ik deed mijn ogen dicht en liet mijn gedachten gaan.

Ze gingen vanzelf naar Lieke. Naar de laatste keer dat we samen een hele zondagochtend in bed waren gebleven, een paar weken geleden. Hoe ze boven op me had gezeten met het dekbed als een cape om haar schouders, lachend, haar haar in de war. Hoe ze zich voorover had gebogen en in mijn oor had gefluisterd wat ze wilde. Hoe ze klonk als ze kwam, dat hoge, verraste geluid alsof het haar elke keer opnieuw overviel.

Mijn hand bewoog sneller. Ik voelde de spanning opbouwen in mijn ballen, in mijn dijen, in de onderkant van mijn rug. En ik stopte weer. Ik liet los, legde mijn hand plat op mijn buik en ademde diep in en uit, terwijl mijn pik schokte in de lucht, op zoek naar aanraking.

Dat was het spel, besloot ik. Zo dichtbij komen als ik durfde, en dan terug.

Ik deed het nog een keer. Langzaam opbouwen, met mijn andere hand nu ook omlaag, mijn vingers zacht om mijn ballen. De muziek ging over in een nummer met een langzame, pulserende beat, en ik bewoog op het ritme mee. Mijn heupen kwamen van het bed, duwden omhoog in mijn hand. Ik dacht aan Liekes mond, aan hoe ze me soms aankeek terwijl ze me in haar mond nam, die blik die zei: ik weet precies wat ik met je doe. Mijn adem ging hijgend. Ik was er bijna.

En weer stopte ik. Mijn hele lichaam trilde. Er stond zweet op mijn voorhoofd. Ik lachte hardop, buiten adem, om mezelf, om hoe belachelijk goed dit voelde.

Mijn telefoon trilde op het nachtkastje.

Ik keek opzij. Een bericht van Lieke. "Saaie lunch met klant. Wat doe jij op je vrije dag? Toch niet die dakgoot hè."

Ik grinnikte. Ik dacht even na, met mijn hart nog bonkend. Toen typte ik terug: "Nee. Ik ben iets veel beters aan het doen."

Drie puntjes. Toen: "?? Vertel."

Ik aarzelde. We stuurden elkaar wel eens iets ondeugends, maar nooit midden op de dag, nooit terwijl zij aan een tafel met klanten zat. Toen typte ik: "Ik lig in bed. Gordijnen half dicht. Die plaat van ons op. En ik denk aan jou. Heel erg aan jou."

Het bleef even stil. Ik stelde me voor hoe ze daar zat, ergens in een restaurant in Lissabon, met een glas water in haar hand en een blos die langzaam over haar wangen kroop.

"Wouw," schreef ze. "Ik zit tegenover een man van zestig die over containers praat. En jij doet dit tegen me."

"Sorry," schreef ik. "Niet echt sorry."

"Niet stoppen," kwam er terug. "Ik wil vanavond alles horen. Elk detail. Maar nu niet stoppen."

Ik legde de telefoon neer met een glimlach die ik niet van mijn gezicht kreeg. Ik pakte nog wat olie, sloot mijn hand weer om mezelf heen en begon opnieuw, en dit keer wist ik dat ik niet meer zou stoppen. De gedachte dat zij daar aan me dacht, ergens ver weg, terwijl ze haar gezicht in de plooi probeerde te houden, maakte het bijna ondraaglijk intens.

Ik bewoog sneller, steviger. Mijn hiel drukte in het matras. De muziek, de regen, mijn eigen adem, het liep allemaal in elkaar over. Ik zag haar voor me, haar ogen half dicht, haar lippen open, hoe ze mijn naam zou zeggen als ze hier was. "Stijn." Ik hoorde het bijna.

Toen het kwam, kwam het als iets dat al de hele middag had staan wachten. Het trok vanuit mijn tenen omhoog, door mijn benen, door mijn buik, en ik kreunde haar naam terwijl ik in schokken klaarkwam, warm op mijn buik en borst, golf na golf, tot ik niets meer had en alleen nog maar kon liggen en ademen.

Ik bleef een hele tijd zo liggen. De plaat was afgelopen, de naald tikte in de laatste groef. Buiten regende het nog steeds. Mijn lichaam voelde zwaar en licht tegelijk, alsof ik een week had geslapen.

Uiteindelijk stond ik op, maakte mezelf schoon en zette de plaat terug in de hoes. Ik trok een joggingbroek en een oud T-shirt aan en ging met een nieuwe kop koffie bij het raam zitten. Ik pakte mijn telefoon.

"Klaar," schreef ik. "In elke betekenis van het woord."

Een minuut later: "Ik moest naar het toilet om even bij te komen. Ik haat je. Ik hou van je. Vanavond bel ik. Om tien uur. Zorg dat je alleen bent."

"Ik ben altijd alleen als jij er niet bent," schreef ik terug.

"Slijmbal," kwam er. Met een hartje.

Ik heb die middag de dakgoot niet schoongemaakt. Ook de belastingpapieren niet gesorteerd, en de kast in de gang staat nog steeds vol rommel. Maar toen Lieke om tien uur belde, met haar stem laag en warm door de telefoon en de geluiden van een hotelkamer op de achtergrond, had ik haar meer te vertellen dan ik in maanden had gehad. En toen ze zaterdag thuiskwam, liet ze haar koffer gewoon in de gang staan, pakte mijn hand en trok me mee naar boven.

Soms denk ik dat je de mensen van wie je houdt pas echt kunt geven wat ze verdienen als je ook af en toe iets aan jezelf geeft. Een middag. Een gordijn half dicht. Een plaat die je allebei mooi vindt. En de tijd om te voelen wat je eigenlijk al die tijd al wist.