Het congres in Gent was precies zo saai als ik had verwacht. Drie dagen lang presentaties over logistieke software, lauwe koffie in kartonnen bekers en een hotelbar waar de barman om elf uur al demonstratief de glazen begon af te drogen. Ik had mezelf beloofd vroeg naar bed te gaan, mijn vrouw nog even te bellen en de volgende ochtend fris aan de laatste sessie te beginnen. Dat was het plan. Plannen zijn er om bijgesteld te worden, zei mijn vader altijd, maar ik denk niet dat hij dit bedoelde.

Ik zag haar op de tweede avond, bij het buffet. Ze stond met haar rug naar me toe, een bord in de ene hand, de andere hand in haar zij, en iets aan die houding herkende ik voordat mijn hoofd het kon plaatsen. Toen ze zich omdraaide en haar blik over de zaal liet gaan, bleef die hangen bij mij. Ze fronste eerst, toen verscheen er langzaam een glimlach.

"Wouter?"

"Jasmijn."

Twaalf jaar. Zo lang was het geleden dat we elkaar voor het laatst hadden gezien, op het station in Utrecht, allebei met een koffer en een hoofd vol plannen die niet samen bleken te passen. Zij ging naar Kopenhagen voor haar master, ik bleef. We hadden het netjes gedaan, volwassen, met een lange omhelzing en de belofte om contact te houden. Dat contact was na een jaar opgedroogd tot een verjaardagsberichtje, en daarna tot niets.

Ze was nauwelijks veranderd. Haar haar was korter, tot net boven haar schouders, en er zaten fijne lijntjes rond haar ogen als ze lachte. Maar die ogen zelf, grijsgroen en een beetje spottend, waren precies hetzelfde.

We gingen samen aan een hoek van een lange tafel zitten en praatten alsof er geen twaalf jaar tussen zat. Ze werkte inmiddels voor een Deens transportbedrijf, woonde in Aarhus, had een relatie gehad die vorig jaar was geëindigd. Ik vertelde over mijn werk, over het huis in Amersfoort, over Ellen. Ik zei haar naam bewust, alsof ik iets op tafel wilde leggen. Jasmijn knikte, keek naar mijn trouwring en zei: "Dat is mooi, Wouter. Echt."

Het had daar moeten eindigen. Een fijne herinnering, een glas wijn, een hand op een schouder en ieder naar zijn eigen kamer.

Maar de barman droogde zijn glazen af en Jasmijn zei: "Ik heb een fles op mijn kamer die ik van een klant heb gekregen. Belachelijk dure rode. Ik ga hem echt niet alleen opdrinken."

Ik had nee kunnen zeggen. Ik weet nog dat ik het woord in mijn mond voelde liggen. In plaats daarvan zei ik: "Eén glas."

Kamer twaalf lag aan het eind van de gang op de derde verdieping. Het was een kamer zoals alle hotelkamers: een te groot bed, een bureau dat niemand gebruikte, een raam met uitzicht op een binnenplaats. Jasmijn schopte haar schoenen uit, trok de kurk met een geoefende beweging en schonk twee waterglazen half vol. We gingen op de rand van het bed zitten, omdat er verder nergens plek was.

"Op Utrecht," zei ze.

"Op Utrecht."

De wijn was zwaar en warm. We praatten verder, maar de gesprekken werden langzamer, de stiltes langer. Ze vertelde dat ze in het begin in Kopenhagen soms 's nachts wakker werd en mijn kant van het bed zocht. Ik vertelde dat ik haar trui twee jaar in mijn kast had laten liggen voordat ik hem naar de kringloop had gebracht. We lachten erom, maar het lachen klonk anders dan beneden aan het buffet.

"Waarom zijn we eigenlijk gestopt?" vroeg ze ineens.

"Omdat jij naar Denemarken ging."

"Dat weet ik. Maar waarom zijn we echt gestopt?"

Ik dacht erover na. "Omdat we allebei te trots waren om de ander te vragen te blijven. Of mee te gaan."

Ze knikte langzaam. Haar knie raakte de mijne. Ik schoof niet weg.

"Ik ga iets doms vragen," zei ze zacht. "En je mag nee zeggen. Echt. Ik meen het."

"Vraag maar."

"Mag ik je zoenen? Eén keer. Om te weten of het nog hetzelfde voelt."

Mijn hart sloeg zo hard dat ik het in mijn keel voelde. Ik dacht aan Ellen, aan ons huis, aan de foto op mijn telefoon van ons tweeën op een strand in Portugal. En ik dacht aan Jasmijn op het perron, twaalf jaar geleden, en hoe ik toen niets had gezegd.

"Ja," zei ik.

Ze zette haar glas op het nachtkastje, legde haar hand tegen mijn kaak en kuste me. Voorzichtig eerst, bijna vragend. Haar lippen smaakten naar de wijn. En het voelde niet hetzelfde. Het voelde ouder, dieper, alsof alles wat we in die twaalf jaar hadden meegemaakt in die ene kus werd samengeperst. Ik hoorde mezelf een geluid maken dat ik niet herkende en trok haar dichter tegen me aan.

We vielen achterover op het bed. Haar handen vonden de knoopjes van mijn overhemd, mijn handen vonden de rits aan de zijkant van haar jurk. We deden het langzaam, met een soort ernst, alsof we bang waren iets te breken. Toen haar jurk van haar schouders gleed, keek ik naar haar en zij keek naar mij kijken.

"Ik ben ouder geworden," zei ze, half lachend.

"Je bent mooier geworden."

"Leugenaar."

"Nee," zei ik, en ik meende het.

Ik kuste haar hals, het kuiltje boven haar sleutelbeen waar ze vroeger altijd kippenvel van kreeg. Ze kreeg nog steeds kippenvel. Ik kuste lager, over de rand van haar beha, haakte hem los en liet mijn mond over haar borsten gaan, eerst de ene, toen de andere, tot haar tepels hard waren tegen mijn tong en haar vingers zich in mijn haar vastgrepen. Ze ademde mijn naam uit, zachtjes, alsof ze hem lang niet had gebruikt.

Ze duwde me op mijn rug en ging schrijlings op me zitten. Met haar handen plat op mijn borst keek ze op me neer, haar haar voor haar gezicht. "Weet je het zeker?" vroeg ze. "We kunnen nu nog stoppen."

Ik had het moeten overwegen. Ik deed het ook, een seconde lang. Toen knikte ik. "Ik weet het zeker. Jij?"

"Al twaalf jaar," fluisterde ze.

Ze maakte mijn riem los en schoof mijn broek naar beneden. Haar hand sloot zich om me heen, warm en zeker, en ze bewoog langzaam, haar ogen op mijn gezicht gericht alsof ze elke reactie wilde onthouden. Ik trok haar slipje opzij en voelde hoe nat ze was. Ze beet op haar lip toen mijn vingers in haar gleden en begon tegen mijn hand aan te bewegen, langzaam, cirkelend, tot ze voorover zakte en haar voorhoofd tegen het mijne legde.

"Ik wil je," zei ze. "Nu."

Er lag een condoom in haar toilettas. Ze lachte er een beetje schuldig om, ik lachte mee. Toen ze zich op me liet zakken, centimeter voor centimeter, hielden we allebei onze adem in. Ze bleef even stil zitten, helemaal gevuld, haar ogen dicht.

"God," zei ze. "Ik was vergeten hoe dit voelde."

We bewogen samen, eerst traag, zoekend naar een ritme dat we ooit blindelings hadden gekend. Mijn handen lagen op haar heupen, haar handen op mijn borst. Het bed kraakte zachtjes. Buiten op de gang liep iemand voorbij, en we hielden allebei even op, keken elkaar aan en schoten in de lach. Toen begon ze weer te bewegen, sneller nu, haar heupen rollend, haar adem korter.

Ik draaide ons om, zodat zij onder me lag. Ze sloeg haar benen om mijn middel en trok me dieper. Ik keek naar haar gezicht, naar de manier waarop ze haar mond opende, naar het rood dat zich over haar borst verspreidde. Ik wist nog precies hoe ze klonk als ze dichtbij was, en ze klonk precies zo: een hoog, gebroken geluid achter in haar keel. Ik schoof mijn hand tussen ons in en streelde haar terwijl ik in haar bewoog, en ze kwam met haar nagels in mijn rug en mijn naam op haar lippen. Haar lichaam trok zich om me samen, en dat was genoeg om mij ook over de rand te duwen. Ik begroef mijn gezicht in haar hals en kwam, lang en diep, met een kreun die ik in haar haar smoorde.

Daarna lagen we een hele tijd stil. Haar hoofd op mijn borst, mijn hand in haar haar. De fles wijn stond nog half vol op het nachtkastje. Ergens in de verte reed een tram.

"En nu?" vroeg ze uiteindelijk.

Ik keek naar het plafond. "Nu weet ik niet wat ik moet doen."

"Ik wel," zei ze. Ze ging rechtop zitten, trok het laken om zich heen en keek me aan met die grijsgroene ogen die altijd meer zagen dan ik wilde. "Jij gaat morgen naar huis, naar Ellen. En ik ga terug naar Aarhus. En dit wordt iets wat we allebei bewaren, maar wat we niet nog een keer doen."

"Zo makkelijk?"

"Nee," zei ze. "Helemaal niet makkelijk. Maar ik wilde weten of ik twaalf jaar geleden een fout had gemaakt. En nu weet ik het: we waren goed samen, toen. Maar jouw leven is daar. Het mijne is ergens anders. Ik wil niet degene zijn die dat kapotmaakt."

Ik voelde iets in mijn borst wat het midden hield tussen opluchting en verdriet. Ik pakte haar hand en kuste haar knokkels.

"Dank je," zei ik.

"Waarvoor?"

"Voor het vragen. Twaalf jaar geleden vroeg niemand van ons iets."

Ze glimlachte. "Dan hebben we toch iets geleerd."

Ik kleedde me aan terwijl zij in het laken gewikkeld op het bed bleef zitten. Bij de deur draaide ik me nog een keer om. Ze hief haar waterglas met het laatste restje wijn.

"Op Utrecht," zei ze.

"Op Utrecht."

De gang was leeg en stil. In mijn eigen kamer ging ik op de rand van het bed zitten en keek lang naar mijn telefoon. Er stond een berichtje van Ellen: "Slaap lekker, schat. Nog één dag, dan ben je weer thuis." Met een hartje erachter.

Ik heb die nacht weinig geslapen. De volgende ochtend zat Jasmijn niet bij het ontbijt; haar vlucht ging vroeg, had ze gezegd. Ik reed in de middag terug naar Amersfoort, met de radio uit en mijn gedachten luid.

Thuis stond Ellen in de keuken, met muziek aan en meel op haar wang. Ze sloeg haar armen om me heen en ik hield haar langer vast dan anders. Die avond, toen we op de bank zaten, heb ik het haar verteld. Niet alles, niet elk detail, maar wel de waarheid. Het was het moeilijkste gesprek dat ik ooit heb gevoerd. Er vielen harde woorden, er werd gehuild, er werd een deur dichtgeslagen.

Maar de volgende ochtend zat ze aan de keukentafel met twee koppen koffie, en ze schoof er een naar me toe.

"Ik weet niet of ik het je kan vergeven," zei ze. "Maar ik ben blij dat je het me zelf vertelde. Dat telt."

We zijn nu een half jaar verder. We praten meer dan vroeger, over dingen die we jarenlang hadden laten liggen. Het is niet altijd makkelijk, maar het is eerlijk. En soms, als ik 's nachts wakker lig, denk ik aan kamer twaalf, aan een waterglas rode wijn en aan een vrouw die me eindelijk iets durfde te vragen. Niet met spijt, en ook niet met verlangen. Gewoon als een deur die ik ooit open had laten staan, en die nu, eindelijk, zachtjes dicht is.