De sportschool was bijna leeg toen we de laatste sets afwerkten. Buiten was het al donker, half elf, en de muziek uit de speakers klonk dunner dan overdag — alsof zelfs de playlist wist dat het tijd was om naar huis te gaan. Ik veegde mijn voorhoofd af met de rand van mijn shirt en keek naar Daan, die naast me op de bank lag en zijn adem weer probeerde te vinden. Zijn borstkas ging op en neer. Een druppel zweet liep van zijn kaak naar zijn keel en verdween onder de kraag van zijn tanktop.

"Nog één," zei hij, stem hees van inspanning.

"We zijn klaar," antwoordde ik. "Mijn armen zijn pap. En jij doet alsof je nog een marathon kunt, maar ik zie je trillen."

Hij lachte, die korte, warme lach die ik al jaren kende van de hockeyclub en later van deze late trainingen. Daan was langer dan ik, breed in de schouders, met donker haar dat nat bleef plakken tegen zijn slapen. We trainden drie avonden per week samen sinds hij vorig jaar in dezelfde buurt was komen wonen. Soms praatten we over werk — hij bij een architectenbureau, ik bij een marketingclubje dat te groot was geworden voor het kantoor. Soms over niets. En soms zat er iets in de stilte tussen twee oefeningen dat ik niet durfde te benoemen, iets dat bleef hangen als de geur van rubberen matten en chloor.

Ik had het maandenlang weggedrukt. De manier waarop hij me corrigeerde bij deadlifts, hand plat op mijn onderrug. De manier waarop hij na afloop te lang bleef hangen bij de drinkfontein terwijl ik mijn tas inpakte. De keer dat hij me een handdoek toestak omdat de mijne nat was, en onze vingers elkaar raakten, en geen van beiden iets zei.

Vanavond was die spanning dikker. Misschien door het late uur. Misschien omdat we de enige twee waren die nog niet waren vertrokken.

In de kleedkamer brandde alleen nog het licht boven de wasbakken. De rest van de ruimte lag in halfduister; de gloed van de nooduitgangbordjes gaf alles een groene waas. Ik trok mijn shirt over mijn hoofd en gooide het in mijn tas. Achter mij hoorde ik Daan zijn schoenen losmaken, het ritme van ritsen en stof, het zachte klappen van zijn locker.

"Ruben."

Ik keek op. Hij stond een paar meter verder, handdoek over één schouder, borstkas nog glanzend van het zweet. Hij keek me aan alsof hij iets wilde zeggen en het tegelijkertijd niet bij machte was. Zijn adamappel bewoog.

"Wat?"

Hij kwam dichterbij. Reikte de handdoek aan — niet de zijne, de mijne, die ik op de bank had laten liggen. "Die van jou. Je vergeet hem altijd als je moe bent."

Ik nam hem aan. Onze vingers raakten elkaar. Een seconde te lang. Ik zag hoe zijn keel bewoog toen hij slikte, hoe zijn blik even naar mijn mond ging en weer omhoog.

"Daan…"

"Als ik het mis heb, zeg het," fluisterde hij. "Dan lachen we het weg en gaan we douchen alsof er niets is. Morgen trainen we weer en doen we net alsof dit een grap was."

Mijn hart bonsde harder dan tijdens de squats. Ik schudde mijn hoofd. "Je hebt het niet mis. Je hebt het al maanden niet mis. Ik was alleen… bang dat jij het wel mis had."

Hij lachte zacht, bijna opgelucht, en toen was zijn hand in mijn nek. Warm, stevig, met diezelfde zekerheid waarmee hij gewichten tilde. Hij trok me dichterbij tot onze voorhoofden elkaar raakten. Ik rook zijn aftershave en zweet en iets zoets van de energiedrank die hij altijd meenam. Zijn adem was heet tegen mijn lippen.

"Eindelijk," mompelde hij.

De kus kwam traag. Eerst alleen lippen, voorzichtig, alsof we allebei nog konden terugspringen. Daarna dieper. Zijn tong tegen de mijne, zijn andere hand op mijn heup, mijn vingers in zijn natte haar. Ik duwde hem achteruit tot zijn rug tegen de kluisjes kwam. Metaal klonk dof. Hij gromde in mijn mond, een geluid dat rechtstreeks naar mijn kruis trok. Mijn short werd strak. Ik voelde hem hard tegen mijn dij.

"Hier?" ademde ik tegen zijn kaak.

"De deur." Hij keek over mijn schouder. "Doe hem dicht. En het licht bij de gang — uit."

Ik liep terug, draaide de sleutel om, doofde de schakelaar bij de uitgang. De kleedkamer was van ons. Geen voetstappen in de gang, alleen het zachte gezoem van de ventilatie en ergens ver weg het geroffel van een schoonmaakkarretje dat nog niet onze kant op kwam. Toen ik terugkwam, had Daan zijn short al half naar beneden. Zijn lul stond strak tegen de stof, een natte plek zichtbaar bij de tip. Ik slikte, knielde zonder nadenken, en trok het restant omlaag.

Hij was hard, warm, met een druppel vocht aan de top. Ik likte die weg en hoorde hem een vloek prevelen. Zijn hand legde zich in mijn haar, niet dwingend, alleen aanwezig — vingers die zacht masseerden terwijl ik hem in mijn mond nam, langzaam eerst, tot mijn lippen de basis raakten. De smaak van huid en zout. Zijn heupen trilden toen ik zoog, tong plat langs de onderkant, hand om de basis terwijl ik op en neer ging.

"Fuck, Ruben…" Zijn stem brak. "Zo. Precies zo. Ik heb hier 's nachts aan gedacht. Aan jouw mond. Aan—"

Ik zoog harder. Hij stokte midden in de zin. Ik werkte hem met mond en hand, keek omhoog terwijl hij zijn hoofd achterover liet vallen tegen de kluisjes. Zijn buikspieren spanden. Ik voelde hoe hij dikker werd tegen mijn tong, hoe zijn adem sneller ging, hoe zijn hand in mijn haar strakker werd zonder te duwen. Ik wilde hem zo houden, op het punt van verliezen, maar hij trok me omhoog aan mijn schouders voordat hij kon komen.

"Ik wil je ook," zei hij, en kuste me hard, proevend van zichzelf. Zijn hand gleed in mijn short, vingers om mijn lul, stevig en zeker, duim over de natte tip. Ik stootte in zijn vuist terwijl we tegen elkaar aandrukten, huid op huid, zweet dat opnieuw begon te komen. We stonden zo een tijdje, ademend en wrijvend, tot het te veel werd voor alleen staan.

We belandden op de bank onder de handdoekenhaak. Te smal voor twee, precies genoeg. Ik ging bovenop hem zitten, wreef mijn lul tegen de zijne, en hij greep onze beide lengtes samen in één grote hand. De frictie was rauw en perfect. Ik boog voorover, beet in zijn onderlip, en bewoog sneller, terwijl hij onze lullen samen kneep en streek.

"Wacht." Hij reikte naar zijn tas, haalde een klein flesje en een condoom tevoorschijn. Ik keek hem aan, wenkbrauw omhoog.

"Optimistisch?"

"Hoopvol," corrigeerde hij, en bloosde bijna — iets wat ik zelden bij hem zag. "Sinds vorige maand. Sinds jij na de training bleef hangen om te praten terwijl iedereen al weg was. Ik dacht: als het ooit gebeurt, wil ik klaar zijn. Niet onhandig. Niet zonder."

Iets in mijn borst werd zacht en heet tegelijk. Ik kuste hem opnieuw, langzamer dit keer, met meer dankbaarheid dan lust — al was de lust er nog steeds, dik en onmiskenbaar. "Vertel me wat je wilt."

"Jou in me," zei hij zonder aarzeling. "Als jij dat ook wilt. Ik heb eraan gedacht. Thuis. In bed. Met mijn vingers. Aan jou."

Ik knikte, keel droog. Hij draaide zich om, knieën op de bank, ellebogen tegen de rugleuning. Ik warmde de gel tussen mijn vingers en streek eerst zacht over zijn opening, wachtend tot hij ontspande. Eén vinger, dan twee, traag, tot hij tegen me aanduwde en om meer vroeg. Zijn rug boog mooi in het halfduister. Ik kuste zijn wervelkolom terwijl ik hem opende, fluisterde dat hij goed was, dat we de tijd hadden.

Toen rolde ik het condoom aan, deed meer gel, en drukte de tip tegen hem.

"Langzaam," fluisterde hij.

"Altijd. Zeg het als het te veel is."

"Ik zeg het. Ga."

Ik gleed naar binnen, centimeter voor centimeter, tot ik helemaal in hem zat en we allebei ademloos bleven. Zijn rug boog dieper. Ik kuste zijn schouderblad, zijn nek, de plek achter zijn oor waar zijn haar nat was. Toen begon ik te bewegen — diep, gelijkmatig, met mijn hand om zijn lul terwijl ik stootte. Hij duwde terug. Vroeg harder. Ik gaf hem wat hij vroeg.

Het geluid van huid tegen huid vulde de kleedkamer. Sweat droop van mijn kin op zijn rug. Ik voelde het orgasm beginnen ergens laag in mijn buik, een trekken dat niet meer te stoppen was, en ik waarschuwde hem met een gebroken zin.

"Ik kom bijna—"

"Ik ook — blijf zo, blijf, Ruben—"

Hij kwam eerst, met een lage kreun, over mijn hand en de bank. Zijn lichaam kneep om me heen en dat was genoeg: ik stootte nog twee keer diep en kwam hard, gezicht tegen zijn schouder, zijn naam tussen mijn tanden. We bleven zo hangen, trillend, tot onze adem weer normaal werd en de ventilatie weer hoorbaar was boven ons hijgen.

Ik gleed voorzichtig uit hem, knoopte het condoom dicht, en liet me naast hem op de smalle bank zakken. Hij draaide zijn gezicht naar me toe. Zijn mond was rood van het kussen, zijn ogen helder, een half lachje op zijn lippen.

"Dus," zei hij zacht. "Dat was niet alleen de endorfine."

"Nee." Ik lachte, moe en gelukkig. "Dat was ik die al maanden naar jouw handdoek staarde. En naar jouw handen. En naar de manier waarop je 'nog één' zegt terwijl je allang weet dat we klaar zijn."

Hij gaf me een zachte duw tegen de borst. "Kom. Douchen. Echt dit keer. En daarna rij ik je thuis. Of… blijf je? Mijn flat is vijf minuten. Er is koffie. En een bed dat breder is dan deze bank."

"Ik blijf," zei ik. "Als er koffie is en als je me morgenvroeg niet voor zes uur wakker maakt. En als we dit niet gaan doen alsof het een eenmalig ding was in een stinkende kleedkamer."

"Deal," zei hij. "Op alles. Behalve het stinkende — ik vind de geur van jou na training eerlijk gezegd vrij goed."

We liepen samen onder de douche, water heet over onze schouders, en kusten nog een keer onder het schuim — trager, zonder haast, alsof we eindelijk mochten. Ik waste zijn haar. Hij waste mijn rug. Buiten wachtte de lege parkeerplaats en de koude oktoberlucht. Binnen, met Daan die zijn voorhoofd tegen het mijne legde onder het stromende water, voelde alles precies goed begonnen.

Toen we later in zijn auto zaten, handdoek nog licht vochtig in mijn tas, legde hij zijn hand op mijn knie bij het stoplicht. Ik legde de mijne eroverheen. Geen grote woorden. Alleen dat. En de zekerheid dat de volgende training anders zou zijn — of juist hetzelfde, maar dan eerlijk, met een handdoek die we niet meer per ongeluk zouden vergeten.