"Houd de lijn nog één seconde," zei ik. "Alleen dit: ik hoorde je adem in mijn oor, en ik wil dat vaker. Niet alleen als je in Antwerpen bent."

"Deal," fluisterde ze. "Welterusten."

"Welterusten, Lisa."

De verbinding viel weg. De kamer was stil, behalve de verre brom van een tram. Ik lag met de telefoon nog in mijn hand, de geur van seks nog op mijn huid, en het grijze shirt — ergens in een hotelkamer in Antwerpen — in mijn hoofd. Morgen zou ze terugkomen. Morgen zou ik haar ophalen. En ergens tussen nu en die koffie op het perron wist ik al dat dit niet de laatste keer was geweest dat haar stem me zo dichtbij had gebracht.

Ik deed het licht uit. Glimlachte in het donker. En sliep, eindelijk, met haar adem nog na in mijn oor.