De wasmachine begon precies om half negen te zoemen, met dat lage gedreun dat door de hele benedenverdieping trekt. Ik stond in de keuken met een bord pasta dat te heet was en te weinig zout had, en Sofie kwam de trap af in een oude T-shirt van mij en sokken die niet bij elkaar pasten. Haar haar zat in een knoop die al half losliet. Ze zag eruit alsof ze de dag had overleefd, niet alsof ze hem had gewonnen, en toch bleef ik een seconde langer kijken dan nodig was.

"Is die van jou of van mij?" vroeg ze, wijzend naar het bord.

"Van jou. Ik eet later." Ik schoof het naar haar toe. Ze ging op de kruk zitten, trok één been onder zich, en begon te eten alsof ze pas nu merkte dat ze honger had. Ik leunde tegen het aanrecht en keek hoe ze de vork naar haar mond bracht. Er zat een klein gat in de zoom van mijn T-shirt, vlak onder haar oksel. Ik had dat shirt drie jaar geleden gekocht. Nu hing het om haar alsof het altijd van haar was geweest.

We woonden samen sinds januari. Niet als een groot besluit met een verhuisbus en etiketjes op dozen, maar als een langzame verschuiving: eerst een lade, toen een sleutel, toen haar plant op de vensterbank die ik water gaf als zij het vergat. Sofie was vijfentwintig, ik zesentwintig. We hadden elkaar leren kennen op een feestje waar niemand danste en iedereen te hard praatte. Zij had me een glas water gegeven toen ik te veel bier op had. Ik had haar nummer gevraagd alsof dat een grap was. Het was geen grap geworden.

Vanavond hing er iets in de lucht dat ik niet kon plaatsen. Geen ruzie. Geen spanning van het verkeerde soort. Meer een stilte die te vol was, alsof we allebei iets wilden zeggen en het uitstelden tot de was klaar was.

"Hoe was je dag?" vroeg ik.

Ze haalde haar schouders op. "Druk. Saaie druk. Jij?"

"Hetzelfde. Plus die meeting die ook een mail had kunnen zijn."

Ze lachte, kort, en tikte met haar vork tegen de rand van het bord. "Kom hier."

Ik deed een stap dichterbij. Ze pakte mijn shirt vast bij mijn buik, trok me tussen haar knieën terwijl ze op de kruk bleef zitten, en legde haar voorhoofd tegen mijn borstkas. Ik voelde haar adem door de stof. Mijn handen vonden haar rug, onder het T-shirt, de warme huid boven de band van haar legging.

"Ik heb je vandaag gemist," mompelde ze. "Niet dramatisch. Gewoon... gemist."

"Ik ook," zei ik, en het was waar op een manier die me bijna verlegen maakte. Alsof missen iets was voor mensen die langer uit elkaar waren geweest dan acht uur op kantoor.

Ze keek omhoog. Haar ogen waren groen met een streep bruin, iets wat ik altijd opnieuw ontdekte als het licht anders viel. Ik kuste haar. Eerst licht, toen dieper toen ze haar mond opendeed. Ze smaakte naar pasta en naar de munt die ze eerder had gekauwd. Haar handen gleden onder mijn shirt, over mijn buik, hoger, naar mijn borst. De wasmachine zoemde door, een stabiele basslijn onder alles wat we deden.

Ik tilde haar van de kruk. Ze sloeg haar benen om mijn middel, lachte tegen mijn mond toen ik bijna tegen de tafelbotste. "Bank," zei ze. "Niet de keuken. Ik wil niet met mijn rug tegen die kale muur."

Ik droeg haar naar de woonkamer. De bank was te klein voor twee volwassenen die serieus wilden liggen, maar we deden het toch. Ze trok mijn shirt over mijn hoofd. Ik deed hetzelfde met het hare — mijn oude shirt, dat nu naar haar rook, naar haar shampoo en naar de wasverzachter die we allebei te veel gebruikten. Haar bh was eenvoudig, zwart. Ik kuste de huid boven de cups, de holte tussen haar borsten, de zachte plek onder haar keel waar haar hartklopte.

"Niels," fluisterde ze. Alleen mijn naam. Alsof dat genoeg was om me te vertellen dat ze verder wilde.

Ik maakte haar bh los. Haar borsten lagen zwaar in mijn handen, tepels al hard. Ik nam er een in mijn mond, zoog zacht, liet mijn tong erover glijden terwijl mijn andere hand haar andere borst kneedde. Sofie boog haar rug, duwde zich tegen me aan. Haar been gleed tussen de mijne. Ik voelde de warmte van haar dij tegen mijn kruis, en mijn broek werd te strak, te ongeduldig.

Ik kuste verder naar beneden. Haar buik. De rand van haar legging. Ik haakte mijn vingers achter de stof en keek omhoog. Ze knikte. Ik trok legging en slip samen naar beneden, over haar knieën, haar enkels, haar sokken die ik liet zitten omdat het te grappig was om ze uit te doen en omdat ze eruitzag alsof ze precies zo hoorde: half ontkleed, serieus, met die ongelijke sokken.

Ze was al nat. Ik zag het, rook het, en iets in mijn borstkas trok strak van verlangen. Ik legde haar benen over mijn schouders — voorzichtig, want de bank was smal — en kuste de binnenkant van haar dij. Hoog. Langzaam. Toen gleed mijn tong over haar spleet, van onder naar boven, tot ik haar clitoris vond. Sofie maakte een geluid dat half zucht, half vloek was. Haar handen vonden mijn haar.

Ik likte haar open met trage, brede streken. Dan smaller, gerichter, met het puntje van mijn tong in cirkels die ik afwisselde met zacht zuigen. Haar heupen bewogen mee. Ik schoof een vinger in haar, toen twee, gebogen naar voren, en voelde hoe ze zich om me heen trok. De wasmachine schakelde over naar een sneller programma. Het gedreun werd harder. Sofie lachte even, buiten adem. "Timing," hijgde ze.

"Perfecte timing," mompelde ik tegen haar huid, en ging door.

Ze kwam met haar knieën tegen mijn oren en mijn naam tussen haar tanden. Haar hele lichaam spande, liet los, spande opnieuw. Ik bleef tot ze me wegduwde, te gevoelig, met die kleine lach die ze altijd heeft na een orgasme — alsof ze verrast is dat haar lichaam dat nog steeds doet.

Ik kroop omhoog. Ze kuste me, diep, alsof ze zichzelf op mijn mond wilde proeven. Haar handen maakten mijn broek open, duwden hem naar beneden samen met mijn boxers. Mijn lul kwam vrij, hard, gevoelig toen haar vingers eromheen sloten. Ze streelde me van basis tot top, met die vaste greep die ze had geleerd — of misschien altijd al wist — en ik stootte onwillekeurig in haar hand.

"Condooms liggen in de la," zei ze. "Nachtkastje. Of... wacht." Ze greep achterover naar haar tas die op de stoel lag, viste er een zakje uit. "Ik was voorbereid. Optimistisch."

Ik lachte. "Dat mag."

Ze rolde het condoom over me, langzaam, met aandacht die bijna ceremonieel was. Toen ging ze bovenop me zitten, knieën naast mijn heupen, en liet zich sakzaam zakken tot ik helemaal in haar zat. We bleven even stil. Alleen adem. Alleen de wasmachine. Haar handen plat op mijn borst. Mijn handen op haar heupen.

"Oké?" vroeg ik.

"Meer dan oké," zei ze, en begon te bewegen.

Ze reed me langzaam eerst, in cirkels, dan op en neer met een ritme dat dieper werd naarmate ze warmer werd. Ik keek naar haar: naar hoe haar borsten bewogen, naar de pluk haar die in haar gezicht viel, naar de concentratie in haar mondhoek. Ik hield haar heupen vast, duwde omhoog als ze naar beneden kwam, en voelde hoe diep ik in haar raakte. Ze kreunde harder. Haar nagels groeven licht in mijn huid.

Ik draaide ons om, voorzichtig, tot ze onder me lag met één been hoog tegen mijn zij. Ik stootte dieper, langzamer, met het gewicht van mijn lichaam boven haar. Haar handen gleden over mijn rug, naar mijn billen, trokken me dichterbij. "Daar," fluisterde ze. "Blijf daar."

Ik bleef. Het ritme werd korter, gerichter. Mijn hand gleed tussen ons in, vond haar clitoris, wreef in tijd met mijn stoten. Sofie boog haar rug, opende haar mond zonder geluid, en toen kwam ze opnieuw — strakker dit keer, om me heen trekkend tot ik zelf de controle verloor. Ik kwam met mijn gezicht in haar hals, met een geluid dat half haar naam was, half iets woordloos. Mijn heupen stootten nog een paar keer, onregelmatig, tot alles leeg was en er alleen warmte overbleef.

We lagen stil. De wasmachine zoemde door, onverstoorbaar. Sofie streek met haar vingers door mijn haar. Ik kuste haar schouder, de plek waar een klein moedervlekje zat dat ik altijd kuste zonder erover na te denken.

"De was is bijna klaar," mompelde ze.

"Laat maar," zei ik. "Die kan wachten."

Ze lachte zacht. "Jij zegt dat nu. Morgen klaag je dat je geen schone sokken hebt."

"Dan leen ik de jouwe. Die passen toch niet bij elkaar."

Ze kneep in mijn zij. Ik trok voorzichtig terug, deed het condoom weg, kwam terug met een doekje uit de badkamer. Ze liet zich schoonmaken zonder protest, met die ontspannen luiheid die alleen bestaat in de minuten na het vrijen, als de wereld nog niet helemaal is teruggekeerd. Daarna trok ze mijn oude T-shirt weer aan, zonder bh, en ging half tegen me aan liggen op de bank die te klein was.

De wasmachine piepte. Einde programma. Geen van ons bewoog.

"Wil je thee?" vroeg ik uiteindelijk.

"Later," zei ze. "Blijf nog even zo."

Ik bleef. Mijn arm om haar middel. Haar been over het mijne. Buiten werd het donkerder. Binnen rook het naar pasta en naar seks en naar de wasverzachter die uit de machine zou komen als we hem eindelijk openmaakten. Ik dacht aan januari, aan die eerste lade, aan hoe gewoon dit was geworden zonder saai te worden. Sofie ademde tegen mijn borstkas. Haar sokken waren nog steeds ongelijk.

"Niels," zei ze na een tijdje.

"Hm?"

"Volgende keer eten we eerst klaar. Pasta wordt koud zo."

Ik lachte in haar haar. "Afspraak. Eerst eten. Dan vrij. Dan was."

"In die volgorde," bevestigde ze, en kneep even in mijn hand alsof we een contract sloten.

Later, toen we eindelijk de machine openmaakten en de warme was in de mand gooiden, stond ze naast me in mijn T-shirt en hielp ze me de kleden te vouwen. Haar knie raakte de mijne. Het was niets. Het was alles. Ik kuste haar slapen terwijl ik een handdoek dubbelvouwde, en zij glimlachte zonder op te kijken, alsof ze al wist dat ik dat zou doen. Buiten begon het te regenen. Binnen rook het naar schone was en naar ons, en de pasta stond koud op het aanrecht — precies zoals het hoorde, op een avond waarop de machine klaar was en wij ook, op onze eigen manier, klaar genoeg om opnieuw te beginnen.