Ik had gezegd dat ik laat zou werken. Dat was geen leugen, alleen geen hele waarheid. De vergadering was om half zes klaar. Om zes uur stond ik al voor jouw deur, met nat haar van de regen en een tas die ik niet meer nodig had. Jij deed open alsof je me had verwacht, alsof de avond al was afgesproken zonder dat we hem hardop hadden gezet.

"Hee," zei je alleen. Geen vraag. Geen "wat doe je hier." Alleen die ene lettergreep, en je hand die mijn elleboog raakte toen ik naar binnen stapte.

Jouw flat rook naar koffie en naar de was die je op de radiator had gehangen. Er hing een handdoek over de leuning van de stoel. Op de keukentafel lag een open laptop, het scherm nog aan, een halfgeschreven mail. Ik zette mijn tas neer alsof ik hier hoorde, en dat was precies het probleem: ik deed het te makkelijk.

Ik ben getrouwd. Ik zeg dat hardop tegen mezelf als ik hier kom, niet omdat ik het wil vergeten, maar omdat ik wil dat het blijft wegen. Mijn man heet Mark. Hij is aardig. Hij kookt op dinsdag. Hij vraagt of ik thee wil als ik thuiskom. En toch sta ik hier, in jouw keuken die te klein is voor twee mensen die eerlijk tegenover elkaar willen blijven, met mijn jas nog aan omdat uitdoen voelt als kiezen.

Jij deed mijn rits open. Langzaam. Alsof je me tijd gaf om weg te lopen. Ik bleef staan. Je duwde de jas van mijn schouders, hing hem over de stoelleuning, en kuste me tegen de koelkast. Je mond was warm. Je handen kouder, van de buitendeur die je net had dichtgedaan. Ik greep in je shirt, voelde de huid onder de stof, en dacht — zoals ik altijd denk, in de eerste minuten — dat ik dit nog kon stoppen. Dat ik mijn jas weer aan kon doen en naar huis kon gaan, naar de geur van Mark zijn aftershave in de badkamer, naar de lamp die we altijd laten branden in de gang.

Ik stopte niet.

Je tilde me bijna op, liet me tegen het aanrecht zakken. Mijn rok schoof omhoog. Je knie kwam tussen mijn benen, niet hard, maar aanwezig genoeg om me te laten voelen wat we hier kwamen doen. Ik kuste je dieper, alsof diepte een excuus was. Je hand gleed onder mijn blouse, vond de rand van mijn bh, vroeg zonder woorden. Ik knikte tegen je mond. Je maakte de sluiting los. Mijn borsten lagen warm in je handpalmen, en je duimen over mijn tepels lieten me een geluid maken dat te luid was voor een keuken met dunne muren.

"Stil," fluisterde je, maar je lachte erbij. "De buurvrouw."

"Laat haar," zei ik, en schaamde me meteen voor hoe roekeloos dat klonk. Alsof ik het recht had om roekeloos te zijn.

Je likte mijn hals, de plek onder mijn oor waar ik altijd week word. Ik opende mijn benen verder. Je vingers vonden de binnenkant van mijn dij, hoog, tot aan de stof van mijn slip. Ik was al nat. Dat wist ik, en jij ook, want je zuchtte toen je het voelde, alsof je telkens opnieuw verrast bent dat ik zo snel voor je open ga.

"Hier?" vroeg je. "Of naar bed?"

"Hier," zei ik. Bed voelde te veel als thuis. Alsof we dan deden alsof dit iets anders was dan wat het is. De keuken was eerlijker. Harder. Een plek waar je koffie zet en borden spoelt, geen plek voor romantiek. Precies goed voor ons.

Je trok mijn slip opzij. Je vingers gleden tussen mijn schaamlippen, vonden mijn clitoris, cirkelden met die trage druk die je hebt geleerd — of misschien altijd al wist. Ik hield me vast aan de rand van het aanrecht. Mijn hakken raakten de vloer niet meer helemaal. Je duwde een vinger in me, toen twee, en ik beet op mijn lip om niet te hard te kreunen. Buiten reed er een auto voorbij. Iemand lachte op straat. De wereld ging gewoon door terwijl jij me openvouwde met je hand.

Je knielde. Dat deed je altijd op een moment dat ik het niet verwachtte. Je rokte niet, je dronk niet veel, maar knielen deed je alsof het de enige manier was om iets serieus te nemen. Je mond vond me. Je tong gleed over mijn clitoris, langzaam eerst, toen sneller, met dat ritme dat me altijd te snel naar de rand brengt. Ik greep in je haar. Mijn andere hand zocht steun op het blad. Een kop die daar stond schoof een centimeter op. Ik hoorde het porselein tegen het hout.

"Fuck," fluisterde ik. Niet elegant. Niet literair. Gewoon waar.

Je zoog zacht, liet je tong dieper gaan, en je vingers bleven bewegen, gebogen, precies daar waar ik het nodig had. Ik kwam sneller dan ik wilde — te snel voor iemand die dit zou moeten uitstellen, die dit zou moeten verdienen door er langer over na te denken. Mijn orgasme trok door mijn buik, naar mijn knieën, liet me trillen tegen jouw mond. Je bleef tot ik je wegduwde, te gevoelig, te vol.

Je stond op. Je mond glom. Je keek me aan alsof je me iets vroeg dat ik al had beantwoord door hier te komen.

Ik maakte je broek open. Je was hard, warm in mijn hand. Ik streelde je langzaam, van basis tot top, voelde hoe je heupen naar voren drukten. Je leunde met je voorhoofd tegen het mijne. "Condooms," zei je. "Lade."

Ik wist welke lade. Dat was ook een probleem: dat ik wist welke lade.

Je scheurde het zakje open, rolde het over jezelf terwijl ik mijn slip verder naar beneden duwde, één been eruit, genoeg. Je tilde me hoger op het aanrecht. Het blad was koel onder mijn billen. Je punt drukte tegen me, vroeg, wachtte. Ik knikte. Je schoof in me in één trage beweging, tot je helemaal diep zat, en ik ademde uit alsof ik onder water was geweest.

Je bewoog. Niet wild. Niet alsof we geen tijd hadden — hoewel we die niet hadden. Elke stoot vulde me, trok terug, vulde opnieuw. Je handen op mijn heupen. Mijn enkels tegen je rug. De koelkast bromde achter me. Ergens tikte een klok die ik nog nooit had gezien maar die altijd tikte als ik hier was.

"Kijk me aan," zei je.

Ik deed het. Dat was moeilijker dan het klinken. Kijken betekende erkennen. Erkennen betekende dat ik niet kon doen alsof dit alleen lichaam was. Jouw ogen waren donker in het keukenlicht. Ik zag er iets in dat ik niet wilde — zorg, of erger: genegenheid. Ik kuste je om het weg te drukken. Je stootte dieper. Ik kreunde in je mond.

Je hand gleed tussen ons in, vond opnieuw mijn clitoris. De druk was precies genoeg. Ik voelde een tweede golf aankomen, langzamer dan de eerste, dieper. "Kom met me," hijgde je. Ik knikte, kon bijna niet meer praten. Je ritme werd harder, korter. Mijn nagels groeven in je schouders door je shirt heen. Toen ik kwam, kneep ik om je heen, en jij volgde met een geluid dat half mijn naam was — niet de naam die Mark gebruikt, maar de korte vorm die alleen jij zegt, alsof je me kleiner maakt zodat ik hier pas.

We bleven even zo. Jij nog in me. Ik met mijn gezicht tegen je nek. Je rook naar zeep en naar de regen die aan je kraag had gehangen. Ik wilde daar blijven. Ik wilde ook al weg.

Je trok voorzichtig terug. Ik voelde de leegte meteen. Je deed het condoom weg, waste je handen, kwam terug met een doekje alsof we een ongelukje hadden gehad in plaats van seks. Ik lachte zacht, zonder humor. "Je bent te netjes voor dit."

"Voor wat?" vroeg je.

"Voor een vrouw die bij haar man hoort te zijn."

Je bleef staan. De doek in je hand. "Je hoort nergens te zijn," zei je uiteindelijk. "Je kiest."

Dat was het hardste wat je ooit tegen me had gezegd. Niet gemeen. Gewoon waar. Ik trok mijn slip weer omhoog, maakte mijn bh dicht, streek mijn rok glad. Mijn haar zat in de war. In de spiegel van de magnetron zag ik mijn mond: rood, gebruikt. Ik zag eruit als iemand die had gevrijd. Ik zag eruit als iemand die loog.

Je zette water op. Alsof thee dit kon normaliseren. Ik ging op de stoel zitten, die met de handdoek, en keek naar de open laptop. De mail was nog halfgeschreven. Een zin over een deadline. Gewone wereld. Ik raakte het toetsenbord niet aan.

"Blijf je eten?" vroeg je.

Ik schudde mijn hoofd. "Ik moet voor tienen thuis zijn. Hij merkt het anders."

Je knikte. Geen drama. Dat was waarom ik hier bleef komen: omdat jij geen toneelstuk van me vroeg. Geen beloftes. Geen ultimatums. Alleen een deur die open ging, een keuken die te klein was, en handen die wisten waar ik week werd.

We dronken de thee zwijgend. Mijn telefoon trilde een keer in mijn tas. Ik keek niet. Het kon Mark zijn. Het kon werk zijn. Het kon niets zijn. Elke trilling voelde als een aanklacht.

Toen ik mijn jas aantrok, bleef je bij de deur staan. Je kuste me op mijn mondhoek, licht, bijna vriendelijk. "Volgende week?" vroeg je.

Ik aarzelde. "Misschien."

"Oké," zei je. Alsof misschien genoeg was. En voor jou was het dat misschien ook. Voor mij was misschien de enige vorm van eerlijkheid die ik nog overhad.

Op weg naar buiten zag ik iets op de grond liggen, naast de schoenenbak: mijn haarspeld. Zilver, klein, degene die Mark me vorig jaar had gegeven met Kerst. Ik bukte, raapte hem op, en legde hem terug — niet in mijn tas, maar op de vensterbank naast jouw planten. Een klein, glanzend ding in een huis dat niet van mij was.

Buiten regende het nog steeds. Ik liep naar de halte. Mijn benen voelden zacht. Tussen mijn dijen zat nog de nawerking van jou, warm en geheim. In de bus keek ik naar mijn spiegelbeeld in het raam en oefende mijn gezicht tot het weer leek op dat van iemand die laat had gewerkt. Iemand die naar huis ging. Iemand die vanavond thee zou drinken met haar man en zou zeggen dat de presentatie goed was gegaan.

Thuis stond de lamp in de gang aan, zoals altijd. Mark vroeg of ik honger had. Ik zei dat ik onderweg iets had gegeten. Dat was een leugen. Ik had alleen thee gedronken, in een keuken die naar was rook, met een man die mijn naam anders uitspreekt.

Later, in bed, lag ik wakker naast Mark zijn rustige adem. Ik dacht aan de haarspeld op jouw vensterbank. Morgen zou je hem zien. Misschien zou je hem bewaren. Misschien zou je hem in een lade leggen, naast de condooms. En ik wist, met een helderheid die me bijna kalm maakte, dat ik volgende week weer zou komen — niet omdat ik Mark niet liefhad, maar omdat er een versie van mezelf bestond die alleen in jouw keuken ademde, tegen het aanrecht, met de koelkast die bromde en de klok die tikte, en jouw handen die me vroegen te kiezen terwijl ik bleef doen alsof kiezen nog iets was dat ik uitstelde.