Het raam dat ik openliet
Het date was bijna gebeurd. Bijna.
We hadden drie uur gepraat op een terras aan de gracht, knieën soms rakend onder de tafel, lachen dat te makkelijk kwam. Zijn naam was Sem. Hij had een stem die laag werd als hij iets eerlijks zei, en handen die ik de hele avond wilde vasthouden zonder het te doen. Hij praatte over zijn werk bij een architectenbureau, over een hond die hij als kind had gehad, over hoe hij soms 's nachts wakker werd van ideeën die hij meteen moest opschrijven. Ik praatte over mijn scriptie, over de bakkerij onder mijn flat, over hoe ik altijd te vroeg aankom op afspraken uit nervositeit. Onze glazen raakten leeg. Hij bestelde nog één ronde. De avond voelde als iets dat zichzelf aan het schrijven was.
Aan het einde stonden we voor mijn portiek. De stoep was nog nat van een bui die we binnen hadden gemist. Hij leunde in, ik leunde in, onze neuzen raaktenen toen ging zijn telefoon. Het scherm lichtte op tussen ons in als een derde persoon. Zijn zus, spoed, iets met de auto op de ring. Hij kuste me op de wang, beloofde te appen, en was weg op zijn fiets alsof de avond een boek was dat midden in een zin werd dichtgeslagen. Ik bleef een seconde te lang staan met de sleutel in mijn hand, keek de straat in waar hij was verdwenen, en ging toen naar boven.
Nu was het half twaalf. Ik zat alleen in mijn kamer met het raam open, omdat de lucht na de regen zo schoon rook dat ik hem naar binnen wilde laten. De stad bromde zacht: een tram in de verte, iemand die lachte op een balkon, het tikken van water dat nog van de dakgoot viel. Mijn telefoon lag op het nachtkastje, scherm naar beneden. Sem had geappt: Sorry. Morgen bel ik echt. Goede nacht, Nina. Ik had teruggeappt: Oké. Slaap zacht. Daarna niets meer. Geen scrollen. Geen herlezen van ons eerdere geklets. Alleen het scherm naar beneden, alsof ik de avond niet verder wilde laten praten zonder lichaam.
Ik lag op bed in alleen een oversized T-shirt—zijn soort shirt, ironisch genoeg, breed en zacht, gestolen van een ex die allang geen naam meer had in mijn hoofd. De lakens waren koel. Mijn huid was dat niet. Al vanaf het terras had er iets in mijn buik gewacht—een spanning die niet was ontladen, een zoen die niet was afgemaakt. Elke keer als ik mijn ogen dichtdeed, zag ik zijn mond dichtbij de mijne, voelde ik de warmte van zijn adem, de bijna-aanraking van zijn hand op mijn heup toen hij me hielp mijn jas aan te trekken. Ik voelde nog hoe zijn knie onder de tafel tegen de mijne had geleund, hoe hij per ongeluk—of niet—mijn vingers had geraakt bij het doorgeven van de menukaart.
Ik draaide me op mijn rug. Het licht van de lantaarn buiten viel in een smalle streep over mijn buik, over de rand van het shirt, over mijn blote dij. Ik liet mijn hand daar rusten, eerst onschuldig, alsof ik alleen de stof gladstreek. Maar mijn vingers gleden lager, onder de zoom, vonden de blote huid. Ik ademde in. De nacht rook naar nat asfalt en iemands late sigaret van verderop.
"Dit is belachelijk," fluisterde ik tegen het plafond. Alsof de kamer me zou tegenspreken. Alsof het gek was om alleen te willen wat de avond me half had beloofd.
Mijn hand gleed toch verder. Ik droeg geen slip meer; die had ik uitgedaan zodra ik thuiskwam, te ongeduldig voor lagen, te eerlijk tegenover mezelf. Mijn vingers vonden het zachte haar, de warme spleet eronder. Ik was al nat. Natuurlijk was ik dat. Drie uur bijna-aanrakingen, een bijna-zoen, en dan dit lege bed—mijn lichaam had geen geduld voor hoffelijkheid. Ik streek langzaam over mijn clitoris, cirkelend, licht eerst, alsof ik mezelf nog toestemming aan het geven was.
Een zucht ontsnapte me. In mijn hoofd was Sem er nog: niet de Sem die wegfietste met zijn telefoon tegen zijn oor, maar de Sem die was gebleven. Die de deur achter ons dichttrok. Die me tegen de muur van de gang kuste tot mijn knieën zwak werden. Ik stelde me voor hoe zijn mond zou smaken—bier en munt, misschien—hoe zijn hand onder mijn shirt zou glijden, hoe hij mijn tepel tussen duim en wijsvinger zou nemen terwijl hij mijn nek kuste. Hoe hij zou fluisteren dat hij de hele avond naar dit moment had zitten denken.
Mijn andere hand gleed onder het shirt, kneep in mijn borst, trok aan de tepel tot er een scherpe zoetheid doorheen schoot. Mijn heupen hieven zich vanzelf naar mijn vingers. Ik liet één vinger naar binnen glijden, toen twee, nat genoeg om zonder moeite te bewegen. De palm van mijn hand bleef druk geven op mijn clitoris terwijl ik mezelf neukte, langzaam, diep, alsof ik de avond alsnog een climax wilde geven die hij verdiende. Het ritme was het ritme van iets dat had moeten gebeuren: niet gehaast, niet ruw, maar vastberaden.
Het raam bleef open. Een windvlaag koelde mijn blote dijen; ik rilde, maar niet van kou. Ergens beneden lachte iemand; een scooter reed voorbij met te veel toeter. De wereld ging door terwijl ik in mijn bed lag met mijn vingers in mezelf en Sems naam half op mijn tong. Ik snelde niet. Ik wilde het voelen—elke golf, elke aanscherping, elke seconde waarin mijn lichaam toegaf dat het dit nodig had. Mijn duim wreef sneller over mijn clitoris. Mijn vingers kromden naar voren, vonden die plek die me altijd deed bijten op mijn lip.
In mijn fantasie was hij tussen mijn benen. Zijn schouders hielden mijn dijen open. Zijn tong was breed en geduldig, precies waar mijn vingers nu waren. Hij zou omhoogkijken, die half-serieuze blik van het terras, en zeggen: "Nina. Kijk me aan." Ik opende mijn ogen, keek naar het plafond, naar de lichtstreep, en stelde me voor dat hij omhoogkeek vanuit die plek tussen mijn knieën. De gedachte alleen al liet een kreun uit mijn keel komen die te luid was voor een open raam. Ik beet op mijn andere hand, proefde zout van mijn eigen huid.
Mijn ritme werd harder. Natte geluiden vulden de stille kamer—obsceen, eerlijk, van mij alleen. Ik duwde het shirt omhoog tot het boven mijn borsten zat, voelde de koele lucht op mijn tepels, kneep opnieuw, harder. Mijn buik spande. De orgasm bouwde zich op als warmte die van binnenuit naar buiten drukte, alsof iets in mij te groot werd voor mijn huid. Ik dacht aan zijn handen. Aan de zoen die niet was gekomen. Aan hoe het zou voelen als hij dit zou zien—ik, open, hijgend, mezelf nemend omdat hij er niet was om het te doen.
"Kom," fluisterde ik tegen niemand. "Alsjeblieft—"
Het overkwam me in golven. Eerst een scherpe piek die mijn rug hol trok en mijn mond opensperde zonder geluid, toen langere, diepere rillingen die door mijn dijen en buik gingen tot in mijn tenen. Mijn vingers bleven bewegen, smaller, zachter, tot de gevoeligheid te groot werd en ik mijn hand wegtrok met een natte, trillende beweging. Ik lag te hijgen, ademhalend alsof ik had gerend, met natte vingers op mijn buik en het open raam dat mijn zweet koelde. Mijn T-shirt zat nog half omhoog; ik liet het zo.
Langzaam kwam de kamer terug: het tikken van de radiator, een verre tram, de geur van regen die langzaam droger werd. Een kat miauwde ergens in de steeg. Mijn telefoon lag nog steeds met het scherm naar beneden. Ik raakte hem niet aan. Wat er tussen Sem en mij nog ging gebeuren, kon wachten tot morgen, tot een echte stem, tot een echte kus die niet werd onderbroken door een beltoon. Vanavond was dit genoeg—deze stilte, dit lichaam dat zichzelf had gevonden toen de avond half was blijven hangen.
Ik veegde mijn hand af aan de binnenkant van het T-shirt, trok het weer omlaag over mijn heupen, en kroop onder de deken. Het raam liet ik open. De nachtlucht streek over mijn wang als een belofte die nog niet was ingelost, maar ook niet was afgewezen. Ik glimlachte in het halfduister, een beetje beschaamd, een beetje trots, en voelde hoe de laatste rillingen uit mijn benen wegtrokken als eb.
Misschien zou hij morgen bellen. Misschien zou hij langskomen met koffie en een excuus en die afgemaakte zoen. Misschien zou het niks worden, en dan had ik vanavond in elk geval mezelf niet genegeerd. Ik vond dat gedachtengoed—volwassen, bijna. Alsof mijn lichaam een stem had gehad die de avond niet wilde laten eindigen bij een portiek.
Ik sloot mijn ogen. Buiten ging de stad door met ademen. Binnen ademde ik mee, leeg, warm, en eindelijk stil genoeg om te slapen. Het licht van de lantaarn bleef over het voeteneinde liggen, een smalle streep goud op wit laken, tot ik weggleed in een droom waarin niemand wegfietste en elk raam precies ver genoeg open stond.
We hadden drie uur gepraat op een terras aan de gracht, knieën soms rakend onder de tafel, lachen dat te makkelijk kwam. Zijn naam was Sem. Hij had een stem die laag werd als hij iets eerlijks zei, en handen die ik de hele avond wilde vasthouden zonder het te doen. Hij praatte over zijn werk bij een architectenbureau, over een hond die hij als kind had gehad, over hoe hij soms 's nachts wakker werd van ideeën die hij meteen moest opschrijven. Ik praatte over mijn scriptie, over de bakkerij onder mijn flat, over hoe ik altijd te vroeg aankom op afspraken uit nervositeit. Onze glazen raakten leeg. Hij bestelde nog één ronde. De avond voelde als iets dat zichzelf aan het schrijven was.
Aan het einde stonden we voor mijn portiek. De stoep was nog nat van een bui die we binnen hadden gemist. Hij leunde in, ik leunde in, onze neuzen raaktenen toen ging zijn telefoon. Het scherm lichtte op tussen ons in als een derde persoon. Zijn zus, spoed, iets met de auto op de ring. Hij kuste me op de wang, beloofde te appen, en was weg op zijn fiets alsof de avond een boek was dat midden in een zin werd dichtgeslagen. Ik bleef een seconde te lang staan met de sleutel in mijn hand, keek de straat in waar hij was verdwenen, en ging toen naar boven.
Nu was het half twaalf. Ik zat alleen in mijn kamer met het raam open, omdat de lucht na de regen zo schoon rook dat ik hem naar binnen wilde laten. De stad bromde zacht: een tram in de verte, iemand die lachte op een balkon, het tikken van water dat nog van de dakgoot viel. Mijn telefoon lag op het nachtkastje, scherm naar beneden. Sem had geappt: Sorry. Morgen bel ik echt. Goede nacht, Nina. Ik had teruggeappt: Oké. Slaap zacht. Daarna niets meer. Geen scrollen. Geen herlezen van ons eerdere geklets. Alleen het scherm naar beneden, alsof ik de avond niet verder wilde laten praten zonder lichaam.
Ik lag op bed in alleen een oversized T-shirt—zijn soort shirt, ironisch genoeg, breed en zacht, gestolen van een ex die allang geen naam meer had in mijn hoofd. De lakens waren koel. Mijn huid was dat niet. Al vanaf het terras had er iets in mijn buik gewacht—een spanning die niet was ontladen, een zoen die niet was afgemaakt. Elke keer als ik mijn ogen dichtdeed, zag ik zijn mond dichtbij de mijne, voelde ik de warmte van zijn adem, de bijna-aanraking van zijn hand op mijn heup toen hij me hielp mijn jas aan te trekken. Ik voelde nog hoe zijn knie onder de tafel tegen de mijne had geleund, hoe hij per ongeluk—of niet—mijn vingers had geraakt bij het doorgeven van de menukaart.
Ik draaide me op mijn rug. Het licht van de lantaarn buiten viel in een smalle streep over mijn buik, over de rand van het shirt, over mijn blote dij. Ik liet mijn hand daar rusten, eerst onschuldig, alsof ik alleen de stof gladstreek. Maar mijn vingers gleden lager, onder de zoom, vonden de blote huid. Ik ademde in. De nacht rook naar nat asfalt en iemands late sigaret van verderop.
"Dit is belachelijk," fluisterde ik tegen het plafond. Alsof de kamer me zou tegenspreken. Alsof het gek was om alleen te willen wat de avond me half had beloofd.
Mijn hand gleed toch verder. Ik droeg geen slip meer; die had ik uitgedaan zodra ik thuiskwam, te ongeduldig voor lagen, te eerlijk tegenover mezelf. Mijn vingers vonden het zachte haar, de warme spleet eronder. Ik was al nat. Natuurlijk was ik dat. Drie uur bijna-aanrakingen, een bijna-zoen, en dan dit lege bed—mijn lichaam had geen geduld voor hoffelijkheid. Ik streek langzaam over mijn clitoris, cirkelend, licht eerst, alsof ik mezelf nog toestemming aan het geven was.
Een zucht ontsnapte me. In mijn hoofd was Sem er nog: niet de Sem die wegfietste met zijn telefoon tegen zijn oor, maar de Sem die was gebleven. Die de deur achter ons dichttrok. Die me tegen de muur van de gang kuste tot mijn knieën zwak werden. Ik stelde me voor hoe zijn mond zou smaken—bier en munt, misschien—hoe zijn hand onder mijn shirt zou glijden, hoe hij mijn tepel tussen duim en wijsvinger zou nemen terwijl hij mijn nek kuste. Hoe hij zou fluisteren dat hij de hele avond naar dit moment had zitten denken.
Mijn andere hand gleed onder het shirt, kneep in mijn borst, trok aan de tepel tot er een scherpe zoetheid doorheen schoot. Mijn heupen hieven zich vanzelf naar mijn vingers. Ik liet één vinger naar binnen glijden, toen twee, nat genoeg om zonder moeite te bewegen. De palm van mijn hand bleef druk geven op mijn clitoris terwijl ik mezelf neukte, langzaam, diep, alsof ik de avond alsnog een climax wilde geven die hij verdiende. Het ritme was het ritme van iets dat had moeten gebeuren: niet gehaast, niet ruw, maar vastberaden.
Het raam bleef open. Een windvlaag koelde mijn blote dijen; ik rilde, maar niet van kou. Ergens beneden lachte iemand; een scooter reed voorbij met te veel toeter. De wereld ging door terwijl ik in mijn bed lag met mijn vingers in mezelf en Sems naam half op mijn tong. Ik snelde niet. Ik wilde het voelen—elke golf, elke aanscherping, elke seconde waarin mijn lichaam toegaf dat het dit nodig had. Mijn duim wreef sneller over mijn clitoris. Mijn vingers kromden naar voren, vonden die plek die me altijd deed bijten op mijn lip.
In mijn fantasie was hij tussen mijn benen. Zijn schouders hielden mijn dijen open. Zijn tong was breed en geduldig, precies waar mijn vingers nu waren. Hij zou omhoogkijken, die half-serieuze blik van het terras, en zeggen: "Nina. Kijk me aan." Ik opende mijn ogen, keek naar het plafond, naar de lichtstreep, en stelde me voor dat hij omhoogkeek vanuit die plek tussen mijn knieën. De gedachte alleen al liet een kreun uit mijn keel komen die te luid was voor een open raam. Ik beet op mijn andere hand, proefde zout van mijn eigen huid.
Mijn ritme werd harder. Natte geluiden vulden de stille kamer—obsceen, eerlijk, van mij alleen. Ik duwde het shirt omhoog tot het boven mijn borsten zat, voelde de koele lucht op mijn tepels, kneep opnieuw, harder. Mijn buik spande. De orgasm bouwde zich op als warmte die van binnenuit naar buiten drukte, alsof iets in mij te groot werd voor mijn huid. Ik dacht aan zijn handen. Aan de zoen die niet was gekomen. Aan hoe het zou voelen als hij dit zou zien—ik, open, hijgend, mezelf nemend omdat hij er niet was om het te doen.
"Kom," fluisterde ik tegen niemand. "Alsjeblieft—"
Het overkwam me in golven. Eerst een scherpe piek die mijn rug hol trok en mijn mond opensperde zonder geluid, toen langere, diepere rillingen die door mijn dijen en buik gingen tot in mijn tenen. Mijn vingers bleven bewegen, smaller, zachter, tot de gevoeligheid te groot werd en ik mijn hand wegtrok met een natte, trillende beweging. Ik lag te hijgen, ademhalend alsof ik had gerend, met natte vingers op mijn buik en het open raam dat mijn zweet koelde. Mijn T-shirt zat nog half omhoog; ik liet het zo.
Langzaam kwam de kamer terug: het tikken van de radiator, een verre tram, de geur van regen die langzaam droger werd. Een kat miauwde ergens in de steeg. Mijn telefoon lag nog steeds met het scherm naar beneden. Ik raakte hem niet aan. Wat er tussen Sem en mij nog ging gebeuren, kon wachten tot morgen, tot een echte stem, tot een echte kus die niet werd onderbroken door een beltoon. Vanavond was dit genoeg—deze stilte, dit lichaam dat zichzelf had gevonden toen de avond half was blijven hangen.
Ik veegde mijn hand af aan de binnenkant van het T-shirt, trok het weer omlaag over mijn heupen, en kroop onder de deken. Het raam liet ik open. De nachtlucht streek over mijn wang als een belofte die nog niet was ingelost, maar ook niet was afgewezen. Ik glimlachte in het halfduister, een beetje beschaamd, een beetje trots, en voelde hoe de laatste rillingen uit mijn benen wegtrokken als eb.
Misschien zou hij morgen bellen. Misschien zou hij langskomen met koffie en een excuus en die afgemaakte zoen. Misschien zou het niks worden, en dan had ik vanavond in elk geval mezelf niet genegeerd. Ik vond dat gedachtengoed—volwassen, bijna. Alsof mijn lichaam een stem had gehad die de avond niet wilde laten eindigen bij een portiek.
Ik sloot mijn ogen. Buiten ging de stad door met ademen. Binnen ademde ik mee, leeg, warm, en eindelijk stil genoeg om te slapen. Het licht van de lantaarn bleef over het voeteneinde liggen, een smalle streep goud op wit laken, tot ik weggleed in een droom waarin niemand wegfietste en elk raam precies ver genoeg open stond.