De sportschool rook naar rubberen matten, zwetende huid en die scherpe schoonmaakmiddelgeur die nooit helemaal wint. Ik was klaar met mijn laatste set deadlifts toen ik hem opnieuw zag: Joris, de jongen die altijd op dezelfde tijden trainde als ik, die zijn handdoeken strak om zijn nek droeg en nooit iemand aankeek behalve in de spiegel. Behalve mij, soms. Die blikken duurden een seconde te lang om toeval te zijn.

Die avond duurde het nog langer.

Ik had hem al weken in de gaten. Niet op een stalkerige manier—gewoon die stille catalogus die je aanlegt van iemand die je aantrekt zonder het hardop te zeggen. Hoe hij zijn polsen intapte voor bankdrukken. Hoe hij na squats even bleef staan met gesloten ogen, ademhalend alsof de wereld even mocht wachten. Hoe hij, als onze blikken botsten tussen de spiegels, soms een half lachje gaf dat te snel weer verdween.

"Goede set," zei hij terwijl ik de stang teruglegde. Zijn stem was lager dan ik had verwacht. Hij stond dichterbij dan nodig. Zijn shirt plakte tegen zijn borst; ik zag de contouren van zijn spieren en de donkere vlek van zweet tussen zijn schouderbladen.

"Jij ook," zei ik, en veegde mijn voorhoofd af. "Zware dag?"

"De goede soort zwaar." Hij aarzelde, schoof zijn handdoek hoger. "Ik ga douchen. Jij?"

Het was een uitnodiging die eruitzag als een vraag. Ik knikte. "Ja."
In de kleedkamer hing de lucht vochtiger, warmer. We knepen bijna naast elkaar bij de kluisjes. Ik trok mijn shirt uit, voelde zijn blik op mijn rug als een hand die er nog niet mocht zijn. Toen ik me omdraaide, keek hij snel weg—maar niet snel genoeg. Zijn ogen hadden mijn buik, de lijn van mijn boxershort, even vastgehouden. Mijn keel werd droog. Tussen de bankjes lachte iemand hard om een grap; het geluid voelde ver weg, alsof wij in een andere laag van dezelfde ruimte stonden.

Onder de douche stonden we drie cabines uit elkaar. Het water was te heet. Ik hoorde hem ademen, het geluid van zeep, het slaan van water op tegels. Mijn lichaam reageerde alsof het iets wist dat mijn hoofd nog hardop ontkende. Ik dacht aan zijn handen om de stang, aan de manier waarop zijn dijen spanden bij squats, aan die seconde te lange blik. Ik spoelde snel af, half uit schaamte, half uit ongeduld.

Toen ik de cabine uitstapte, met alleen een handdoek om mijn heupen, stond hij al half aangekleed bij zijn kluisje. Zijn haar was nat, donkerder. Een druppel gleed van zijn kaak naar zijn sleutelbeen. Hij keek me aan, dit keer zonder weg te kijken. De stilte tussen ons was dikker dan de stoom.

"Daan," zei hij. Mijn naam klonk anders in zijn mond—zekerder. "Heb je zin in een biertje? Bij mij. Ik woon om de hoek."

Geen café. Bij hem. De betekenis hing tussen ons in, duidelijk als de stoom die nog uit de douches kwam. Ik slikte. Mijn hart klopte nog van de training, of van iets anders. "Ja. Zin."
We fietsten zwijgend door de avond. Amsterdam was nat van een eerdere bui; de straatlichten maakten de stoepen glimmen. Ik reed achter hem aan, keek naar zijn rug onder de jas, naar hoe hij bij elk stoplicht even omkeek alsof hij wilde checken of ik er nog was. Zijn appartement lag boven een fietsenwinkel, drie hoog, klein en netjes. Zodra de deur dichtviel, hing er een stilte die dikker was dan in de sportschool. Er rook naar schoon wasgoed en iets houts, misschien een kaars die eerder had gebrand.

"Wil je echt een bier?" vroeg Joris, en zijn mondhoek trok omhoog. Hij hing zijn jas op, bleef staan alsof hij ruimte liet voor een nee.

"Nee," zei ik. "Niet echt."

Hij stapte dichterbij. Zijn hand landde op mijn borst, voelde mijn hartslag door het shirt. "Goed. Want ik ook niet."

De kus kwam hard, hongerig, alsof de weken van stelen van blikken eindelijk mochten ontploffen. Zijn mond smaakte naar tandpasta en iets metalligs van inspanning. Ik duwde hem tegen de muur naast de kapstok, voelde zijn lul hard worden tegen mijn dij terwijl hij mijn onderlip beet. Zijn handen gleden onder mijn shirt, warm, ruw van calluses van de stang. Ik trok zijn shirt over zijn hoofd, kuste zijn nek, zoog op de plek waar zijn pols vroeger had gezeten tijdens bankdrukkendie pezige, geurende huid. Hij zuchtte tegen mijn oor, een geluid dat recht naar mijn kruis ging.

"Slaapkamer," hijgde hij. "Niet hier. Ik wil je zien."
Zijn kamer was klein, met een groot bed en een raam dat uitkeek op een binnenplaats. Hij deed het licht half aan; het goudgele schijnsel viel over het dekbed en over zijn schouders. Ik duwde hem achterover op het matras, ging bovenop hem zitten, wreef onze kruisen tegen elkaar door de broeken heen. Het frictie was genoeg om me te doen kreunen. Joris greep mijn heupen, duwde omhoog, zocht meer druk. Zijn ogen waren halfdicht, zijn mond open.

We raakten de rest van onze kleren kwijt in een rommelige race. Broek, boxers, sokken—alles belandde ergens op de vloer. Zijn lichaam was precies zoals ik het in de spiegel had gezien: strak, behaard op de juiste plekken, een lul die dik en al nat was aan de top. Ik pakte hem vast, streelde van basis tot kop, voelde hem trillen onder mijn hand. Hij vloekte zacht, een half lachje dat in een snik verdween toen ik mijn duim over de gleuf wreef.

"Fuck, Daan. Al die keren dat ik je zag trainen—"

"Zeg het," moedigde ik aan, terwijl ik naar beneden gleed en zijn dij kuste.

"Ik wilde dit. Jou op je knieën. Of ik op de mijne. Ik gaf niet eens om wie. Alleen dat het zou gebeuren voordat een van ons van sportschool wisselde of iets stomms."

Ik nam hem in mijn mond. Zijn smaak was zout en warm. Ik zoog diep, liet mijn tong langs de onderkant glijden, voelde hoe zijn hand in mijn haar greep zonder echt te duwen—alleen vasthouden, alsof hij zichzelf wilde herinneren dat dit echt was. Ik nam hem dieper, slikte omheen hem, liet speeksel lopen over mijn kin. Zijn heupen schokten; hij mompelde excuses die ik wegkuste door gewoon door te gaan. De kamer vulde zich met natte geluiden en zijn korte, afgebeten ademhalingen.

"Stop," hijgde hij na een tijdje. "Anders kom ik te snel. Ik wil je neuken."
Ik keek omhoog. Zijn wangen waren rood, zijn borst steeg te snel. "Condoom?"

Hij wees naar het nachtkastje. Ik pakte er een, plus een flesje glijmiddel. Hij draaide zich om, ging op handen en knieën, keek over zijn schouder. De blik was open, vraatzuchtig, en tegelijk een beetje kwetsbaar. Ik kuste zijn rug, de holte van zijn onderrug, kneep in zijn bil tot hij zachtjes lachte. Mijn vingers, glad van glijmiddel, cirkelden om zijn opening, drukten zacht naar binnen. Hij ademde uit, liet me toe. Eén vinger, toen twee. Ik zocht zijn prostaat, vond hem, voelde hoe hij zich om mijn vingers spann en een diepe zucht liet ontsnappen.

"Klaar," fluisterde hij. "Alsjeblieft. Nu. Ik heb hier te lang op gewacht om nog te spelen."

Ik rolde het condoom over mezelf, deed meer glijmiddel, plaatste me tegen hem. Langzaam duwde ik naar binnen. De hitte, de druk—het was alsof mijn hele lichaam zich concentreerde op dat ene punt. Joris boog zijn rug, zuchtte diep, duwde terug. "Meer. Ik kan het. Geef me meer."

Ik gaf hem meer. Dieper, tot ik helemaal in hem zat. Even bleven we zo, ademend, wennend. Mijn handen lagen op zijn heupen; ik voelde hem trillen. Toen begon ik te bewegen. Lange, trage stoten eerst, dan harder, sneller, terwijl zijn handen het laken grepen en hij mijn naam tussen zijn tanden hield. Het geluid van huid op huid vulde de kamer, ritmisch, vies, eerlijk. Ik boog over hem heen, beet in zijn schouder, greep zijn lul van onderen en wreef in hetzelfde ritme als mijn stoten.

"Harder," vroeg hij, en ik gaf hem harder. Het bed kraakte. Zijn rug gleed van zweet. Ik zag in de halfdonkere spiegel aan de kast hoe we eruitzagen: twee lichamen die wekenlang alleen in een sportschoolspiegel hadden bestaan, nu eindelijk zonder afstand.

"Ik kom" waarschuwde hij, stem gebroken.
"Doe het," zei ik tegen zijn oor. "Kom voor me. Laat me voelen."

Hij spoot over mijn hand, over het bed, met een kreun die laag en rauw was. Zijn lichaam trok samen om mijn lul, golf na golf, en dat was genoeg: ik stootte nog twee, drie keer diep en kwam hard, met mijn voorhoofd tegen zijn rug, blind van genot. De wereld was even alleen zweet, adem, en de trilling in mijn dijen. Ik bleef even in hem, tot onze ademhalingen weer synchroon werden.

We zakten naast elkaar neer. Ik deed het condoom af, knoopte het dicht, liet het ergens naast het bed vallen. Joris draaide zich naar me toe, nog hijgend, en kuste me slordig, dankbaar. Zijn hand lag op mijn borst, vingers spreidend alsof hij mijn hartslag wilde meten.

"Water?" vroeg hij na een tijdje, half lachend.

"Over een minuut." Ik kuste zijn schouder, proefde zout. "Eerst dit."

Hij glimlachte tegen mijn huid. "Blijf je?"

Ik keek naar het plafond, naar de schaduw van het raam. Mijn spieren deden nog pijn van de training, maar op een goede manier—en daaronder lag een andere moeheid, zachter, tevredener. Buiten op de binnenplaats klonk een deur. "Ja. Als je dat wilt."

"Ik wil dat." Hij trok de deken over ons heen, schoof dichterbij tot onze knieën elkaar raakten. "En morgen, als we weer trainen... beloven we niet de hele tijd te doen alsof we elkaar niet kennen."

Ik lachte, een beetje schor. "Deal. Maar ik ga je wel harder pushen bij squats."

"Doen," zei hij, en zijn voet vond de mijne onder de deken. "Dan push ik je hier harder terug. Na de laatste set. Elke keer als je wilt."
Buiten zoemde de stad door. In zijn kleine kamer boven de fietsenwinkel lag ik met een man die ik wekenlang alleen in spiegels had bekeken, en voor het eerst voelde de stilte na de laatste set precies goed: zwaar, warm, en helemaal van ons. Ik sloot mijn ogen, voelde zijn adem tegen mijn nek, en dacht dat ik nog nooit zo graag een volgende training had tegemoetgezien.