Ik wist al sinds de eerste week dat wonen met Noa anders zou zijn dan met mijn vorige huisgenote. Zij liet de keuken nooit half leeg achter, zette altijd koffie voor twee als ze zelf een kop pakte, en hing haar natte handdoek nooit over de leuning van de bank. Maar het was niet die ordelijke zachtheid die me die donderdagmiddag stil maakte. Het was de manier waarop ze na haar college thuiskwam, de sleutel in het slot liet vallen, en even bleef staan alsof ze mijn aanwezigheid al voelde voordat ze me zag.

Ik zat op de bank met een boek dat ik al drie pagina's niet meer had gelezen. Buiten scheen de oktoberzon scheef door de ramen van onze kleine flat boven de bakkerij. Het rook naar vers brood en naar de lavendelzeep die Noa altijd in de badkamer gebruikte. Zij kwam de woonkamer in, trok haar trui over haar hoofd, en bleef in een dun zwart hemdje staan. Haar haar zat nog half in een knot, losse lokken tegen haar nek.

"Ben je de hele middag hier geweest?" vroeg ze, en glimlachte alsof dat een geheim was.

"Bijna," zei ik. "Ik had college om tien, daarna boodschappen. Jij?"

"Vormleer. Saai. En te warm in die zaal." Ze kwam dichterbij, ging op de arm van de bank zitten, dicht bij mijn schouder. Ik rook haar parfum, iets met citrus en huid. Haar knie raakte mijn arm. Het was een klein contact, bijna toevallig, maar mijn buik reageerde alsof iemand een touwtje had aangetrokken.

We woonden al vier maanden samen. Vier maanden van gedeelde ochtenden, van botte messen en gedeelde was, van films op de bank waarbij onze voeten elkaar soms raakten onder de deken. Vier maanden waarin ik leerde dat Noa in haar slaap mompelde, dat ze van koude boterhammen hield, en dat ze soms naar me keek alsof ze iets wilde zeggen dat te zwaar was voor de keuken.
Die middag hing die blik weer tussen ons in.

"Mag ik?" vroeg ze zacht, en wees naar de plek naast me. Ik schoof op. Ze ging zitten, trok haar benen onder zich, en legde haar hoofd even tegen de rugleuning. Haar hemdje was iets opgeschoven; ik zag een strook huid boven de rand van haar legging. Ik keek weg, te laat.

"Iris," zei ze. Alleen mijn naam. Alsof dat genoeg was.

"Ja?"

"Ik denk al weken aan iets." Haar stem was rustig, maar ik hoorde de spanning eronder. "En ik weet niet of jij het ook denkt. Maar als ik het niet zeg, word ik gek van de stilte tussen onze deuren."

Mijn hart sloeg harder. Ik legde het boek weg. "Zeg het."

Ze draaide zich naar me toe. Haar ogen waren donkerbruin, bijna zwart in het scheve licht. "Ik wil je kussen. Niet als grap. Niet als huisgenoten die dronken zijn. Ik wil je gewoon... kussen. En kijken of jij dat ook wilt."

Ik slikte. De stilte in de flat was zo dik dat ik de koelkast hoorde zoemen. Buiten klonk een fietsbel. Ik knikte, eerst klein, toen zekerder. "Ja. Ik wil dat ook."

Noa leunde naar voren. Haar hand vond mijn wang, warm en licht trillend. Haar mond kwam dichterbij, aarzelde een seconde bij mijn lippen, en toen was er alleen zachtheid. Haar kus was langzaam, alsof ze de smaak van me wilde leren. Ik kuste terug, liet mijn hand in haar nek glijden, voelde hoe haar knoopje verder losliet onder mijn vingers. Haar lippen konden zoet, of misschien was dat het restje koffie. Haar tong raakte de mijne, voorzichtig eerst, toen dieper, en er ging een rilling door mijn rug die niets met kou te maken had.

Toen we uit elkaar gingen, bleven onze voorhoofden tegen elkaar. Haar adem was heet op mijn mond.

"Oké," fluisterde ze. "Dat was... oké is te klein."

Ik lachte zacht, nerveus. "Kom hier."
We schoven dichter. Haar been gleed over het mijne. Ik voelde de warmte van haar dij door de dunne stof van mijn legging. Haar handen vonden de zoom van mijn shirt en vroegen zonder woorden of ze verder mocht. Ik hielp haar, trok het over mijn hoofd. Haar blik gleed over mijn bh, over de huid daaronder, en ze zuchtte alsof ze iets moois zag dat ze al lang vermoedde.

"Je bent zo mooi," zei ze, en het klonk niet als een compliment dat je uit beleefdheid geeft. Het klonk als iemand die eindelijk mag zeggen wat ze denkt.

Ik maakte de knoop van haar hemdje los, liet het van haar schouders glijden. Haar bh was eenvoudig, donkerblauw. Ik kuste haar sleutelbeen, de holte van haar keel, de zachte plek onder haar oor waar ze even haar adem inhield. Haar handen zaten in mijn haar. Toen ik haar bh losmaakte, liet ze haar hoofd achterover vallen tegen de bank, en ik zag hoe haar tepels hard werden in de koele lucht van de kamer.

Ik nam een in mijn mond, zoog zacht, liet mijn tong erover glijden. Noa maakte een geluid dat half zucht, half mijn naam was. Haar handen trokken me dichterbij. Ik wisselde van kant, kuste tussen haar borsten door naar beneden, naar de zachte huid van haar buik. Haar legging zat strak; ik haakte mijn vingers achter de band en keek omhoog.

"Mag ik?"

"Alsjeblieft," ademde ze. "Iris, alsjeblieft."

Ik trok haar legging en slip samen naar beneden. Ze hielp, tilde haar heupen. Toen zat ze halfnaakt op onze bank, in het licht van een stille donderdag, en ik knielde tussen haar knieën alsof de wereld daarbuiten even niet bestond. Ik kuste de binnenkant van haar dij, hoog, langzaam. Haar geur was warm en zoet. Toen ik met mijn tong over haar spleet gleed, trilde haar hele lichaam.
Ze was al nat. Ik likte haar langzaam open, vond haar clitoris, cirkelde eromheen met het puntje van mijn tong. Noa greep in de kussens, in mijn haar, fluisterde dingen die geen zinnen meer waren. Ik zoog zacht, liet een vinger naar binnen glijden, toen twee, en voelde hoe ze zich om me heen trok. Haar heupen bewogen mee, zoekend naar meer druk, meer ritme.

"Daar," hijgde ze. "Blijf daar, precies daar—"

Ik bleef. Mijn tong en vingers werkten samen, vastberaden en teder tegelijk. Haar dijen sloten zich om mijn hoofd. Haar adem werd kort, hoog. Toen kwam ze, met een lange, stille rilling die door haar hele lichaam ging, haar rug hol, haar mond open zonder geluid dat eerst, en toen een zucht die bijna een snik was. Ik hield haar vast tot de golven milder werden, kuste haar dij, haar buik, kroop omhoog tot ik weer naast haar lag.

Haar ogen waren vochtig. Ze lachte, een beetje verbijsterd. "Ik... wow. Kom hier."

Ze draaide me op mijn rug, kuste me diep, proefde zichzelf op mijn mond alsof dat haar niet kon schelen—alsof het haar juist aanjoeg. Haar hand gleed onder de band van mijn legging, vond me doorweekt. Haar vingers gleden tussen mijn schaamlippen, vonden mijn clitoris met een zekerheid die me deed snikken.

"Zo nat," fluisterde ze tegen mijn mond. "Voor mij."

"Al weken," bekende ik, en kleurde, maar zij kuste de schaamte weg.
Ze schoof mijn legging naar beneden, ging tussen mijn benen liggen, en gaf me terug wat ik haar had gegeven. Haar mond was warmer, hongeriger. Ze likte breed, zoog, duwde haar tong naar binnen terwijl haar neus tegen mijn clitoris drukte. Ik greep de leuning van de bank, boog mijn rug, liet haar naam uit mijn keel komen alsof ik hem bewaarde voor precies dit moment. Haar vingers kwamen erbij, kromden naar binnen, vonden die plek die me duizelig maakte.

De orgasm kwam als een golf die te lang was tegengehouden. Ik trok samen om haar hand, om haar mond, zag sterren achter mijn oogleden, hoorde mezelf kreunen alsof de buren er niet toe deden. Noa bleef me likken tot ik zachtjes haar schouder duwde, te gevoelig, lachend en trillend.

We lagen daarna naakt tegen elkaar op de te kleine bank, benen verstrengeld, haar hand op mijn borst waar mijn hart nog te hard sloeg. De zon was lager gaan staan; het licht was goud en lui. Ergens beneden zette de bakkerij de stoelen buiten voor de late klanten.

"Wat nu?" vroeg ik tegen haar haar.

Noa kuste mijn schouder. "Nu drinken we thee. En vanavond slapen we niet achter twee deuren. Als jij dat wilt."

"Ik wil dat," zei ik. "Al die stilte was genoeg."

Ze glimlachte tegen mijn huid. "Dan maken we van die stilte iets anders. Iets met adem, en handen, en jouw naam in mijn mond."

Ik sloot mijn ogen, voelde haar vingers langzaam over mijn ribben strijken, en dacht dat een gedeelde flat nog nooit zo vol had aangevoeld met precies genoeg ruimte voor twee.