alf afgemaakte zinnen.

’s Middags lagen we opnieuw op de bank, gekleed dit keer, haar hoofd op mijn borst terwijl we een boek deelden dat niemand van ons echt las. Mijn vingers speelden met haar haar. Af en toe kuste ik de kruin van haar hoofd. Af en toe draaide zij haar gezicht omhoog en zocht mijn mond, niet om opnieuw te beginnen, alleen om te bevestigen dat we er nog waren. Op een gegeven moment viel ze bijna in slaap. Ik bleef stil liggen, bang om haar te wekken, blij genoeg om uren zo te blijven.

’s Avonds kookten we samen. Soms stootten onze heupen tegen elkaar bij het fornuis. Soms lachte ze om iets wat ik verkeerd sneed. Ik liet haar de wijn openen; zij liet mij de pasta proeven. Toen we aten, stak zij haar voet onder tafel tegen de mijne. Een klein gebaar. Een hele belofte. We praatten over niets bijzonders en het voelde toch bijzonder.

Later, in bed, sliepen we zonder haast. Haar adem tegen mijn nek. Mijn hand op haar heup. Haar naam nog steeds ergens op mijn tong, niet als verlangen dit keer, maar als thuis. En ik dacht, half in slaap, met Sofie warm tegen me aan: dit is het. Niet het vuurwerk. Niet de vlucht. Dit. De trage, herhaalde keuze om dichtbij te blijven, ochtend na ochtend, ook als de wereld buiten alweer begint te schreeuwen.