We hadden alles gedaan behalve dit. Zoenen tot mijn lippen dik waren. Zijn hand onder mijn trui in de bioscoop. Mijn mond om hem heen in zijn auto, geparkeerd achter het station, met de stoelen naar achteren. Zijn vingers in me op mijn bank, tot ik tegen zijn schouder aan kwam en daarna lachte omdat ik verlegen was over hoe nat ik was. Maar helemaal — hij in mij, ik om hem heen, licht aan of uit — dat hadden we uitgesteld alsof het een deur was die je niet zomaar opent.

Ik was vierentwintig. Jasper was zesentwintig. We kenden elkaar sinds de lente via een vriendengroep, en sinds augustus waren we "iets". Geen label dat ik hardop durfde te zeggen, wel zijn tandenborstel in mijn beker en mijn trui over zijn stoel. Op een dinsdagavond in zijn kamer boven de boekhandel zei hij, terwijl we naast elkaar op bed lagen met koffie die koud werd: "Ik wil je vanavond echt. Als jij dat ook wilt. Geen haast. Maar ik wil niet meer stoppen bij bijna."

Mijn hart klopte in mijn keel. Niet van angst voor pijn — ik was geen maagd, ik had twee keer eerder met iemand geslapen, allebei in het donker, allebei te snel — maar van angst om gezien te worden. Echt gezien. Met het licht aan. Met iemand die me kende genoeg om te merken als ik iets veinsde.

"Ik wil het ook," zei ik. "Maar... laat de lamp aan. Als dat oké is. Ik wil niet dat we ons verstoppen."

Hij keek me aan. Glimlachte die langzame glimlach die altijd eerst in één mondhoek begint. "Oké. Licht aan. En als iets niet goed voelt, zeg je stop. Of wacht. Of langzamer. Beloofd?"

"Beloofd. Jij ook."

Hij zette zijn mok weg. Ik de mijne. We kusten, en het was anders dan de kussen van bijna: dieper, bewuster, alsof we allebei voelden dat dit een drempel was. Zijn handen gingen onder mijn shirt. Ik hief mijn armen. Hij trok het uit en keek naar mijn BH alsof die een cadeau was dat hij mag uitpakken. Ik deed de sluiting zelf open, lieten hem van mijn schouders glijden, en zag hoe zijn adem veranderde.

"Emma," zei hij alleen, en kuste mijn borsten alsof hij tijd had. Zijn tong om een tepel, zacht zuigen, terwijl zijn hand de andere streelde. Ik boog me naar hem toe. Warmte zakte naar beneden, vertrouwd en toch nieuw omdat ik wist waar het naartoe ging.

We ontdeden elkaar van de rest. Zijn shirt. Mijn broek. Zijn boxershort. Mijn slip, die hij langzaam langs mijn benen trok terwijl hij me aankeek. Ik lag naakt op zijn blauwe dekbed, lamp aan, en voelde de neiging om mijn armen over mijn buik te slaan. Ik deed het niet. Hij zag het, geloof ik, want hij ging naast me liggen in plaats van bovenop, en streelde mijn wang.

"Je bent zo mooi zo," zei hij. "Niet omdat je naakt bent. Omdat je blijft kijken."

Ik lachte zenuwachtig. "Ik ben bang dat ik het verpruts."

"Dat kan niet. Dit is van ons. Er is geen examen."

Zijn hand gleed over mijn buik, tussen mijn benen. Ik was al nat van de kus alleen. Hij streelde mijn clit in kleine cirkels, precies zoals hij had geleerd dat ik wilde, en schoof toen één vinger in me, langzaam. Ik zuchtte. Hij voegde een tweede toe, boog ze licht, en ik greep zijn schouder vast.

"Zo?" vroeg hij.

"Zo. Ja. Meer."

Hij ging door tot mijn heupen meebewogen en ik zijn naam fluisterde. Toen trok hij zijn vingers terug, bracht ze naar zijn mond, en likte ze af zonder zijn ogen van me af te wenden. Ik voelde mezelf dieper knijpen van alleen die aanblik.

"Condooms liggen in de la," zei hij. "Wil jij, of zal ik?"

"Jij. Ik trillen te hard."

Hij lachte zacht, pakte een pakje, scheurde het open. Ik keek toe terwijl hij het over zichzelf rolde: zijn lul hard, dikker dan ik met mijn hand had onthouden, met een ader die ik wilde likken. Later, dacht ik. Eerst dit.

Hij ging tussen mijn benen zitten. Ik spreidde mijn knieën, voelde lucht en kwetsbaarheid en opwinding door elkaar. Hij leunde naar voren, steunde op één arm, en drukte de top tegen mijn ingang. Daar bleef hij.

"Nog steeds ja?"

"Nog steeds ja," fluisterde ik. "Ga langzaam."

Hij duwde. Eerst alleen de kop. Rek, warmte, een kort scherp randje dat meteen verzachtte toen ik uitademde. Hij wachtte. Ik knikte. Hij schoof dieper, centimeter voor centimeter, tot hij helemaal in me zat en we allebei stil waren. Ik voelde hem pulseren. Mijn ogen waren open. De lamp wierp een warme cirkel over zijn schouder en mijn borst.

"Oké?" vroeg hij, stem strak van zelfbeheersing.

"Oké. Vol. Maar goed vol. Beweeg maar."

Hij bewoog. Korte, voorzichtige halen eerst. Ik went aan de vulling, aan het ritme, aan zijn gezicht boven me met die geconcentreerde zachtheid. Mijn handen vonden zijn rug. Mijn benen haakten om zijn heupen. Elke stoot ging iets makkelijker, gladder, dieper. Het zenuwachtige randje smolt weg en liet iets anders achter: honger, vertrouwen, een geluid uit mijn keel dat ik niet meer inhield.

"Harder mag," zei ik, en verbaasde mezelf.

Hij gaf me harder. Niet ruw — precies. Zijn schaambeen wreef langs mijn clit bij elke beweging. Ik boog mijn rug. De lamp, de kamer, de boekenstapel naast het bed: alles bleef zichtbaar terwijl ik dichterbij kwam. Geen duisternis om me in te verbergen. Alleen Jasper die me aankeek alsof hij precies wilde zien hoe ik eruitzag als ik het bijna niet meer aankon.

"Ik kom bijna," hijgde ik.

"Kom. Ik voel je. Kom maar."

Ik kwam met mijn ogen open. Dat had ik nog nooit gedaan. De golf trok door mijn buik, mijn benen, mijn vingers die zijn schouders wit knelden, en ik liet hem zien wat ik voelde in plaats van mijn gezicht weg te draaien. Hij stootte nog een paar keer, diep, en kwam toen zelf met een lage kreun tegen mijn nek, zijn lichaam strak en daarna zwaar en warm op me.

We bleven liggen, verbonden, tot onze adem weer paste. Hij kuste mijn slapen, mijn wang, mijn mond. Ik lachte, een beetje nat om mijn ogen zonder dat ik echt huilde.

"Was het goed?" vroeg hij tegen mijn huid.

"Het was... anders. Beter. Omdat je bleef kijken."

Hij gleed voorzichtig uit me. Regelde het condoom. Pakte een doekje uit de la en veegde zacht tussen mijn benen, alsof dat net zo belangrijk was als wat we daarvoor hadden gedaan. Ik liet het toe. Meer dan dat: ik vond het fijn. Nazorg als een tweede soort intimiteit.

"Blijf je slapen?" vroeg hij.

"Als je nog een tandenborstel hebt die niet van mij is."

"Die van jou staat al in de beker. Sinds vorige week."

Ik lachte. Hij deed de grote lamp uit maar liet het nachtlampje branden, een compromis tussen donker en gezien worden. We lagen op onze zij, mijn rug tegen zijn borst, zijn arm over mijn middel. Zijn duim streelde luie cirkels op mijn buik.

"Hoe voel je je?" fluisterde hij.

Ik dacht na. "Alsof ik iets durfde wat ik altijd uitstelde. Niet het neuken zelf. Het laten zien."

"Je mag het morgen opnieuw laten zien. En overmorgen."

"Eager."

"Verliefd," corrigeerde hij zacht, en ik voelde mijn keel dichtklappen van iets zoets. "Te vroeg?"

"Nee," zei ik. "Op tijd. Ik ook een beetje. Meer dan een beetje."

Hij kuste mijn schouder. Buiten reed een scooter voorbij. Beneden in de boekhandel piepte waarschijnlijk het alarm zoals altijd om elf uur. In de kamer rook het naar koffie, huid en schoon wasmiddel. Tussen mijn benen zinderde nog een warme, tevreden pijn — geen echte pijn, meer een herinnering aan rek en ritme.

Ik dacht aan de keren in het donker, vroeger, met jongens wier gezicht ik half vergat terwijl het gebeurde. Dit was iets anders. Dit was een deur die we samen hadden opengezet, met het licht aan, met ruimte om te zeggen wacht en ruimte om te zeggen harder. Ik kneep in zijn vingers. Hij kneep terug.

"Slaap zacht," mompelde ik.

"Jij ook. En Emma — dank je. Dat je bleef kijken."

Ik glimlachte in het halfdonker. "Jij ook."

Ergens tussen waken en slapen besloot ik dat dit de eerste keer was die ik wilde onthouden. Niet omdat het perfect was — mijn knie had een keer verkeerd gestaan, we hadden allebei te hard gelachen toen het condoom er eerst niet goed op wilde — maar omdat we onszelf niet hadden weggecijferd. Licht aan. Ogen open. Na afloop een doekje, een arm, een zin die op verliefdheid leek.

Morgen zou ik wakker worden in zijn bed met spierpijn in spieren die ik niet vaak gebruikte, en zou hij waarschijnlijk pannenkoeken willen maken omdat hij dacht dat dat hoorde. Ik zou ja zeggen. Ik zou zijn shirt aantrekken. En ergens tussen de pannenkoeken en een nieuwe kus zou ik weten dat "bijna" eindelijk was opgehouden bijna te zijn — niet met een knal, maar met een lamp die we hadden laten branden, en een ja dat ik hardop had durven houden.