Ik had haar niet moeten aanspreken.

Dat was het eerste wat ik dacht toen Emma op het terras van het strandpaviljoen in Zandvoort haar zonnebril omhoogschoof en me aankeek alsof ze al wist dat ik iets ging zeggen wat ik later niet zou willen terugnemen. Het was augustus, heet tot in de enkels, en ik zat alleen aan een tafeltje met een biertje dat te warm was geworden. Zij zat twee tafels verder, een boek open, een lege espresso, zand nog in haar haar van de ochtend bij zee.

"Is dat goed?" vroeg ik, wijzend naar de kaft. Dom openingszin. Ik had beter kunnen zwijgen.

Ze lachte. Niet beleefd — echt. "Het is verschrikkelijk. Daarom lees ik door. Jij?"

"Thijs. En ik heb geen boek. Alleen een te warm biertje en een tent die vanavond waarschijnlijk omwaait."

"Camping achter de duinen?"

"Ja. Jij?"

"Appartementje. Drie nachten. Daarna terug naar Groningen."

Zo begon het. Zo makkelijk als zout op de huid.

We praatten tot de zon lager hing. Over slechte boeken, over haar werk bij een uitgeverij, over mijn poging om als freelance fotograaf iets te maken van een week aan de kust. Ze bestelde nog een wijn. Ik een vers biertje. Toen de wind aantrok en het terras leger werd, stelde ze voor om te lopen.

We liepen het strand af, schoenen in de hand, tot waar de lichten van de boulevard vervaagden. De zee klapte zacht. Emma liep dichtbij genoeg dat onze schouders soms raakten. Elke keer voelde het alsof er een vonk oversloeg die niemand anders zag.

"Ik heb een slechte gewoonte," zei ze opeens.

"Vertel."

"Ik kus mannen die ik net ken als het water koud genoeg is om me af te koelen."

Ik stopte. Zij ook. Haar ogen glinsterden in het laatste licht.

"Het water is koud," zei ik.

Ze stond op haar tenen en kuste me. Haar lippen smaakten naar wijn en zilt. Ik greep haar taille, trok haar dichterbij, en de kus werd dieper, trager, hongeriger. Achter ons verhief een meeuw zich schreeuwend. Voor ons bleef de zee maar komen.

"Mijn appartement," fluisterde ze tegen mijn mond. "Als je wilt."

Ik wilde.

Het appartement lag op de tweede verdieping van een oud pand, klein, met een balkon dat uitkeek op een steegje en een stukje duin. Zodra de deur dichtging, duwde ze me tegen de muur. Haar handen onder mijn T-shirt. Mijn mond in haar hals. We lachten half, ademden hard, alsof we allebei versteld stonden dat dit zo snel ging en tegelijk alsof het onvermijdelijk was geweest vanaf het eerste biertje.

Ik trok haar jurkje over haar hoofd. Geen beha. Alleen een slipje dat ik met twee duimen omlaag schoof terwijl ik haar borsten kuste, eerst de linker, dan de rechter, tong over haar tepels tot ze zacht kreunde. Haar handen vonden de knoop van mijn short, trokken die open, en toen lag haar hand om mijn lul — warm, vast, precies genoeg druk om me te laten hijgen.

"Fuck, Emma..."

"Ja," zei ze. "Dat gaan we doen."

We belandden op het bed dat te smal was voor twee, maar groot genoeg als je dicht tegen elkaar lag. Ik kuste een weg over haar buik, spreidde haar dijen, en likte haar open. Ze was al nat, zout en zoet tegelijk, en ze greep in mijn haar toen mijn tong haar clitoris vond. Ik nam de tijd. Lange streken, dan sneller, twee vingers die langzaam in haar schoven terwijl ik bleef likken. Haar heupen bogen omhoog. Haar stem werd hoger.

"Thijs — daar — ja —"

Ze kwam met haar dijen tegen mijn oren, een trilling die door haar hele lijf ging, en ik bleef tot ze me wegduwde met een lachende, hijgende kus op mijn voorhoofd.

"Condooms," zei ze, wijzend naar het nachtkastje. "Ik ben een optimistische vakantieganger."

Ik rolde er een af. Zij ging bovenop. Zakte langzaam over me heen tot ik helemaal in haar zat, tot onze heupen elkaar raakten en we allebei even stilwerden van hoe goed het voelde. Toen bewoog ze. Langzaam eerst, handen op mijn borst, haar haar half voor haar gezicht. Ik hield haar heupen vast, liet haar het ritme bepalen, keek hoe haar borsten meebewogen en hoe haar mond openviel bij elke diepere beweging.

"Je voelt... godverdomme," hijgde ik.

Ze boog voorover, kuste me, en ik stootte van onderaf omhoog. Het bed kraakte. Ergens in het steegje speelde iemand muziek. Wij hoorden het nauwelijks. Alles was huid, adem, het natte geluid van hoe ze me nam, opnieuw en opnieuw.

Ik draaide ons om. Legde haar op haar rug, sloeg een van haar benen over mijn schouder, en neukte haar dieper. Haar nagels in mijn rug. Haar stem bij mijn oor: "Harder. Alsjeblieft harder." Ik gaf haar harder. Het zweet liep over mijn rug. Buiten viel de avond volledig. Binnen kwam ze opnieuw, strak om me heen, en die druk trok mij mee ik kwam met een lage kreet, diep in haar, heupen verkrampend tot er niets meer was dan wit licht achter mijn ogen.

We lagen daarna met open ramen en de zee in de verte. Emma had haar been over het mijne geslagen. Ik streek door haar haar, haalde zandkorrels weg die daar de hele avond hadden gezeten.

"Blijf je slapen?" vroeg ze.

"Mijn tent waait misschien om."

"Dan is dit een reddingsactie."

Ik bleef.

De volgende ochtend kusten we half slapend, en toen ik hard werd tegen haar bil, lachte ze in het kussen en reikte achterom om me tussen haar benen te geleiden. Langzaam, lui, ochtendseks met zonstrepen over het bed. Daarna koffie op het balkon, naakt onder een te groot T-shirt van haar, en het plan om die dag niks te plannen.

We zwommen. We aten haring bij een kraampje. Ik fotografeerde haar tegen de golfbrekers, en later, toen niemand keek, kuste ik het zout van haar schouder. 's Avonds kookten we iets simpels in haar keukentje en belandden opnieuw in bed — dit keer langzamer, met meer praten tussendoor, met haar die me vertelde over een ex die nooit naar de zee wilde, en ik die toegaf dat ik eigenlijk alleen naar Zandvoort was gekomen omdat Groningen te ver voelde en Amsterdam te vol.

Die tweede middag reden we op een gehuurde fiets naar Bloemendaal en lagen naakt achter een duinpan waar bijna niemand kwam. Emma streelde me door mijn zwemshort tot ik hijgend in het zand lag, en ik trok haar bovenop me, slipje opzij, condoom uit mijn portemonnee — altijd optimistisch, net als zij. We neukten half lachend, half verstikt, bang dat er iemand over de rand zou kijken, en juist die spanning maakte alles scherper. Zand overal. Haar mond op de mijne om onze geluiden te dempen. Toen we klaarkwamen, bleven we liggen met de zon op onze buiken en haar hoofd op mijn borst, tot een hond in de verte blafte en we giechelend onze kleren weer aantrokken.

's Avonds op haar balkon dronken we wijn uit mokken omdat ze geen fatsoenlijke glazen had. Ze vroeg of ik ooit iemand zo snel had vertrouwd. Ik zei eerlijk van niet. Zij ook niet, beweerde ze, en toen kuste ze de wijn van mijn onderlip en trok me weer naar binnen.

Op de derde nacht, haar laatste, stonden we onder de douche tot het water lauw werd. Ik tilde haar tegen de tegelwand, zij sloeg haar benen om me heen, en we neukten tot we allebei trilden en lachten omdat we bijna uitgleden. Daarna in bed, natte haren op het kussen, vroeg ze of ik haar nummer wilde.

"Natuurlijk."

"Geen beloftes," zei ze. "Alleen... als je ooit in Groningen bent. Of als ik weer naar de kust ga."

"Geen beloftes," herhaalde ik, en kuste haar knokkels. "Wel een uitnodiging."

Die laatste ochtend bleven we langer in bed dan verstandig was. Ik fotografeerde haar half slapend — schouder, wimpers, de lijn van haar rug — en beloofde de foto's nooit online te zetten. Alleen voor mij. Alleen voor later, als de tent weer was ingepakt en Groningen weer te ver leek. Zij schreef haar nummer met lippenstift op een bierviltje dat ze nog van het eerste terras had bewaard, alsof een digitaal contact alleen niet genoeg bewijs was dat dit echt was gebeurd.

De ochtend erna bracht ik haar naar het station. Haar koffer rolde over de stoep. We kusten bij de ingang, langer dan reizigers normaal doen, en toen ze door de poortjes ging, draaide ze zich nog één keer om en stak haar hand op.

Ik liep terug naar de camping. Mijn tent stond er nog, scheef maar heel. Ik ging zitten in de opening, keek naar de duinen, en voelde haar nummer branden in mijn telefoon alsof het zelf ook zout en zon vasthield.

Die avond stuurde ik een foto: de zee bij schemer, geen tekst.

Zij stuurde terug: *Volgende keer neem ik een groter bed mee.*

Ik glimlachte tegen het scherm, tegen de wind, tegen de hele stomme, perfecte vakantie die drie dagen had geduurd en toch genoeg was geweest om iets in me open te zetten.

Zon, zout, en haar hand die nog na-ijlde in mijn broek — dat was wat ik mee naar huis nam. En het belofte-loze gevoel dat beloftes soms vanzelf komen als je lang genoeg naar de zee blijft kijken.