Ik wist al toen hij de sleutelkaart in mijn hand drukte dat ik hem niet terug zou geven.

Het was donderdag, half drie, en de vergadering over het kwartaalrapport was net afgelopen. Collega's stroomden de gang in, lachten om een grap van de directeur, pakten koffie. Ik bleef zitten. Thomas bleef ook. Hij stond bij het whiteboard alsof hij nog iets wilde opschrijven, maar zijn blik hing bij mij. Diezelfde blik die hij al weken had als niemand keek: warm, ongeduldig, alsof hij iets droeg dat te zwaar werd.

"Kamer 412," zei hij zacht, toen hij langs mijn stoel liep. "Ik heb hem tot zes."

Geen vraag. Geen smeekbede. Alleen een feit, en de keuze die hij bij mij neerlegde.

Thuis wachtte Mark. Mijn man. Goede man. Betrouwbaar, vriendelijk, voorspelbaar tot in zijn ademhaling. We hadden een huis in Amersfoort, een tuin met een schommel die we nooit gebruikten, en seks die ergens tussen routine en beleefdheid was blijven hangen. Niet slecht. Niet slecht genoeg om te haten. Gewoon... stil.

Thomas was niet stil. Thomas was de man van Finance die tijdens de kerstborrel mijn pols had aangeraakt toen hij me een glas gaf, en die aanraking had ik drie weken meegedragen alsof het een brandwond was. Daarna lunches. Daarna late e-mails die nergens over gingen. Daarna die avond in de parkeergarage, toen hij me tegen de betonnen pilaar kuste en ik zijn naam fluisterde alsof ik iets verbood en tegelijk toestond.

Ik nam de lift naar de vierde verdieping.

Het hotel zat vast aan het kantoorcomplex, een handige constructie voor zakenreizigers en, zo bleek, voor vrouwen zoals ik. De gang rook naar schoonmaakmiddel en iets zoets. Kamer 412. Ik klopte niet. De kaart piepte groen.

Hij stond bij het raam. Stropdas los, overhemd half open, alsof hij al had geweten dat ik zou komen. Buiten lag Utrecht in een grijze middaglicht. Binnen was het warm.

"Je bent gekomen," zei hij.

"Ik had kunnen weglopen."

"Maar je deed het niet."

Ik legde mijn tas neer. Mijn trouwring bleef zitten. Ik wilde hem niet afdoen, niet alsof dat iets zou goedmaken. Thomas keek ernaar, knikte bijna onmerkbaar, en kwam dichterbij.

Zijn handen vonden mijn taille. Ik rook zijn aftershave, iets met cederhout, en daaronder de geur van zijn huid. Hij kuste me langzaam, alsof hij tijd had gekocht en die niet wilde verspillen. Ik opende mijn mond, liet hem binnen, en voelde hoe mijn lichaam al antwoordde voordat mijn hoofd klaar was met twijfelen.

"Zeg het," fluisterde hij tegen mijn lippen. "Zeg dat je dit wilt."

"Ik wil dit." Mijn stem klonk hees. "Ik wil jou."

Hij knoopte mijn blouse open, knoop voor knoop, en legde zijn mond op de huid tussen mijn borsten. Ik greep in zijn haar. Hij duwde me achteruit tot mijn knieën de rand van het bed raakten, en toen gingen we samen omlaag.

De matrassen van zulke hotels zijn altijd te stevig, te keurig. Wij maakten er chaos van. Mijn rok schoof omhoog. Zijn broek verdween. Ik trok zijn overhemd van zijn schouders en kuste de plek waar zijn sleutelbeen begon, daar waar hij altijd een klein litteken had van iets wat hij nooit had uitgelegd. Hij hapte naar adem toen mijn handen lager gingen, over zijn buik, naar de harde lijn van zijn lul die tegen zijn boxers spande.

"Sanne," zei hij, bijna een waarschuwing.

Ik trok het elastiek omlaag. Hij was dik, warm, al nat aan de top. Ik streek met mijn duim over de eikel en keek naar zijn gezicht terwijl hij zijn ogen half dichtkneep. Toen boog ik voorover en nam hem in mijn mond.

Hij smakte naar huid en zout en verlangen. Ik zoog langzaam, diep, liet mijn tong over de onderkant glijden. Zijn handen lagen in mijn haar, niet dwingend, alleen aanwezig. Ik voelde hoe hij trilde toen ik verder ging, hoe zijn heupen een klein beetje meebewogen. Dit was wat ik thuis nooit deed met zoveel honger. Dit was wat ik hier wél deed, omdat het fout was, omdat het van mij was, omdat Thomas niet vroeg of het wel paste in de planning.

Hij trok me omhoog voordat hij klaarkwam. Kuste me met die smaak nog tussen ons. "Ik wil in je," zei hij. "Nu."

Ik knikte. Hij rolde een condoom af — hij had er een in zijn portemonnee, natuurlijk had hij dat — en ik spreidde mijn benen. Hij streek eerst met twee vingers tussen mijn schaamlippen, vond me kletsnat, glimlachte scheef.

"Voor mij," mompelde hij.

"Voor jou."

Hij schoof naar binnen in én lange, trage beweging. Ik boog mijn rug. Hij vulde me helemaal, tot ik zijn bekken tegen het mijne voelde. Even bleven we zo, ademend, kijkend. Toen begon hij te bewegen.

Het was niet voorzichtig. Het was ook niet ruw. Het was precies wat ik nodig had: diep, vast ritme, zijn gewicht op me, zijn mond bij mijn oor. "Je voelt zo goed," hijgde hij. "Ik dacht hier de hele week aan. Aan jou, open, om me heen."

Ik sloeg mijn benen om zijn heupen. Elke stoot raakte iets in me dat ik al maanden had laten slapen. Het bed kraakte. Ergens in de gang ging een lift ding. Niemand wist dat wij hier lagen. Mark wist het niet. De directeur niet. Alleen wij, en de grijze lucht achter het gordijn.

Hij draaide me om, trok me op handen en knieën, en nam me van achteren. Dieper zo. Zijn handen grepen mijn heupen. Ik duwde terug, zocht meer, kreunde toen hij precies de goede plek vond. Een van zijn handen schoof naar voren, vond mijn clitoris, wreef in kleine cirkels terwijl hij bleef neuken.

"Kom voor me," zei hij. "Ik wil je voelen."

Ik kwam met een schok die door mijn hele lijf ging, mond open tegen het kussen, benen trillend. Hij volgde kort daarna, met een lage grom en een laatste, harde stoot die me nog verder voortduwde.

We vielen naast elkaar. Zweterig. Stil. Zijn hand lag op mijn buik. Mijn ring glinsterde tussen ons in.

"Dit was een keer," zei ik na een tijdje, al wetend dat het een leugen was.

Thomas lachte zacht, zonder spot. "Zeg dat tegen jezelf als je wilt. Ik boek volgende week opnieuw."

Ik draaide mijn hoofd. Kuste hem, langzaam, zonder haast. Buiten begon het te regenen tegen het glas. Binnen lag mijn rok nog half om mijn middel en rook de kamer naar seks en cederhout.

"Ik moet om vijf weg," fluisterde ik. "Mark verwacht me voor het eten."

"Dan hebben we nog een uur."

Hij streek met zijn vingers over mijn binnenkant dij. Ik opende mijn benen opnieuw, niet omdat ik moest, maar omdat ik wilde. Omdat overspel, zo bleek, niet alleen een val was — het was ook een deur die ik zelf had opengezet, en waarachter Thomas stond met die blik die vroeg of ik bleef.

Ik bleef.

Die tweede keer was langzamer. Hij likte me tot ik opnieuw kwam, tong breed en geduldig tussen mijn schaamlippen, twee vingers in me gebogen tot ik zijn naam snikte. Daarna nam ik hem weer in mijn mond, tot hij waarschuwde, en ik slikte hem door terwijl hij mijn naam floot. We spoelden af in de hotelbadkamer, naast elkaar onder een te felle lamp, en hij waste mijn rug alsof we al jaren elkaars geheimen kenden.

Terwijl we nog naakt op het bed lagen, vertelde Thomas over zijn ex-vrouw — kort, zonder drama — en ik over de avond dat Mark en ik onze laatste echte ruzie hadden gehad, over niets belangrijks, over een vaatwasser die piepte. We lachten half om hoe banaal ontrouw soms begint: niet met een explosie, maar met een stilte die te lang aanhoudt. Hij kuste mijn schouder. Ik kronkelde dichter tegen hem aan en voelde hoe hij opnieuw hard werd tegen mijn dij.

"Nog één keer," fluisterde ik. "Langzaam."

Hij ging achter me liggen, lepeltje, en schoof van achteren in me terwijl zijn arm om mijn middel lag en zijn vingers opnieuw mijn clitoris vonden. Het was stil neuken, bijna teder, het soort ritme dat je alleen deelt als je weet dat de klok tikt. Ik kwam zacht, met een snik in mijn kussen, en hij volgde met zijn mond tegen mijn nek. Daarna bleven we liggen tot de wekker op zijn telefoon zachtjes zoemde: kwart voor vijf.

Om tien voor vijf kleedde ik me aan. Hij knoopte mijn blouse dicht, langzaam, en drukte een kus op mijn voorhoofd die zachter was dan alles wat we daarvoor hadden gedaan.

"Zelfde tijd volgende week?" vroeg hij.

Ik keek in de spiegel. Lippenstift opnieuw aangebracht. Haar net genoeg in orde. De vrouw die terug naar Amersfoort reed, zou eruitzien alsof ze een lange vergadering had gehad. Alleen mijn ogen zouden hardnekkig blijven glanzen.

"Ja," zei ik. "Kamer 412. Of welke dan ook."

In de lift naar beneden voelde ik nog de warme echo van hem tussen mijn benen. Mijn telefoon trilde: een bericht van Mark. *Broccoli of sperziebonen bij het vlees?*

Ik typte terug: *Broccoli. Ben iets later, file.*

Geen leugen over de file. Alleen een weglating zo groot als een hotelkamer.

Buiten stapte ik in mijn auto. De regen spoelde het glas schoon. Ik reed de A28 op, handen stevig om het stuur, en glimlachte ondanks mezelf — niet omdat het goed was wat ik deed, maar omdat het eindelijk weer voelde alsof ik leefde. Alsof mijn lichaam niet alleen bestond om de was te doen en kwartaalcijfers te lezen.

Thuis zou ik Mark kussen op zijn wang. We zouden eten. We zouden slapen. En ergens onder mijn huid zou kamer 412 blijven branden, warm en gevaarlijk en helemaal van mij.

Tot volgende week.