Soms is dat de opwinding: niet meteen. We lagen gekleed op bed en hadden het over haar vader, mijn werk, een boek dat we allebei niet afkregen. Haar voet tegen mijn scheenbeen, de hele tijd.

Toen het praten opraakte, kuste ze me. Geen haast. Ik knoopte haar blouse open en telde de seconden niet. Haar huid was koel, haar mond niet. We hielpen elkaar uit kleren alsof we tijd te verliezen hadden.

Ik ging in haar met het licht nog aan. Ze wilde dat, zei ze, om me te zien. Ik zag de sproet op haar schouder die ik al kende en toch opnieuw kuste. Het ritme was een gesprek zonder woorden.

Ze kwam met haar enkels in mijn rug, ogen halfdicht. Ik hield het vol tot zij bijtrok, toen niet meer. We bleven in elkaar liggen tot het onhandig werd en daarna nog een beetje.

Het boek lag op de grond. Geen van beiden raapte het op. 's Nachts werd ik wakker van haar adem in mijn nek en dacht: dit is het, precies dit, niks spectaculairs, alles.